Reporterzy bez Granic zaliczają HonestReporting do „wrogów wolności prasy”, stawiając tę organizację w jednym szeregu z dyktatorami.
Prezydent Rosji Władimir Putin, Komunistyczna Partia Chin, prezydent Turcji Recep Tayyip Erdoğan, saudyjski książę Mohammed bin Salman i… HonestReporting.
Nie jest to towarzystwo, w którym spodziewaliśmy się znaleźć, ale są to tylko niektóre nazwiska i nazwy organizacji umieszczonych na opublikowanej przez Reporterów bez Granic (RSF) liście wrogów wolności prasy na rok 2026.
Dlaczego zatem RSF uważają, że organizacja monitorująca media i domagająca się od nich odpowiedzialności zasługuje na miejsce na tej liście?
Według RSF Izrael prowadzi nieustającą kampanię oczerniania dziennikarzy relacjonujących konflikty w regionie, a „na czele machiny propagandowej napędzającej te kampanie oszczerstw stoi portal HonestReporting, którego członkowie – w tym osoby z kierownictwa – mają powiązania z izraelskimi politykami i przywódcami”.
„Przedstawiamy dziennikarzy jako uczestników spisku, wysuwając słabo udokumentowane oskarżenia i rozpowszechniając wprowadzające w błąd obrazy wygenerowane przez sztuczną inteligencję, które narażają dziennikarzy na niebezpieczeństwo”.
Prowadzimy „kampanie oszczerstw wymierzone w dziesiątki redakcji i dziennikarzy, którzy krytycznie relacjonowali politykę Izraela lub wyrażali poglądy nieprzychylne izraelskiemu rządowi”.
Zaprzeczamy „zbrodniom wojennym popełnianym przez izraelskie wojsko wobec dziennikarzy w Gazie” lub je usprawiedliwiamy.
A naszą „ulubioną bronią” mają być „bezpodstawne oskarżenia, że dziennikarze dopuszczają się nieetycznych praktyk, popierają terroryzm lub propagują antysemityzm”.
Imponujący akt oskarżenia. Tyle że żaden z tych zarzutów nie wytrzymuje krytycznej analizy.
Powód, dla którego RSF atakują HonestReporting, jest zupełnie oczywisty. To właśnie nasza organizacja ujawniła, że RSF po cichu usuwają terrorystów ze swojej listy dziennikarzy zabitych w Strefie Gazy, jednocześnie – z niewyjaśnionych powodów – nadal uznając innych terrorystów za dziennikarzy.
Wśród usuniętych znaleźli się:
Mohammad Jarghoun, reporter internetowego serwisu Smart News, o którym sam Hamas przyznał, że należał do jego Brygady Rafah.
Mohamed Nasr Abu Huwaidi, członek Palestyńskiego Islamskiego Dżihadu (PIJ).
Muhammad Mahmoud Abu Sharia, terrorysta z Brygad Al-Kuds, zbrojnego skrzydła PIJ, a zarazem redaktor prowadzący agencji informacyjnej Shams News. Jego nazwisko usunięto zarówno z bazy danych, jak i z aktualizowanego artykułu.
Assem Al-Barsh z radia Al-Rai, o którym Hamas poinformował, że był bojownikiem Batalionu Męczennika Imada Akela wchodzącego w skład Brygady Północnej.
Al-Barsh, Abu Huwaidi i Abu Sharia byli osobami, których śmierć stała się podstawą zawiadomień o popełnieniu przestępstw złożonych przez RSF do Międzynarodowego Trybunału Karnego (MTK). Organizacja oskarżała w nich Izrael o zbrodnie wojenne. Nie wiadomo, czy zawiadomienia te zostały wycofane lub zmienione.
Jeśli nie zostały wycofane, oznacza to, że RSF w praktyce domagają się odpowiedzialności karnej Izraela za likwidowanie terrorystów. Organizacja powinna się tego wstydzić.
Po blisko miesiącu od przekazania przez nas informacji, iż rzekomy dziennikarz Mohammed Abu Matar był w rzeczywistości terrorystą Hamasu, Reporters Without Borders po cichu usunęła jego nazwisko ze swojej bazy danych. Dlaczego nie zdecydowali sie na przejrzystość i wydanie otwartego oświadczenia?
Hamas w niedzielę potwierdził podejrzenia, że Mohammed Abu Matar był terrorystą, a nie dziennikarzem. IFJ, Reporters Without Borders i UNESCO utrzymywali go na swoich listach zabitych pracowników mediów z Gazy. Szefowa UNESCO Azoulay potępiła jego zabójstwo. Czy to potępienie zostanie wycofane?
Jeśli ktokolwiek przynosi ujmę zawodowi dziennikarza, to właśnie RSF.
Umieszczenie HonestReporting na liście „wrogów wolności prasy” jest zarówno dowodem naszego stale rosnącego wpływu, jak i próbą odwrócenia uwagi od własnych zaniedbań RSF poprzez atakowanie naszej organizacji i podważanie wiarygodności naszej pracy.
Nawet twierdzenie RSF, że HonestReporting „rozpowszechnia wprowadzające w błąd obrazy wygenerowane przez sztuczną inteligencję, które narażają dziennikarzy na niebezpieczeństwo”, jest po prostu śmieszne.
Wykorzystywanie ilustracji do wizualnego przedstawienia tematu lub treści artykułu jest standardową praktyką dziennikarską – od materiałów prasowych i reportaży w ilustrowanych magazynach, poczynając od rycin po fragmenty filmów dokumentalnych.
Organizacja, która rzekomo reprezentuje dziennikarzy, powinna znać tę praktykę.
Nasza graficzka, której sugestywne ilustracje towarzyszą niektórym naszym artykułom, z pewnością będzie zdziwiona, dowiadując się, że jej praca jest opisywana w taki sposób.
Równie zaskoczeni będą nasi „członkowie – w tym osoby z kierownictwa – mający powiązania z izraelskimi politykami i przywódcami”, kiedy dowiedzą się, że awansowano ich do grona ludzi obdarzonych tak wielką władzą i wpływami.
A jeśli chodzi o samą listę RSF, to jak to możliwe, że prawdziwi „wrogowie wolności prasy”, tacy jak Putin, Erdoğan, Komunistyczna Partia Chin i inni dyktatorzy oraz autokraci, którzy świadomie biorą na cel dziennikarzy, często stosując wobec nich przemoc, trafiają na tę samą listę co Donald Trump, Elon Musk, Meta i Alphabet, spółka macierzysta Google?
Absurdalne zrównywanie moralne, brak poczucia proporcji oraz niezdolność RSF do odróżniania terrorystów od dziennikarzy, a także uzasadnionej krytyki od bezpodstawnych ataków, pokazują, dlaczego lista „wrogów wolności prasy” na rok 2026 jest, mówiąc wprost, kiepskim żartem.
Simon Plosker ma ponad dwudziestoletnie doświadczenie w pracy dla różnych organizacji pozarządowych w Wielkiej Brytanii i Izraelu. W październiku 2022 roku powrócił do HonestReporting jako dyrektor redakcyjny. Wcześniej, w latach 2005–2020, należał do zespołu kierowniczego tej organizacji.
Przed rozpoczęciem pierwszego okresu pracy w HonestReporting był związany w Izraelu z organizacjami NGO Monitor i BICOM, a przez krótki czas służył również w jednostce rzecznika prasowego Sił Obronnych Izraela (IDF).
Przez dwa lata pełnił funkcję redaktora naczelnego genewskiej organizacji pozarządowej UN Watch, po czym powrócił na pierwszą linię walki ze stronniczością mediów wobec Izraela.
Simon uzyskał tytuł licencjata nauk społecznych w dziedzinie stosunków międzynarodowych i nauk politycznych na Uniwersytecie w Birmingham oraz tytuł magistra historii stosunków międzynarodowych w London School of Economics.
W 2001 roku wyemigrował z Londynu do Izraela.
Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres: webmaster@reunion68.com
As Eisenkot works to form a government, Netanyahu retains the power to act against Iran. But Israeli law raises questions about launching a new war under a caretaker government.
Yashar head Gadi Eisenkot seen behind Prime Minister Benjamin Netanyahu as party leaders pose for a group picture in the Knesset, in Jerusalem, November 10, 2026 / (photo credit: MARC ISRAEL SELLEM/THE JERUSALEM POST)
President Isaac Herzog has tasked Gadi Eisenkot with forming Israel’s next government, but Benjamin Netanyahu remains prime minister, retaining the powers of his office, overseeing the defense establishment, and directing Israeli policy toward Iran.
Netanyahu’s position as head of a caretaker government might appear to limit his ability to make far-reaching decisions. However, an examination of Basic Law: The Government, along with Israel’s legal and military precedents, presents a more complex picture.
A caretaker government is not legally barred from going to war, and previous caretaker governments have overseen major military operations. The central questions are what circumstances justify such action, how the decision must be made, and whether an urgent security threat makes postponement impossible
The issue has become particularly significant amid an emerging divide between Jerusalem and Washington.
Israel Air Force fighter jets on their way to the waves of strikes in Iran (credit: IDF SPOKESPERSON UNIT)
US President Donald Trump, who previously supported extensive military action against Iran, has said in recent days that he sees no need to resume strikes at this stage. His administration is pursuing a possible agreement with Tehran, while Netanyahu maintains that overthrowing the ayatollahs’ regime is the only way to permanently eliminate the Iranian threat.
Trump seeks an agreement, Netanyahu calls for regime change
In an interview with CBS’s 60 Minutes broadcast earlier this week, Trump was asked whether he intended to escalate the war against Iran following the US midterm elections. He said he had no desire to do so and saw no reason to escalate further.
Later, during a meeting with Qatari Prime Minister and Foreign Minister Mohammed bin Abdulrahman Al Thani at the White House, Trump reiterated that additional military action did not appear necessary at this stage.
The president noted that Iran was engaged in talks with the United States and expressed hope that an agreement could be reached. He stressed, however, that the US military remained prepared to act if circumstances changed.
Secretary of State Marco Rubio has adopted a similar position, arguing that the economic pressure Washington is exerting on Iran through sanctions and a naval blockade has been so effective and damaging that further military strikes are currently unnecessary.
Rubio predicted that the effects of this pressure on the Iranian regime would become clearer in the coming weeks and months.
Nevertheless, he acknowledged that a breakthrough in negotiations was not imminent, partly because of Iranian demands that Washington considers unacceptable. The military option, therefore, remains on the table.
Meanwhile, Vice President JD Vance has emerged as a central figure in efforts to secure a diplomatic agreement.
Over the past two weeks, Vance has been personally involved in indirect contacts with Iran, speaking almost daily with the Qatari prime minister, Pakistan’s army chief, and other mediators.
The administration is also considering direct talks between US and Iranian officials at the working level, as well as a possible meeting between Vance and senior Iranian officials.
Netanyahu, by contrast, continues to advocate a much tougher approach.
In his address to the Knesset on Wednesday, he called for the formation of a national unity government in response to the renewed Iranian threat, arguing that the only way to eliminate it permanently is to overthrow the ayatollahs’ regime.
He also warned that the international community could come to accept a resumption of Iran’s nuclear program.
Netanyahu and US Defense Secretary Pete Hegseth are among those who favor renewed military operations against Iran, while Vance and US envoy Steve Witkoff prefer to explore the possibility of reaching an agreement.
The Financial Times reported that Arab leaders are concerned Netanyahu is pressuring Trump to resume the military campaign.
A source familiar with the discussions claimed that Netanyahu speaks frequently with the US president and has repeatedly urged him to launch another strike.
However, a source familiar with the situation in Israel offered a different assessment, saying that although Netanyahu favors renewed military action, there is currently little indication of a concerted effort to persuade Trump to pursue it.
These reports do not establish that Netanyahu has decided to launch another offensive, but they illustrate the disagreements over how the confrontation with Iran should be brought to an end.
Security cabinet has not met for more than a month
The possibility of renewed military action has also raised questions about the functioning of Israel’s security cabinet.
The cabinet is expected to convene this coming Sunday, November 15, for the first time in more than a month. Its last meeting took place on October 5, before the Knesset elections.
Meanwhile, the defense establishment has been instructed to increase its readiness for a possible strike on Iran, even though the security cabinet has not convened during this period.
This does not mean that a new decision to go to war has been made. It does, however, raise questions about which forums are conducting security discussions and how decisions are being made while the government serves in a caretaker capacity.
Faction leaders pose for a group photo following the swearing-in of the 26th Knesset at the Knesset in Jerusalem, November 10, 2026. (credit: CHAIM GOLDBERG/FLASH90)
Can a caretaker government launch a war under Israeli law?
The central legal provision governing this question is Section 40 of Basic Law: The Government.
The section stipulates that Israel may not initiate a war or undertake significant military action likely to lead to war with a probability approaching certainty without a government decision.
The law also allows the government to delegate this authority to the Ministerial Committee on National Security Affairs, commonly known as the security cabinet, when the prime minister determines that doing so is necessary for reasons of national security, foreign relations, or secrecy.
The provision also clarifies that these restrictions do not prevent other military actions required to defend the state and protect public security.
But how do these rules apply to a caretaker government?
Section 40 makes no distinction between a regular government and a caretaker government. Furthermore, Section 30 of the Basic Law stipulates that an outgoing government continues to perform its duties until a new government is formed.
This means Netanyahu and his ministers retain their executive powers despite the election results and Herzog’s decision to task Eisenkot with forming the next government.
Nevertheless, those powers are not unlimited.
Supreme Court rulings have established that an outgoing government must exercise restraint and act reasonably and proportionately, taking into account the change in its democratic legitimacy.
The more urgent the public need for action, the less restrictive the obligation to exercise restraint may become. In the face of an immediate security threat, a caretaker government retains considerable freedom to act.
However, a more difficult legal and public question arises when the government considers initiating a military operation that could be postponed without compromising operational objectives.
Another important distinction concerns the prime minister’s personal authority.
The prime minister cannot independently authorize every decision to launch a war. If a proposed military operation falls under Section 40(a), it requires either a government decision or a decision by the security cabinet acting under authority lawfully delegated to it.
Olmert, Netanyahu, and Lapid: Previous caretaker governments have launched military operations
Israeli history offers several significant precedents for military action under caretaker governments.
In December 2008, then-prime minister Ehud Olmert headed a caretaker government following his resignation and the failure to form an alternative coalition.
During that period, Israel launched Operation Cast Lead in the Gaza Strip, following sustained rocket fire against southern Israeli communities. The operation developed into a military campaign that lasted approximately three weeks.
A second precedent came in May 2021, following elections to the 24th Knesset, while negotiations to form a new government were still underway.
Netanyahu himself was serving as caretaker prime minister when Israel launched Operation Guardian of the Walls.
The fighting began after Hamas fired rockets toward Jerusalem and other parts of Israel. The government responded with extensive strikes in the Gaza Strip, and the campaign lasted 11 days.
This precedent is particularly relevant because it demonstrates that a caretaker government can oversee a major military campaign.
However, Operation Guardian of the Walls was launched in response to rocket attacks, rather than as a preemptive decision to begin a new war against another country.
Another example came in August 2022, when caretaker prime minister Yair Lapid and defense minister Benny Gantz led Operation Breaking Dawn against Palestinian Islamic Jihad in the Gaza Strip.
Unlike Guardian of the Walls, Breaking Dawn began with an Israeli-initiated strike, opening with the killing of a senior Palestinian Islamic Jihad commander following security warnings.
The security cabinet was not convened before the operation because Attorney-General Gali Baharav-Miara accepted the assessment of security officials that the operation was not expected to lead to war with a probability approaching certainty.
Together, these three cases demonstrate that caretaker governments are not prevented from using military force. They also underscore the importance of distinguishing between a response to an immediate threat, a limited military operation, and the initiation of a broader war.
A renewed war against Iran, particularly one intended to overthrow the regime in Tehran, could differ substantially from these precedents in both scope and consequences.
Eisenkot warns Netanyahu against decisions that can be postponed
The debate took on a direct political and legal dimension on Wednesday night when Eisenkot sent Netanyahu a letter demanding restraint in security decisions during the caretaker period.
Eisenkot reminded Netanyahu that Herzog had tasked him with forming the next government after receiving recommendations from 67 Knesset members, compared with 46 who recommended Netanyahu.
Although those recommendations do not guarantee that Eisenkot will succeed in forming a coalition, they reflect a significant shift in the political balance of power.
Eisenkot warned against deploying security forces in the absence of a direct and immediate threat that cannot be postponed, arguing that such action could damage Israeli democracy and undermine public confidence in state institutions.
He called on Netanyahu to refrain from dangerous moves that could be delayed until a new government is sworn in and warned against placing senior defense officials in a position where they could face a constitutional conflict.
Eisenkot separately approached Baharav-Miara, asking her to examine the caretaker government’s powers and ensure that he receives regular security briefings in light of his mandate to form the next government.
The Prime Minister’s Office strongly rejected Eisenkot’s claims.
In its response, the office said that all decisions made by the Netanyahu-led government were based exclusively on security considerations and had been fully coordinated with the defense establishment.
It accused Eisenkot of attempting to introduce political considerations into security discussions and renewed its call for him to join a national unity government.
The central question: An immediate threat or a war that can be avoided?
The situation also presents a diplomatic paradox.
While Netanyahu emphasizes the need to complete the military campaign against Iran and overthrow the regime, Trump has argued that renewed strikes are not currently necessary.
At the same time, the US president has not adopted an unequivocal position that the campaign must end at any cost.
Speaking at a Veterans Day ceremony at Arlington National Cemetery on Wednesday, Trump said the United States wanted a complete victory over Iran, rather than a 93% victory, and added that the confrontation would end soon.
The military option therefore remains available to both Israel and the United States.
For Netanyahu, the question surrounding any further major military operation against Iran is not simply whether Israel has the operational capability to carry it out, but whether sufficient security and legal grounds exist to justify such an operation while his government is serving in a caretaker capacity.
Netanyahu continues to exercise the powers of prime minister, while Eisenkot holds the mandate to form the next government.
Neither, however, knows what the next coalition will look like or when it will be sworn in.
Under these circumstances, the distinction between a military operation intended to prevent an immediate threat and a broader initiative to reshape the regional order could become the decisive issue.
Israeli law does not prohibit a caretaker government from going to war. But because it grants such a government extensive authority, it is all the more important that any decision to launch a war follows proper procedures, rests on a clear security justification, and considers its potential consequences for Israel and the wider region.
Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres: webmaster@reunion68.com
People spend time at K’Far cafe in Philadelphia, Pennsylvania, US, June 20, 2026. Photo: REUTERS/Hannah Beier
Several Philadelphia and Pennsylvania leaders have criticized local anti-Israel activists who are trying to push pro-Zionist, Jewish, and Israeli-owned restaurants out of town and have organized a bicycle protest against the establishments on Sunday, which is the eve of the anniversary of Kristallnacht, the infamous Nazi pogrom.
The anti-Zionist bike ride is being called “Boycott Ride” and will target half a dozen restaurants in Rittenhouse Square, in Philadelphia’s Center City. The businesses being targeted include the Jewish deli Schlesinger’s, Huda Burger, Mac Mart, Goldie’s, K’far Café, and Dizengoff. Several of them are owned by American-Israeli chef-restaurateur Michael Solomonov.
Pennsylvania Attorney General Dave Sunday said the planned protest is “deeply unsettling.”
“By explicitly targeting businesses because their owners are Jewish, the organizers are engaging in a form of discrimination that falls back on some of the oldest antisemitic tropes and tactics in history,” Sunday said in a released statement. “This is not simply a protest directed at the policies of Israel; rather it singles out our fellow Pennsylvanians based on their Jewish identity, targeting them for policies they have nothing to do with and no ability to affect because of their faith. That is unconscionable in our Commonwealth, which was founded on religious tolerance, and unacceptable in a city that prides itself on brotherly love.”
Philadelphia Mayor Cherelle Parker also castigated the planned protest.
“Everyone has the right to peacefully protest and express their political views. But singling out businesses because their owners are Jewish is unacceptable and has no place in our city,” Parker said in a statement. “No one should be targeted, threatened, or made to feel unwelcome because of their faith, identity, or background. Every person deserves to feel safe and respected in the city they call home.”
Parker has directed the police commissioner to work with local agencies ahead of Sunday’s protest, and the Philadelphia Police will maintain safety and order throughout the demonstration while also protecting nearby residents, businesses, and houses of worship.
“Anyone who engages in threats, intimidation, or unlawful conduct will be held accountable,” Parker said.
A flyer for the bike protest says “No business for Zionists! These Zionist establishments must go! Not in our city!”
The language is similar to the propaganda used by the Nazis to promote Kristallnacht, also known as the “Night of Broken Glass,” their state-sponsored, anti-Jewish riot and destruction of thousands of Jewish-owned businesses throughout Germany on Nov. 9-10, 1938. During the night of terror, Nazis burned down synagogues, vandalized Jewish-owned businesses, broke into Jewish people’s homes, murdered Jews, and deported 26,000 Jewish men to concentration camps, according to the United States Holocaust Memorial Museum. The onslaught left at least 91 Jews dead, and over 7,000 Jewish-owned stores were looted.
Sunday’s “Boycott Ride” is taking place on the eve of the 88th anniversary of Kristallnacht.
The main organizer for the bike protest is Philly Bike On Your Left, which describes itself as an “anti-fascist, anti-Zionist” social cycling group.
“Ride around Rittenhouse with us as we show these zionist [sic] business owners that we see them for the disgusting humans they are,” they wrote on Instagram. The groups Philly Solidarity Calendar, Boycott CookNSolo, and No Appetite for Apartheid of Philly DSA are listed as collaborators for Sunday’s protest.
Philly Bike On Your Left also shared a statement on social media that claims “pogroms” are taking place in the West Bank and says: “As the political ideology of Zionism dies a long deserved death these businesses will die with it.”
The Anti-Defamation League Philadelphia, American Jewish Committee Philadelphia/Southern NJ, the Jewish Federation of Greater Philadelphia, and StandWithUs said in a joint statement they “strongly condemn” the rally. They urged all Philadelphians to support the targeted restaurants and counter the discriminatory boycott with “increased business and visible solidarity.”
“Let’s be clear: This is antisemitism. It is Jew-hatred, plain and simple,” the statement said.
“Marking businesses for removal from Philadelphia is an attempt to intimidate, marginalize, and exclude members of the Jewish community from the economic and civic life of our city … The public targeting of Jewish businesses should alarm every person of conscience,” it went on. “There is a profound difference between criticizing a government and targeting businesses because their owners are Jewish or perceived to be connected to Israel.”
Philadelphia Commission on Human Relations (PCHR) executive director Renee Chenault-Fattah said in a statement that the commission “reaffirms its 75-year commitment to fighting racism, antisemitism and, in recent years, Islamophobia. Acts of bigotry, violence, and hate cannot be tolerated, and we will never stand by and allow businesses, individuals, or jobs to be run out of our city, full stop.”
In a statement to Fox News Digital, a spokesperson for Pennsylvania Gov. Josh Shapiro condemned the planned bike ride protest and said Pennsylvania State Police are working with local partners “to ensure the safety and wellbeing of our neighbors in Philadelphia.”
“This bike ride, masquerading as a protest to advance the cause of justice, is nothing more than blatant antisemitism designed to intimidate and drive Jewish businesses out of our communities, and there is no place for that in our Commonwealth,” said spokesperson Rosie Lapowsky.
Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres: webmaster@reunion68.com
Joseph Goebbels, hitlerowski minister „Oświecenia Publicznego i Propagandy”, wierzył w potęgę kłamstwa. „Jeśli powtarzasz kłamstwo wystarczająco często, staje się ono prawdą”. A także: „Im większe kłamstwo, tym większa szansa, że zostanie zaakceptowane”.
Goebbels marzył o świecie, w którym Żydzi byliby znienawidzeni, budziliby strach, obwiniano by ich o wszelkie nieszczęścia świata, nieustannie atakowano i wykluczano ze społeczeństwa. Stworzył rzeczywistość, w której Żydzi byli fizycznie i słownie napastowani na ulicach, żydowskie przedsiębiorstwa bojkotowano, atakowano i dewastowano, synagogi podpalano, a oszczerstwa o mordach rytualnych, wezwania do „ostatecznego rozwiązania” i eksterminacji Żydów znajdowały aprobatę i były powtarzane przez większość jego rodaków – niezależnie od tego, czy byli członkami partii nazistowskiej, czy nie.
Brzmi znajomo?
Co by było, gdyby…
Pomimo ogromnych wysiłków i niewątpliwego talentu propagandowego Goebbels nie doczekał chwili, w której jego wynaturzona ideologia zyskałaby powszechną akceptację. Przeciwnie, została zdecydowanie odrzucona przez przytłaczającą większość ludzi na całym świecie i pokonana ogromnym kosztem przez „najwspanialsze pokolenie” w największym konflikcie zbrojnym, jaki kiedykolwiek znał świat.
Gdyby tylko Goebbels dysponował narzędziami, które mamy dzisiaj. Gdyby tylko miał influencerów z TikToka, internetowych wojowników i boty na Twitterze. Gdyby tylko miał do dyspozycji gorliwych, moralnie zagubionych studentów, indoktrynowanych i radykalizowanych przez cynicznych profesorów z prestiżowych uczelni Ligi Bluszczowej, cieszących się gwarancją stałego zatrudnienia. Gdyby tylko miał całe zastępy zadufanych w swojej moralnej wyższości liberałów, wykrzykujących hasła, których nie rozumieją, i bezmyślnie powtarzających ideologię oraz postulaty ludobójczych fanatyków.
Okładka „Człowieka z Wysokiego Zamku”, przedstawiająca panoramę Nowego Jorku, czerwoną swastykę i orła III Rzeszy.
Gdyby tylko miał do dyspozycji katarskie miliardy, by przemycać swoją nienawiść do programów nauczania zachodnich uniwersytetów, fundować katedry akademickie, kupować wpływy w mediach i wybielać ludobójczy antysemityzm za pośrednictwem szanowanych organizacji pozarządowych. Gdyby tylko miał własną wersję Al-Dżaziry o globalnym zasięgu. Gdyby tylko miał dostęp do uległych, populistycznych, żądnych kliknięć mediów i światowych sieci informacyjnych.
Gdyby tylko… Podejrzewam, że wszyscy mówilibyśmy dziś po niemiecku. Oczywiście z wyjątkiem nas, Żydów.
Nowa odsłona najstarszej nienawiści
Dzisiejszy antysemityzm nie maszeruje już w równych szeregach, wybijając krok nazistowskim marszem. Nadciąga szeroką falą, błyskawicznie, opatrzony hashtagami, wiralowy, akademicki i intersekcjonalny. Nosi kefiję, dzierży tęczową flagę, a jednocześnie nawołuje do ludobójstwa i unicestwienia państwa żydowskiego. Publikuje na TikToku absurdalne filmiki o oporze i dekolonizacji, obierając za cel dzieci i posługując się głodem. Przemawia językiem wolności, oporu i praw człowieka, maszerując ramię w ramię z tymi, którzy dążą do eksterminacji Żydów, a następnie do zniszczenia cywilizacji zachodniej.
Współczesny antysemityzm przybiera postać antysyjonizmu. Students for Justice in Palestine, CUAD i podobne organizacje, wspierane milionami dolarów pochodzącymi od niejasnych grup powiązanych z Bractwem Muzułmańskim, Hamasem, Katarem i Iranem, zamieniły zachodnie kampusy uniwersyteckie w ideologiczne pola bitew. Żydowscy studenci donoszą o groźbach, nękaniu, wykluczaniu, a nawet przemocy. Biblioteki są blokowane. Drzwi zamykane na łańcuchy. Żydom po raz kolejny odmawia się wstępu. To nie jest aktywizm. To faszyzm!
Trzech studentów pozywa UCLA, twierdząc, że protestujący ustanowili „strefę wykluczenia Żydów” – Los Angeles Times.
Sama myśl, że można by odmówić dostępu czarnoskórym studentom, studentom muzułmańskim czy jakiejkolwiek innej mniejszości, budziłaby powszechne oburzenie, co jest zupełnie oczywiste.
Blichtr i splendor
Celebryci, aktorzy, muzycy, modelki, pisarze i komentatorzy prześcigają się w próbach wskoczenia do tego pociągu. Nagłaśniają propagandę Hamasu, nadając jej tym samym pozory wiarygodności. Czują się zobowiązani do publikowania emocjonalnych deklaracji „solidarności”. Mogą wiedzieć niewiele albo zgoła nic, a rozumieć jeszcze mniej, ale to ich nie powstrzyma. Choć zwykle ogranicza ich to do populistycznych sloganów i jawnie rasistowskich obelg, których nigdy nie odważyliby się skierować przeciwko jakiejkolwiek innej mniejszości.
Goebbels po prostu nie posiadałby się z zachwytu!
Potem przychodzą ci, którzy to wszystko umożliwiają: dziennikarze, publicyści, influencerzy, zawodowi prowokatorzy, którzy doskonale wiedzą, co robią, a mimo to robią swoje. Oportuniści uganiający się za polubieniami. Pismacy realizujący własną agendę. Świętoszkowaci pozerzy afiszujący się ze swoją cnotą, którzy rozgłaszają kłamstwa i propagandę Hamasu, demonizują Izrael i podżegają do nienawiści wobec Żydów, jednocześnie pozując na moralnych obrońców prawdy i sprawiedliwości.
Odkąd Hamas dokonał najbardziej brutalnej masakry Żydów od czasów Holokaustu, świat zachodni i instytucje międzynarodowe całkowicie straciły orientację. Moralną jasność zastąpiły odwrócenie wartości moralnych i tchórzostwo. Świat ledwie zdążył zatrzymać się, by uświadomić sobie grozę wydarzeń 7 października, a już przeniósł uwagę na pytanie, jak Izrael w ogóle śmie odpowiedzieć.
Izrael, wciąż wstrząśnięty atakiem i ogromem rzezi, został w jakiś sposób niemal natychmiast okrzyknięty agresorem. Hamas, kult śmierci odpowiedzialny za niewyobrażalne okrucieństwa, którego statut mógłby napisać sam Goebbels, wyniesiono na piedestał, romantyzując jego członków jako bojowników „ruchu oporu”. Hasło „Wszelkimi niezbędnymi środkami”, które najwyraźniej miało racjonalizować, a nawet usprawiedliwiać rzeź, stało się ulubionym okrzykiem aż nazbyt chętnego do jego skandowania tłumu.
I wtedy na scenę wkraczają media społecznościowe…
Według Institute for Strategic Dialogue w dniach bezpośrednio po masakrze odnotowano niewiarygodny wzrost liczby antysemickich komentarzy pod filmami na YouTubie dotyczącymi konfliktu – aż o 4963 procent. Oskarżenia o ludobójstwo pojawiły się, zanim Izrael zdążył w ogóle zareagować. Nastąpił gwałtowny wzrost liczby antysemickich treści na TikToku. Na platformie X antysemickie hashtagi przez wiele dni należały do najpopularniejszych. Dawne oszczerstwa o mordach rytualnych powróciły w nowej odsłonie, a bezpodstawne oskarżenia krążyły w sieci, opatrzone emotikonami i prezentowane w formie karuzel slajdów. Influencerzy, nieznający historii i niemający pojęcia o polityce, publikowali memy gloryfikujące męczeństwo – wszystko w imię sprawiedliwości.
Liga Przeciw Zniesławieniu (ADL) odnotowała w Stanach Zjednoczonych niemal 3615-procentowy wzrost liczby incydentów antysemickich w ciągu pierwszych trzech miesięcy po 7 października. We Francji wzrost wyniósł 1000 procent. W całej Europie tendencja ta się utrzymuje. W Wielkiej Brytanii liczba przestępstw z nienawiści potroiła się. To już nie jest margines. Nie dzieje się to dłużej w ukryciu ani szeptem. Nienawiść do Żydów wyszła z cienia, jest głośna, demonstracyjna i przeniknęła do głównego nurtu. Antysemityzm w internecie osiągnął rozmiary epidemii.
Firmy zarządzające mediami społecznościowymi niemal nie reagują. Nienawiść napędza zaangażowanie. Zaangażowanie generuje przychody. „Wielkie kłamstwo” Goebbelsa stało się dziś lukratywną strategią zarabiania na treściach.
Na samą myśl o takich sukcesach Goebbelsowi ciekłaby ślinka.
Problem tkwi w instytucjach
„Zaufane” instytucje, powołane po to, by podobne okropności nigdy więcej się nie powtórzyły, poniosły sromotną klęskę. Wolały milczeć albo wręcz przyłączyły się do chóru, podsycając jeszcze większą nienawiść.
ONZ, której w jakiś sposób zajęło około 60 dni samo uznanie faktu przemocy seksualnej popełnionej przez Hamas wobec izraelskich kobiet, nie traciła ani chwili, by oskarżyć Izrael o zbrodnie wojenne i potępić jego działania militarne, podczas gdy Izrael broni się na siedmiu frontach. Agencje ONZ, takie jak UNRWA, są współwinne terroryzmu wymierzonego w Izrael, a także brutalnego traktowania, wykorzystywania i poświęcania zwykłych mieszkańców Gazy przez Hamas.
„Powszechne” przestępstwa na tle seksualnym i związane z płcią…
Human Rights Watch i Amnesty International publikują jawnie antysemickie, powierzchowne i niezgodne z faktami raporty, a także wysuwają bezpodstawne oskarżenia wobec państwa żydowskiego o ludobójstwo, czystki etniczne, apartheid i wiele innych rzeczy. Organizacjom feministycznym, sojuszom LGBTQ+ i organizacjom antyrasistowskim łatwiej jest oskarżać i potępiać Izrael, dysponując znikomymi dowodami lub nie mając ich wcale, niż potępić ludobójczy kult śmierci odpowiedzialny za skrajną przemoc seksualną i masową rzeź, którą sami sprawcy rejestrowali na żywo.
Międzynarodowe trybunały karne utraciły wszelką wiarygodność, wyrządzając nieodwracalne szkody międzynarodowemu systemowi sprawiedliwości, kiedy zaczęły rozpatrywać i legitymizować bezpodstawne oskarżenia o ludobójstwo oraz wydawać nakazy aresztowania izraelskich przywódców. Tymczasem prawdziwi ludobójczy maniacy z Hamasu są chronieni. System międzynarodowy, zbudowany rzekomo po to, by zapobiec kolejnemu Holokaustowi, służy dziś za osłonę tym, którzy planują następny.
Goebbels byłby doprawdy dumny!
Romans świata islamu z faszyzmem nie jest niczym nowym
Podczas II wojny światowej wielki mufti Jerozolimy, Hadż Amin al-Husajni, otwarcie kolaborował z nazistami. Spotkał się z Hitlerem. Blokował przyjmowanie żydowskich uchodźców. Pomagał tworzyć muzułmańską dywizję Waffen-SS. Rozpowszechniał nazistowską propagandę w całym świecie arabskim. Popierał „ostateczne rozwiązanie” i żałował jedynie, że nie zostało ono w pełniejszym zakresie zrealizowane na Bliskim Wschodzie.
Ten sojusz między radykalnym islamem a ideologią nazistowską nie jest przedmiotem spekulacji. To fakt historyczny. Ma charakter ideologiczny i pozostaje żywy do dziś. Hamas, Hezbollah i irańscy mułłowie – wszyscy oni podtrzymują to dziedzictwo, łącząc religijny fanatyzm z ludobójczym antysemityzmem, przebranym za „ruch oporu”. Nie chcą pokoju ani „rozwiązania dwupaństwowego”. Są zdecydowani unicestwić państwo żydowskie i dokonać ludobójstwa wszystkich Żydów.
Ach, ta ironia
Kiedy miało to największe znaczenie, liberalny Zachód stanowczo i jednoznacznie przeciwstawił się Goebbelsowi i jego wynaturzonej ideologii.
Dziś jednak wielu dopinguje z boku, podczas gdy inni angażują się w to po uszy. Otuleni postępową retoryką i odziani w kefije (które, nawiasem mówiąc, są irackie, a nie palestyńskie), ci pożyteczni idioci zdają się błogo nieświadomi krwi, do której rozlewu się przyczyniają. Z drugiej strony są też tacy, którzy doskonale zdają sobie z tego sprawę, ale nie ma to dla nich żadnego znaczenia.
Domagają się bezpiecznych przestrzeni, jednocześnie grożąc żydowskim kolegom ze studiów i atakując ich. Walczą z uciskiem, celebrując terror. Wymachują tęczowymi flagami obok sztandarów tych, którzy bez chwili wahania powiesiliby ich na najwyższym dźwigu albo zrzucili z najwyższego budynku. Byłoby to śmieszne, gdyby nie było tak groteskowe.
Jeszcze nie tak dawno zapalali świece i zalewali media społecznościowe hashtagiem #MahsaAmini, z pasją wspierając irański ruch protestacyjny „Kobieta, Życie, Wolność”.
Ale to było wtedy. Dziś, najwyraźniej bardziej utożsamiając się z „policją moralności” islamskiego reżimu, nie mają żadnego problemu z opowiadaniem się po stronie tego samego reżimu, który ją zamordował i brutalnie stłumił protesty, zabijając ponad 500 osób i aresztując blisko 20 tysięcy.
I tak oto maszerują w geście solidarności z islamskim reżimem, skandując najnowsze hasła: „Ręce precz od Iranu” i „Nie bombardujcie Iranu”.
Dla tak zwanych liberałów i postępowców wszystko można puścić w niepamięć, byle tylko występować przeciwko Izraelowi i Żydom.
Ironia jest absolutna. Ci, którzy twierdzą, że walczą z faszyzmem, z jego nietolerancją, uciskiem i przemocą, sami stali się jego oddziałami szturmowymi. Ci, którzy głoszą empatię, maszerują dziś, domagając się unicestwienia. Ci, którzy roszczą sobie prawo do moralnej wyższości, wskrzesili najstarszą nienawiść i nadali jej nową markę.
I oto jesteśmy
Świat zachodni woli Żydów w roli ofiar albo ludzi uległych. Nie jest jednak w stanie zaakceptować silnych Żydów, którzy stoją z podniesioną głową, bronią się, odnoszą zwycięstwa nad swoimi wrogami i wymierzają sprawiedliwość w imieniu swoich obywateli.
Powróciliśmy do świata, w którym Żydzi postrzegani są jako „obcy”, w którym masowe gwałty i rzeź są bagatelizowane albo negowane, ponieważ ofiarami byli Izraelczycy lub Żydzi. Znaleźliśmy się w punkcie, w którym jawny rasizm wobec Żydów stał się społecznie akceptowalny, być może bardziej niż kiedykolwiek.
Doskonały przykład widzieliśmy na festiwalu Glastonbury, gdzie tysiące osób na widowni entuzjastycznie przyjęły wygłoszoną z głównej sceny jawnie antysemicką tyradę i nawoływanie do zabijania Żydów.
Gwałtowny wzrost antysemityzmu na kampusach w związku z obozowiskami protestacyjnymi i demonstracjami na Uniwersytecie Columbia oraz innych amerykańskich uczelniach.
Widzimy Żydów atakowanych na naszych ulicach, żydowskie przedsiębiorstwa dewastowane i bojkotowane, Żydów poddawanych ostracyzmowi i wykluczanych. Widzimy nieskrępowany rasizm antyżydowski i propagandę w renomowanych gazetach i mediach. Żydzi znów żyją w strachu – we własnych domach, w szkołach, w środkach transportu publicznego i w miejscach pracy. Przywódcy polityczni i społeczni milczą albo ograniczają się do pustych deklaracji, jednocześnie zabiegając o względy tych, którzy szerzą nienawiść. Niestety, nie ma w tym żadnej przesady.
Otwórzcie oczy. Rozejrzyjcie się!
Na Żydach nigdy się nie kończy
Żydzi są jedynie wskaźnikiem kierunku, w którym zmierza całe społeczeństwo. A społeczeństwo zachodnie zmierza prosto ku przepaści. Bez szybkich i zdecydowanych działań Zachód upadnie.
Po pozbyciu się Żydów ze świata ostatecznym celem Goebbelsa i jego szefa było bezwzględne zdławienie wszelkiej opozycji i ustanowienie tysiącletniego imperium, rządzonego przez „rasę panów”, którego nikt nigdy nie mógłby zakwestionować.
Islamizacja Europy: spotkanie Zachodu z szariatem.
A gdyby tak zastąpić słowo „rasa” słowem „religia” (choć islam jest czymś znacznie więcej niż religią)? Przeczytajcie statut Bractwa Muzułmańskiego i statut Hamasu.
Przy pomocy i aktywnym współudziale postępowców Hamas oraz jego patroni – Katar, Iran, Turcja i inni – dokonali propagandowego przewrotu, którego Goebbels nigdy nie zdołał przeprowadzić.
Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres: webmaster@reunion68.com
How did a group carrying an ideological project that extended beyond the boundaries of the nation manage to convince all these people that it was merely a natural partner in building a democratic state? How did the smiling face that it chose succeed in concealing the true nature of its political project?
Egypt’s military council did not seem unaware of the Brotherhood’s political vision. Rather, it appeared to see the group as an instrument that could be used to reproduce the very system that the Egyptian people had just brought to an end.
[T]he Muslim Brotherhood… regards loyalty to itself as the most important criterion and views the state as political spoils whose institutions must be brought under its control.
Before long… [t]he smiling face gradually disappeared, and the Brotherhood’s political objectives — which it had avoided mentioning — appeared everywhere. These included “Mastery of the World” and “The Caliphate State.” Signs on the walls of every public office stated, “Islam is the solution.” The question now was no longer whether the Brotherhood would govern the state but how far it would seek to reshape the state in its own image.
What we wanted was a state ruled neither by a military general “protecting the nation” nor by a Supreme Guide “protecting the religion.” We wanted a state in which sovereignty belonged to a constitution, power to the citizens, public positions to those with ability and rights to everyone — without discrimination on the basis of religious belief or political allegiance.
At the time, however, we did not realize that overthrowing the Brotherhood’s government would pave the way for the restoration of the military regime against which we had originally revolted.
The Egyptian experience [during the 2011-2013 “Arab Spring”] revealed how a revolution against authoritarianism can become another form of authoritarianism and how an organization that raises the banner of democracy can embody the adversaries of democracy.
What happens to democracy when power is entrusted to an organization that does not place democratic values and principles above its ideological project?
The fall of the Ottoman Empire was part of the views at the time in which al-Banna’s project took shape. There was a desire to revive the Islamic nation and restore Islam to a central position in organizing society and the state. Consequently, treating the Brotherhood as an ordinary political party that differs from other parties only in its religion means overlooking the most important question: Is participation in elections the ultimate goal of the project, or is it one of the means that can be employed to achieve objectives that extend beyond the boundaries of the nation-state and liberal democracy?
The real question is not whether the Brotherhood accepts the ballot box as a means of reaching power, but whether it accepts the constraints imposed by the constitution, the peaceful transfer of power, judicial independence, freedom of religion and expression, and full equality in citizenship even when these principles conflict with its ideological convictions — or whether it seeks to set about changing them to promote its vision of how it believes the world ought to be.
The difference between rhetoric that reassures the public of moderation on one side, and an ideology that defines the organization’s ultimate objectives on the other, may not become clear until the demands of democratic governance come into conflict with the requirements of the ideological project.
The Muslim Brotherhood’s emblem features two crossed swords, a Qur’an, and the word “Wa-a’iddu” (“And prepare”), which refers to verse 60 of Surah Al-Anfal: “And prepare against them whatever you are able of power and of steeds of war by which you may terrify the enemy of Allah and your enemy and others besides them whom you do not know [but] whom Allah knows. And whatever you spend in the cause of Allah will be fully repaid to you, and you will not be wronged.” — (Quran,8:60, Sahih International Translation)
They mean it.
What if the Muslim Brotherhood came to power in this country or that? What would happen to the state and its institutions, to society and its freedoms, and to the democracy that enabled the Brotherhood to reach power? Pictured: The logo of the Muslim Brotherhood.
What if the Muslim Brotherhood came to power in this country or that? What would happen to the state and its institutions, to society and its freedoms, and to the democracy that enabled the Brotherhood to reach power?
I lived through the experience — and paid a price. The journey began with the dream of establishing a democratic civil state in Egypt and ended in exile, after confronting two competing projects vying for power that shared a hostility toward the civil state: the project of religious rule and the project of military rule.
Many of us called for the departure of Egyptian President Hosni Mubarak after he had ruled the country for nearly three decades. Years before his departure, when we took to the streets to collect signatures for the Declaration of Change, one thing continued to be astonishing: the comfort with which the opposition leaders dealt with the Muslim Brotherhood, They treated it as merely another political faction that shared their demands for freedom and change.
How did a group carrying an ideological project that extended beyond the boundaries of the nation manage to convince all these people that it was merely a natural partner in building a democratic state? How did the smiling face that it chose succeed in concealing the true nature of its political project?
As soon as Mubarak stepped down on February 11, 2011, the Brotherhood began making deals with the Supreme Council of the Armed Forces, which had assumed control of the country. Egypt’s military council did not seem unaware of the Brotherhood’s political vision. Rather, it appeared to see the group as an instrument that could be used to reproduce the very system that the Egyptian people had just brought to an end.
The parliamentary elections for the People’s Assembly and the Shura Council granted the Muslim Brotherhood and the religious current an overwhelming majority. As a candidate on the lists of “The Revolution Continues,” I filed a complaint concerning electoral irregularities, but it was not given serious consideration. Reports circulated about money flowing from certain Gulf states to support the Brotherhood, but mainly silence prevailed. The euphoria of getting rid of Mubarak overshadowed the need to scrutinize what was unfolding before our eyes.
On February 21, 2012, before the Brotherhood achieved the presidency, the Egyptian newspaper Al-Shorouk published an interview with journalist Ahmed Mahrous, in which I tried to warn that “Ikhwanization is coming” (“Ikhwan” is the Arabic name for the Muslim Brotherhood). When the journalist asked what that meant, I explained that it referred to giving Brotherhood members preferential treatment in appointments to public positions at the expense of competence and merit. It was hardly a supernatural prophecy; it was just an assessment of the nature of an organization, in the instance, the Muslim Brotherhood, which regards loyalty to itself as the most important criterion and views the state as political spoils whose institutions must be brought under its control.
Before long, those signs began to appear one after another. The smiling face gradually disappeared, and the Brotherhood’s political objectives — which it had avoided mentioning — appeared everywhere. These included “Mastery of the World” and “The Caliphate State.” Signs on the walls of every public office stated, “Islam is the solution.” The question now was no longer whether the Brotherhood would govern the state but how far it would seek to reshape the state in its own image.
The Brotherhood put forward Mohamed Morsi as its candidate in the presidential election; he faced General Ahmed Shafik in the runoff. Accounts continue to circulate among prominent political figures claiming that Shafik was the actual winner but that the military council allowed Morsi to assume the presidency out of fear that the situation might “explode.” The more likely reason is that Egypt’s military council probably saw that the Brotherhood’s rise to power might ultimately create the conditions for the military regime to return in a new form.
Morsi assumed the presidency on June 30, 2012. Two months later, on August 30, a group of us joined a number of colleagues in establishing the “Popular Front Against the Ikhwanization of Egypt.” Within a few months, the Front expanded its presence, thousands of Egyptians joined it, and the Brotherhood’s political mistakes helped spread our message. We opposed turning state institutions into extensions of the Brotherhood. We aspired to a democratic civil state, not the replacement of religious rule with military rule. At the time, however, we did not realize that overthrowing the Brotherhood’s government would pave the way for the restoration of the military regime against which we had originally revolted.
On November 22, 2012, Morsi issued his “Constitutional Declaration.” The Declaration shielded his decisions from judicial review and granted him exceptional powers that placed him above accountability. This Declaration marked a decisive turning point. The dispute was no longer about the Brotherhood’s competence to govern but about its willingness to respect the constitutional limits of power. At that moment began the end of the Brotherhood’s rule over Egypt.
On June 30, 2013, huge crowds of Egyptians took to the streets to protest the Brotherhood’s rule. Morsi’s presidency ended after just one year.
The Brotherhood’s fall was not a victory for the democracy we had dreamed of. The greatest beneficiary of the conflict was the military regime that took over the Egyptian government after Morsi and reasserted its control over the country under the presidency of General Abdel Fattah el-Sisi. After a bloody confrontation with the new government, I left Egypt on April 1, 2018, to save my life and seek refuge in exile.
What we wanted was a state ruled neither by a military general “protecting the nation” nor by a Supreme Guide “protecting the religion.” We wanted a state in which sovereignty belonged to a constitution, power to the citizens, public positions to those with ability and rights to everyone — without discrimination on the basis of religious belief or political allegiance.
The Egyptian experience revealed how a revolution against authoritarianism can become another form of authoritarianism and how an organization that raises the banner of democracy can embody the adversaries of democracy.
The Egyptian experience is not an isolated exception. The Brotherhood’s discourse on democracy seems more appealing when it is outside government than when it is trying to govern.
The Brotherhood, or forces associated with its ideological and organizational school, failed in other places as well. In Sudan, the Islamist project that helped establish Omar al-Bashir’s regime culminated in a state exhausted by authoritarianism and conflict. In Tunisia, the Islamic Ennahda party, during its years in government, could not prevent its own collapse. In Morocco, the Justice and Development Party ended in a crushing electoral defeat in 2021. In Jordan, the Brotherhood, despite decades of participation in some governments, failed to transform its project into a model of governance capable of overthrowing the king.
What happens to democracy when power is entrusted to an organization that does not place democratic values and principles above its ideological project?
To understand what may await you if the Muslim Brotherhood comes to power, it is important to return to the ideological roots of its project, and the objectives of its founder, Hassan al-Banna, as well as Sayyid Qutb, author of Milestones and In the Shade of the Qur’an, and one of the Brotherhood’s most influential figures decades before the Brotherhood reached the ballot box.
In March 1928, four years after the official abolition of the Ottoman Empire Caliphate, the Muslim Brotherhood was founded in Ismailia, Egypt. The fall of the Ottoman Empire was part of the views at the time in which al-Banna’s project took shape. There was a desire to revive the Islamic nation and restore Islam to a central position in organizing society and the state. Consequently, treating the Brotherhood as an ordinary political party that differs from other parties only in its religion means overlooking the most important question: Is participation in elections the ultimate goal of the project, or is it one of the means that can be employed to achieve objectives that extend beyond the boundaries of the nation-state and liberal democracy?
The Brotherhood’s motto is: “Allah is our objective, the Qur’an is our constitution, the Prophet is our leader, jihad is our way, and death for the sake of Allah is our loftiest aspiration.” This is not merely a mobilizing formula intended to stir religious emotions. It is a gateway to understanding an integrated system of ideas about power, society, and the world. Al-Banna placed “Mastery of the World” at the end of his point-by-point vision for an Islamic revival. It would require the reform of the individual, the family, society, the government and the state, with the broader pursuit of restoring the Caliphate.
The real question is not whether the Brotherhood accepts the ballot box as a means of reaching power, but whether it accepts the constraints imposed by the constitution, the peaceful transfer of power, judicial independence, freedom of religion and expression, and full equality in citizenship even when these principles conflict with its ideological convictions — or whether it seeks to set about changing them to promote its vision of how it believes the world ought to be.
What follows when a project moves from slogans to legislation and governance? What does the implementation of Sharia mean in a state whose citizens differ in religion and belief? What place does a woman occupy in a system in which rights and roles are determined based on binding religious interpretations? How are Jews, Christians and other non-Muslims viewed and treated, and how is a citizen who rejects political Islam or calls for the separation of religion and state regarded? What role does the concept of jihad occupy in the Brotherhood’s thought and the justification of violence?
The difference between rhetoric that reassures the public of moderation on one side, and an ideology that defines the organization’s ultimate objectives on the other, may not become clear until the demands of democratic governance come into conflict with the requirements of the ideological project.
The question every voter should confront is not merely, “What does the Muslim Brotherhood promise to do if you elect it?” It is also: “What do the Brotherhood’s texts say about the state it wants to build and the rights it regards as inviolable?”
Hassan al-Banna’s six epistles, along with Sayyid Qutb’s two books, are essential to understand the Brotherhood’s its conceptions of the state, society, divine sovereignty, jihad, and relations with non-Muslims, and how it moved from religious preaching to pursuing the imposition of an all-encompassing political project.
In the Brotherhood’s Fifth Conference Epistle of 1939, al-Banna presented his view of Islam as an all-encompassing, comprehensive whole that is not limited to faith and worship but extends to every aspect of life:
“Thus, the Brotherhood connected themselves with the Book of Allah, drew inspiration and guidance from it, and became convinced that Islam is this all-encompassing, comprehensive meaning; that it must exercise authority over every aspect of life; that all aspects of life must be imbued with it and governed by its rulings; and that they must conform to its principles and teachings and derive from them, so long as the nation wishes to be genuinely Muslim.”
In the Twenty Principles for Understanding Islam, he states:
“Islam is a comprehensive system that encompasses all aspects of life. It is a state and a homeland, or a government and a nation. It is morality and strength, or mercy and justice. It is culture and law, or knowledge and the judiciary. It is material life, or earning and wealth. It is jihad and a call, or an army and an idea, just as it is a sincere creed and sound worship in equal measure.”
We are not talking merely about a group that merely engages in religious activities or calls on people to adhere to their faith. We are talking about an organization that, according to its founder’s own texts, believes that Islam should exercise total authority over every aspect of life, and that all these aspects should be subject to its teachings, principles and rulings.
Consequently, the Brotherhood’s project does not stop at gaining power through elections. It encompasses the nature of the state it seeks to establish, the rules to which it wants society to be subjected, and the extent to which it is prepared to accept a civil state founded on equal citizenship, freedom of belief, political pluralism, and the independence of institutions from the authority of a religious organization.
The Muslim Brotherhood’s emblem features two crossed swords, a Qur’an, and the word “Wa-a’iddu” (“And prepare”), which refers to verse 60 of Surah Al-Anfal:
“And prepare against them whatever you are able of power and of steeds of war by which you may terrify the enemy of Allah and your enemy and others besides them whom you do not know [but] whom Allah knows. And whatever you spend in the cause of Allah will be fully repaid to you, and you will not be wronged.” — (Quran,8:60, Sahih International Translation)
They mean it.
Mohamed Saad Khiralla is a political commentator on Middle East Affairs and Islamist Movements. He is currently a Research Fellow at the Ideological Defense Institute (IDI).
Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres: webmaster@reunion68.com
Reporterzy bez Granic zaliczają HonestReporting do „wrogów wolności prasy”, stawiając tę organizację w jednym szeregu z dyktatorami.
„Wróg wolności prasy”: Reporterzy bez Granic umieszczają HonestReporting na czarnej liście
