Książę uczonych i Warszawski Sokrates – 45 lat temu zmarł Tadeusz Kotarbiński

Prof. Tadeusz Kotarbiński. Fot. PAP/Wiesław Prażuch

Książę uczonych i Warszawski Sokrates – 45 lat temu zmarł Tadeusz Kotarbiński

Zbigniew Wojtasiński (PAP)

3 października 1981 r., zmarł prof. Tadeusz Kotarbiński, jeden z najwybitniejszych i najbardziej wszechstronnych polskich filozofów. Nazywany był Warszawskim Sokratesem i księciem uczonych.

Prof. Kotarbiński był zarówno etykiem, jak i logikiem oraz filozofem praktyczności, co w czasach współczesnych jest szczególnie ważnym połączeniem. Podobnie jak Sokrates wyróżniał się postawą życiową, jak i autorytetem intelektualnym oraz moralnym, za co był ceniony przez studentów oraz pracowników naukowych.

Opracował nowe koncepcje, takie jak etyka niezależna od ideologii i filozofia praktyczności, jeszcze bardziej aktualne w czasach współczesnych.

Nazywany był Warszawskim Sokratesem, w nawiązaniu do legendarnego greckiego filozofa starożytnego, który wyróżniał się zarówno poglądami i intelektem, jak też nacechowaną moralnością postawą życiową.

Propagował jasność myślenia, przekonywał, żeby nie komplikować rzeczy, które można wyrazić prosto. Z tego też słynęła legendarna w okresie międzywojennym lwowsko-warszawska szkoła filozoficzna, której był wybitnym przedstawicielem.

Zasłynął licznymi aforyzmami – takimi jak to, że wiedzieć, czego się nie ma, jest ważniejsze niż wiedzieć, co się ma. Sugerował w ten sposób, że świadomość własnych ograniczeń jest naturalna i ma wymiar praktyczny, gdyż pozwala lepiej i rozsądniej działać.

Twierdził też, że wartość człowieka poznaje się nie tylko po tym, co mówi, lecz po tym, czy można na nim polegać, gdy naprawdę jest potrzebny. Stwierdzenie to stało się jednym z najważniejszych elementów jego koncepcji etyki i etycznego postępowania. Nawiązuje w nim do opiekuna spolegliwego, oznaczającego osobę godną zaufania, ale też wrażliwą na cudze cierpienia i okrucieństwa w świecie, co jest kwintesencją bycia dobrym człowiekiem.

Ponieważ był ateistą, a światopogląd religijny porzucił jako nastolatek, propagował etykę laicką i niezależną, czyli taką, która obowiązuje zarówno ludzi wierzących, jak i ateistów, wolną od wszelkich ideologii. Uważał, że taka etyka jest możliwa, że nie musi być związana wyłącznie z zasadami etyki chrześcijańskiej, choć jest do niej zbliżona. Uważał, że zasady moralne wywodzą się z doświadczeń ludzi oraz życia społecznego, z zakorzenionej w nas intuicji moralnej, którą nazywał „oczywistością serca”.

Kotarbiński opracował koncepcję reizmu, inaczej – konkretyzmu, według której istnieją tylko konkretne osoby i rzeczy. Wszelkie cechy, własności, relacje oraz liczby to jedynie pojęcia abstrakcyjne, a ich status bytowy jest taki sam, jak status czarodziejskiej różdżki. W tym przypadku chodziło o oczyszczenie języka naukowego i filozofii z niepotrzebnych abstrakcyjnych pojęć, zamącających jasność myślenia i wywodu naukowego.

Bardziej jednak znany jest jako twórca prakseologii, filozofii praktyczności i sprawnego działania. W jego pojęciu skuteczne działanie nie może być jednak oddzielone od postępowania moralnego. Musi ono łączyć to, co dobre, skuteczne i pożyteczne. Nie ogranicza się zatem tylko do tego, by działać jak najszybciej, gdyż sprawność jest równie ważna, jak moralność. Sprawne działanie – twierdził – nie jest jeszcze działaniem dobrym moralnie, a skuteczności nie można wykorzystywać do złych celów.

Fiński filozof prof. Timo Airaksinen z Uniwersytetu Helsińskiego uznał pracę Kotarbińskiego „Cel czynu a zadanie wykonawcy” z 1913 r. za przełomowe dzieło dla literatury filozoficznej. Uważa ją za równie wybitną, co „Denotowanie” (On Denoting) Bertranda Russella czy „Przedmiot etyki” (The Subject Matter of Ethics) George’a E. Moore’a.

W Polsce szczególnie ceniony jest „Traktat o dobrej robocie”. Inne ważne prace Kotarbińskiego to „Sprawność i błąd”, „Abecadło praktyczności” oraz „Medytacje o życiu godziwym”.

Kotarbiński urodził się w Warszawie, ale nie był z nią związany przez całe życie. Studiował matematykę i fizykę na Uniwersytecie Jagiellońskim jako wolny słuchacz. Przeniósł się do Lwowa, gdzie najpierw studiował architekturę, a potem filozofię i filologię klasyczną. Był uczniem prof. Kazimierza Twardowskiego, twórcy lwowsko-warszawskiej szkoły filozoficznej.

Przed II wojną światową wrócił do Warszawy, w czasie okupacji brał udział w tajnym nauczaniu. Po wojnie w latach 1945-1949 był rektorem Uniwersytetu Łódzkiego, a następnie rektorem Uniwersytetu Warszawskiego. Był też wieloletnim przewodniczącym Polskiego Towarzystwa Filozoficznego i prezesem Polskiej Akademii Nauk.

Zmarł w Warszawie. Został pochowany na warszawskich Powązkach Wojskowych. Podobnie jak jego wybitni nauczyciele pozostawił po sobie znakomitych uczniów, takich jak Alfred Tarski, uznawany za jednego z czterech najwybitniejszych logików wszech czasów (obok Arystotelesa, Gottloba Frege oraz Kurta Goedla). Jego uczniem był także filozof Leszek Kołakowski oraz równie cenieni na świecie socjologowie Maria i Wojciech Ossowscy.

Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com

The Genocide Slur Is Not Just for Jews

Oct4

The Genocide Slur Is Not Just for Jews

John Spencer

A member of the Syrian Democratic Forces, backed by U.S. special forces, stands on a building near Raqa’s stadium as they clear the last positions on the frontline on October 16, 2017 in the Islamic State group’s crumbling stronghold. / BULENT KILIC/AFP via Getty Images

Judging Israel’s wartime behavior through epithets, TikTok clips, and faulty balance sheets poses a direct danger to American lives

The casual use of the word genocide to target Israel is not only a slur—it is also dangerous to Americans. That’s because, if this ahistorical, amoral, and largely evidence-free way of judging war is allowed to take hold in public discourse and, worse, harden into international legal practice, it will not remain confined to one conflict or one ally. It will be turned on the United States and every other military that may have to fight and win in cities.

Israel is not the endpoint of the debate over the rules of war in the age of TikTok. It is the test case. If the rules are rewritten here, American soldiers will inherit them in the next urban war.

I hope we never see another Gaza war again, a war in which an enemy builds a strategy around civilian suffering not as the tragic cost of fighting that’s to be avoided whenever possible, but as the path to victory itself—a strategy of human sacrifice for political gain. These slogans of genocide and the normalization of lawfare risk stripping any law-abiding military of the ability to defend itself or protect innocent civilians from harm.

This matters because the legal and moral test is not whether the death toll in a given battle or conflict is high or low: That number can often be a measure of how determined an adversary is to keep fighting. The test is how a force fights. Proportionality is not a civilian death quota. It is an assessment of whether expected incidental harm would be excessive in relation to the concrete and direct military advantage anticipated—a judgment made under uncertainty, with imperfect information, against an adaptive enemy. Precautions are not a public relations checklist. They are measures that are feasible under the circumstances, balancing mission accomplishment and force protection.

The problem is the framework that is increasingly being normalized, in which lawfare replaces law, moral arithmetic replaces judgment, statistics replace intent, and civilian deaths become proof of illegality by default.

Genocide under international law requires intent to destroy a protected group in whole or in part. That intent is the defining legal element. Without it, the charge collapses. When genocide becomes a label applied whenever civilian casualties are high, the term loses meaning, and law becomes a weapon rather than a restraint.

There has been no genocide in Gaza. Israel has not intentionally targeted civilians. Its intent has been to return hostages, dismantle Hamas as a military and governing organization following the Oct. 7 mass casualty attack, and do so while sustaining civilian life under extraordinarily difficult combat conditions. Intent matters. Context matters. Law matters.

Israel has taken more measures to reduce civilian harm than any military in history operating in dense urban terrain against an enemy deliberately embedded among civilians. These measures include mass warnings before strikes, evacuation corridors coordinated at scale, daily humanitarian pauses, precision targeting based on layered intelligence, and operational restraints that deliberately increase risk to its own soldiers to reduce harm to civilians. No other military facing an enemy that systematically hides among the population has attempted civilian harm mitigation at this scale, over this duration, while under constant attack.

Hamas, by contrast, has openly declared and operationalized a strategy of using civilians as shields. It has tortured, sexually abused, starved, and murdered hostages. It has threatened civilians who attempt to leave combat zones or accept unauthorized aid. All of this constitutes war crimes. When international discourse erases this distinction and instead accuses the defender of genocide, it does not protect civilians. It rewards the most cynical and unlawful tactics in modern warfare.

The genocide accusation collapses further when measured against observable reality rather than slogans. Israel has conducted this war while facilitating a scale of humanitarian assistance, medical access, vaccination campaigns, and civilian protection measures unprecedented in a conflict where the defending force does not control the territory and the enemy does. Aid, food, water, fuel, medical supplies, and vaccines have entered Gaza throughout the war, even as Hamas retained territorial control and continued fighting. Israel coordinated humanitarian corridors, medical evacuations, and pauses in combat while under attack. No historical case of genocide includes a state feeding, vaccinating, providing medical care to, and sustaining the civilian population of the territory in which it is supposedly committing extermination.

Wanting to destroy your enemy is not genocide. It is war. War is not illegal, and in some cases, it is necessary. The aim of many of those accusing Israel of genocide is in fact to make it impossible for any law-abiding nation to defend itself against those who openly proclaim their desire to destroy us, and imagine that our adherence to law and to norms of conflict will assist them in achieving their aims.

I have watched this trap coming for years. Urban warfare is my profession. I have advised four-star generals and other senior U.S. Army leaders through strategic research groups from the Pentagon to the U.S. Military Academy. For more than a decade, I have researched, written, lectured, advised, and taught exclusively on how wars are fought in cities and what that means for strategy, law, and civilian protection. I designed and taught the only course built specifically to improve the ability of division and brigade commanders and their staffs to plan, conduct, and sustain large-scale urban operations. From Iraq’s Fallujah and Mosul to Gaza, the pattern is consistent: As war becomes more urban, legitimacy becomes more contested, and adversaries increasingly weaponize civilian harm, information, and legal narratives to constrain democratic militaries.

Lawfare is not a slogan or a metaphor. It is the deliberate use of legal frameworks, legal language, and legal institutions as weapons to achieve military or political objectives that cannot be achieved on the battlefield. In urban warfare, where civilians, infrastructure, and combatants are inseparable, lawfare becomes especially potent. Legal accusations are used to delegitimize an opponent’s operations, constrain commanders’ decisions, fracture alliances, and shift attention away from enemy conduct and military necessity. At the same time, armed groups use those same narratives to legitimize their own tactics, including embedding among civilians, using protected sites for military purposes, and engineering humanitarian crises to generate international pressure.

Well-intentioned efforts to reduce civilian harm can often produce perverse incentives when they become political slogans rather than operational guidance grounded in the law of armed conflict. I warned years ago that the Political Declaration on Explosive Weapons in Populated Areas, while born of understandable humanitarian concern, would have exactly this effect if interpreted as a blanket condemnation of certain weapons or effects rather than a call for disciplined, context-based decision-making. I saw the same thinking embedded in much of the criticism of Israel’s use of 2,000-pound bombs in urban areas—criticism often stripped of the history and context of why such munitions might be required against Hamas fighters buried in tunnels and bunkers underground.

But doesn’t prohibiting the use of powerful weapons save lives? Very often, the answer is no, it does not. Vilifying a munition in the abstract, rather than assessing the legality and the necessity of its use in context, can prolong battles and ultimately cost more lives. When such initiatives become rigid political tests instead of legal standards applied to real battlefield conditions, they push fighting deeper into cities and put more civilians at risk. While the intent may be to limit collateral damage, the likely effect is to validate and encourage the very tactics that make urban warfare so deadly: human shields, the military use of protected sites, and the deliberate blending of fighters into the population.

That is why the current genocide discourse is so corrosive. Criticism of allies is not and has never been the problem. Democracies argue. Democracies investigate. Democracies debate. Within Israeli society, every political decision related to the country’s wars is hotly and publicly debated by politicians, commentators, ex-generals, human-rights organizations, and the mothers and other family members of combatants. On both the American left and the right, there is no visible lack of criticism of Israel—much of it nonsense.

The problem is the framework that is increasingly being normalized, in which lawfare replaces law, moral arithmetic replaces judgment, statistics replace intent, and civilian deaths become proof of illegality by default. That framework does not restrain war. It rewards the worst forms of it. It creates a future in which lawful self-defense becomes politically and legally impossible for the very states that attempt to fight within the law, while armed groups are free to violate every rule and be rewarded with political and moral legitimacy.

The new pseudo-legal framework that has been pioneered by critics of Israeli wartime behavior leans heavily on moral equivalency presented as empathy. The argument is simple and emotionally powerful, a perfect fit for the age of instant social media outrage: If every child’s life has equal value, then any military action that results in civilian death must be immoral. Just look at your screen.

The moral premise is true. The conclusion is false. This framing deliberately erases the most basic distinction in both moral reasoning and the law of war: the difference between deliberate murder and unintended collateral harm, between civilians targeted as a strategy and civilians tragically harmed despite a force’s effort to distinguish and take feasible precautions. The law of war does not ask whether all deaths of children are equally sad or whether images of dead bodies in a hospital corridor are equally disturbing. It asks whether civilians were targeted, whether force was proportionate to a legitimate military objective, and whether feasible precautions were taken, given conditions on the ground. Lawfare seeks to dissolve those distinctions.

Israel is not the endpoint of the debate over the rules of war in the age of TikTok. It is the test case. If the rules are rewritten here, American soldiers will inherit them in the next urban war.

Just war theory is the moral foundation of the modern law of armed conflict. It begins with the recognition that civilian deaths in war are tragic and morally weighty. But it also insists that tragedy alone does not determine legality or morality. Jus in bello is built on discrimination and proportionality, not on the fantasy of bloodless war or a morality in which both sides must be harmed equally. The purpose of restraint is not to make war painless. It is to limit suffering while preserving the possibility of lawful self-defense against enemies who will not be restrained.

The most damaging move in today’s discourse is the treatment of numbers as verdicts. Civilian-to-combatant ratios are presented as legal conclusions. Counts of destroyed buildings are treated as evidence of intent. Claims about food supplies, aid convoys, and infrastructure damage are wielded as if they automatically determine whether a military is complying with international law. Context is dismissed as excuse-making. Command intent is treated as propaganda. Enemy conduct is minimized or ignored. This is not analysis. It is the conversion of war into a spreadsheet and then the conversion of that spreadsheet into a moral tribunal.

Our current global infatuation with civilian-to-combatant ratios or aggregated death totals is not and cannot be how war works. Raw numbers are not law. They are not proof of distinction or proportionality. They are not evidence of intent. They are, at best, one contested data point among many. In urban warfare, they are almost always unknowable in real time.

Yet in Gaza, the world has watched casualty figures released within minutes of operations, updated daily with a precision down to single digits, often presented as an emotional plea rather than an analytical assessment, as if the most important legal and moral questions could be resolved by an accountant’s ledger. This is unprecedented in modern conflict, especially in dense urban combat, and it is operationally implausible on its face.

In Gaza, numbers are announced almost immediately despite rubble, tunnel collapses, secondary explosions, and active firefights. Determining who was present in a structure, who was directly participating in hostilities, who was coerced into remaining, and who was killed by regrettable but unavoidable secondary effects requires investigation, intelligence fusion, and time. Treating instantaneous casualty reporting as legal truth is not accountability. It is epistemic fiction.

At the same time, there is a powerful and understandable human impulse to compare Gaza to something else. To another battle. Another city fight in Iraq or Syria. Another war that might help make sense of the suffering. Inevitably, such comparisons drift toward hyperbole—the point of which is to overthrow the process of reasoned distinction-making through which law-bound nations act while declaring the enemy’s most heinous actions to be permissible in the face of an absolute world-historical evil that is often named but never demonstrated.

The sad truth is that there is no meaningful comparison to Gaza. Israel is not fighting a counterinsurgency shaped over two decades with control of terrain and population. It is not a conflict in which civilians had viable options to flee to neighboring states. It does not involve the obliteration of a city by a wonder weapon. It’s a war fought in a sealed enclave where one side spent more than 20 years preparing the battlefield, constructing hundreds of miles of tunnels beneath homes, hospitals, schools, and streets, and where civilians have not been permitted safe passage through borders such as Egypt. It is also a war being fought in the age of instantaneous global communication, when algorithms on platforms like TikTok, X, and others push the most horrific images of war to billions of people in real time.

Some of the images we see from Gaza are tragically real. Others are fabricated, misleading, or stripped of context that would give them meaning. All are consumed faster than facts can be verified. In this environment, people understandably struggle to know what is true or false, legal or illegal, moral or immoral, as war unfolds in real time. This confusion does not restrain violence. It incentivizes lawfare and accelerates the collapse of legitimacy in ways that the world’s armies have never experienced before.

In Gaza, one side follows the law of war as a matter of doctrine and accountability. Hamas, as a matter of strategy, deliberately seeks to erase the distinctions the law depends on. Hamas fighters do not wear uniforms. They operate from within civilian structures. They embed command centers in hospitals, weapons in schools, and fighters in residential buildings. They deliberately exploit civilian density and protected sites to complicate targeting and magnify poststrike narratives. Under those conditions, it is impossible for any outside observer to distinguish in real time who was participating in the hostilities and who was not. It is especially impossible for a Hamas-controlled authority to credibly separate combatants from civilians, given that its incentives lie in every case in the opposite direction.

This is not an argument for indifference to civilian suffering. The opposite is true. Civilian deaths should never be minimized or excused. They should be investigated, understood, and punished when unlawful. A professional military should always seek to reduce civilian harm, not because it is politically convenient, but because it is morally right and strategically wise.

But moral seriousness is often something entirely different than the moral theater that plays well on social media. Moral seriousness does not declare guilt by statistics. It does not erase the difference between deliberate murder and collateral harm. It does not treat the kidnapping and murder of civilians as morally interchangeable with deaths caused in the course of lawful military operations against an enemy that embeds among civilians. That equivalency is not compassion. It is a surrender of judgment.

The United States has lived this reality in its own urban fights long before Gaza. In Fallujah, Ramadi, Tal Afar, and Mosul, and Syria’s Raqqa, American forces confronted enemies who deliberately embedded among civilians, transformed mosques, schools, hospitals, and apartment blocks into defensive strongpoints, and waged information warfare alongside kinetic combat. The United States adapted tactics, improved intelligence, tightened targeting processes, and increased precision. It did what professional militaries do.

But no amount of adaptation can eliminate civilian harm in major urban combat. That is not a moral failure. It is the nature of war in cities. History proves this at scale. When American forces fought to liberate the Philippines’ Manila in 1945, the battle became one of the most destructive urban fights of World War II. Over four weeks of combat, approximately 100,000 civilians were killed alongside roughly 17,000 Japanese defenders. Thousands of American and Allied civilians were held as internees, along with prisoners of war, inside the city. The devastation was immense. Yet no serious legal or historical analysis frames the United States as having committed genocide in Manila. The intent was not to destroy the Filipino people. It was to defeat an enemy that turned a city into a fortress and carried out systematic atrocities against civilians. Civilian death, however tragic, did not redefine lawful military necessity as criminal intent then, and it cannot be allowed to do so now.

The Korean War underscores the same point even more starkly. Roughly 2 million North and South Korean civilians were killed over 37 months of war. If the same statistical logic now applied to Gaza were imposed retroactively, stripped of context about who died, how they died, and who killed them, that figure would translate into more than 54,000 civilian deaths every single month. Yet the Korean War is understood, correctly, as a lawful collective defense against invasion, not as a genocide.

This is what happens when the laws of armed conflict are replaced by statistical absolutism. Law becomes a tool of political warfare. Legal terms become slogans. The side that fights lawfully becomes uniquely vulnerable, judged not by intent or conduct, but by the inevitable suffering that accompanies urban combat.

When civilian suffering becomes the decisive weapon, advantage flows to those who want civilians to suffer. If accusation and optics define legality, the optimal strategy is to embed among civilians, prevent evacuation, fight from protected sites, and manipulate information so that every death becomes ammunition. That is not the protection of civilians. It is the exploitation of them.

If this logic becomes the standard, the result will not be fewer civilian deaths. It will be more. The new standard by which Israel “committed genocide” in Gaza will validate hostage taking, the use of human shields, the engineering of humanitarian crises, and the manipulation of casualty figures as weapons. It will tell future adversaries that the fastest way to defeat a democratic military is not to fight it, but to endanger civilians until the defender is condemned for trying to stop the violence. In that world, urban areas become more lethal, not less. Civilians become more vulnerable, not more protected.

The implications for the United States military are direct and dire. Every serious contingency in the Pentagon’s war-planning scenarios involves dense urban terrain. Defending Seoul, Taipei, or NATO’s eastern flank means fighting in cities where civilians cannot be separated from the battlefield and where adversaries are trained to exploit information and lawfare as much as maneuvers and firepower. If civilian harm alone becomes proof of criminality, democratic militaries face an impossible choice: Fight and be condemned, or refrain and concede defeat.

Accusations of genocide being leveled against Israel do not merely constitute baseless defamation of an ally, as I have personally seen with my own eyes during six research trips to Gaza over the course of the war. It is a weapon aimed at lawful self-defense. The tragedy of civilian suffering in war is real. It should never be denied. But turning tragedy into a legal verdict without proof of intent is not moral progress. It is paralysis.

If baseless slander becomes law, lawful self-defense becomes impossible. And if lawful self-defense becomes impossible, democracies will have lost the next wars before they begin.

John Spencer is the Executive Director of the Urban Warfare Institute. He is the coauthor of Understanding Urban Warfare.

Teorie spiskowe wokół ataku na samolot flydubai rozchodzą się w mediach społecznościowych

Oct4

(Zrzut z ekranu wideo)

Teorie spiskowe wokół ataku na samolot flydubai rozchodzą się w mediach społecznościowych

Zev Stub

Wkrótce po tym, jak samolot nadał pierwszy sygnał alarmowy, w internecie pojawiły się tysiące wpisów oskarżających Izrael lub Żydów o przeprowadzenie ataku pod „fałszywą flagą”

Antysemickie teorie spiskowe obwiniające Izrael i Żydów za środową domniemaną próbę rozbicia lecącego do Izraela samolotu linii flydubai zaczęły krążyć w internecie już kilka minut po incydencie – wynika z dwóch niezależnych raportów.

Centrum Badań nad Antysemityzmem działające przy Combat Antisemitism Movement (CAM) poinformowało, że podczas 12-godzinnego monitoringu zidentyfikowało na platformie X 2963 wpisy przypisujące odpowiedzialność za incydent Izraelowi, Mosadowi, premierowi Benjaminowi Netanjahu, syjonistom lub Żydom. Pierwsze takie oskarżenie pojawiło się 67 minut po nadaniu przez samolot pierwszego sygnału alarmowego.

Według raportu CAM około 72 procent spośród 4136 monitorowanych wpisów zawierających określenie „false flag” („fałszywa flaga”) propagowało teorie spiskowe obwiniające Izrael lub Żydów. W dwóch ostatnich godzinach monitoringu odsetek ten wzrósł odpowiednio do 81 i 82 procent.

„Uderzająca jest tu nie tylko skala, ale również szybkość” – powiedział Oliver Marks, pracownik naukowy ARC. „Wystarczyło 67 minut, by próba strącenia samolotu pasażerskiego przez pilota-terrorystę stała się pożywką dla antysemickich teoretyków spiskowych na całym świecie”.

Zdaniem Marksa wyniki wskazują, że narracje te nie powstawały w reakcji na sam incydent, lecz opierały się na istniejących wcześniej teoriach spiskowych, które można było błyskawicznie dopasować do najnowszych wydarzeń.

„Jest oczywiste, że nie mamy tu do czynienia z narracją, która rodzi się w odpowiedzi na konkretne wydarzenie” – powiedział. „To raczej część gotowego scenariusza, który już istnieje i czeka na użycie, gdy tylko nadarzy się okazja”.

[Zrzuty ekranu przedstawiające teorie spiskowe publikowane w mediach społecznościowych po próbie uprowadzenia i rozbicia samolotu flydubai lecącego do Tel Awiwu przez drugiego pilota, 30 września 2026 r. (Combat Antisemitism Movement)]

Tymczasem CyberWell, organizacja non-profit zajmująca się zwalczaniem antysemityzmu w mediach społecznościowych, również poinformowała, że bardzo szybko pojawiły się twierdzenia o ataku pod „fałszywą flagą”, według których to Izraelczycy mieli uprowadzić samolot lub upozorować zamach. Zdaniem organizacji wpisy te wpisują się w szerszą antysemicką teorię spiskową, przedstawiającą Żydów lub Izraelczyków jako sprawców ataków wymierzonych w nich samych.

Takie narracje „zamieniają ofiary w sprawców” i mogą podsycać nienawiść oraz prowadzić do dalszej przemocy wobec Żydów – powiedziała dyrektor generalna CyberWell Tal-Or Cohen Montemayor.

„Twierdzenia te odzwierciedlają szerszy schemat spiskowej narracji o samowiktymizacji – antysemickiej teorii spiskowej, która fałszywie oskarża Żydów lub Izraelczyków o organizowanie ataków na samych siebie w celu manipulowania opinią publiczną” – powiedziała Cohen Montemayor. „Jest to współczesna forma nienawiści do Żydów oraz dezinformacji, której celem jest szerzenie nienawiści, nieufności i odrazy wobec Żydów”.

CAM i CyberWell zwracają uwagę, że podobne antysemickie kampanie dezinformacyjne wielokrotnie pojawiały się w mediach społecznościowych od czasu ataku Hamasu na Izrael 7 października 2023 roku.

Do niedawnych przykładów należą teorie spiskowe dotyczące gwiazdy futbolu Lionela Messiego w związku z mistrzostwami świata FIFA 2026, oskarżanie Izraela o kryzys migracyjny w Hiszpanii w sierpniu oraz wciąż krążący mem o Żydach roszczących sobie prawa do ziemi, którą rzekomo „obiecano im 3000 lat temu”.

Link do oryginału: https://www.timesofisrael.com/conspiracy-theories-about-flydubai-attack-spread-across-social-media-reports-find/

Times of Israel, 1 października 2026

Organizacja stojąca za większością rejestrów zabitych w Gazie „dziennikarzy” jest kierowana przez człowieka wychwalającego terrorystów

Oct3

Najważniejszym źródłem wykorzystywanym przez CPJ i IFJ przy sporządzaniu list zabitych dziennikarzy z Gazy jest organizacja kierowana przez polityka Fatahu popierającego terroryzm.

Organizacja stojąca za większością rejestrów zabitych w Gazie „dziennikarzy” jest kierowana przez człowieka wychwalającego terrorystów

Sharon Levy, Ben M. Freeman i Giulia Dal Bello

Najważniejszym źródłem wykorzystywanym przez CPJ i IFJ przy sporządzaniu list zabitych dziennikarzy z Gazy jest organizacja kierowana przez polityka Fatahu popierającego terroryzm.

Bazy danych zabitych dziennikarzy z Gazy prowadzone przez Komitet Ochrony Dziennikarzy (Committee to Protect Journalists — CPJ) oraz Międzynarodową Federację Dziennikarzy (International Federation of Journalists — IFJ) w znacznym stopniu opierają się na pracy Palestyńskiego Syndykatu Dziennikarzy (Palestinian Journalists Syndicate — PJS), radykalnej i stronniczej organizacji kierowanej przez polityka popierającego terrorystów.

Poparcie PJS dla terroryzmu

Przewodniczący PJS Nasser Abu Bakr, dyrektor PJS ds. public relations i mediów oraz szef oddziału organizacji w Gazie Luay Nahed Mohammed Al-Ghoul, a także sama organizacja wielokrotnie wyrażali poparcie dla terroryzmu i terrorystów oraz występowali w ich obronie.

Abu Bakr wychwalał poszczególnych terrorystów, między innymi Diaę Hamarsheha, który w marcu 2022 roku zastrzelił czterech mieszkańców Bnei Brak oraz policjanta. Nazwał go pochodzącym z jego rodzinnej miejscowości „bohaterem”, którego „światło” rozświetla „godność narodu arabskiego w czasach nikczemności, tchórzostwa i upokorzenia”.

Szef PJS publikował również plakaty upamiętniające innych terrorystów jako męczenników. Bezpośrednio po tym, jak Muhammad al-Jabari zastrzelił mieszkańca Kiryat Arba i ranił trzy osoby, w tym ratownika medycznego i palestyńskiego przechodnia, Abu Bakr udostępnił nekrolog przedstawiający napastnika jako męczennika i nazwał go „bohaterem” oraz „lwem Hebronu”.

Podobnie wychwalał jako bohatera Udaya al-Tamimiego po tym, jak w październiku 2022 roku terrorysta został zastrzelony przez ochroniarzy przy wjeździe do Maale Adumim. Dziesięć dni wcześniej al-Tamimi zastrzelił żołnierza i ranił ochroniarza na punkcie kontrolnym w Shuafat.

Po śmierci ojca sprawcy masowej strzelaniny na ulicy Dizengoff w kwietniu 2022 roku – zabitego w sierpniu podczas starcia z żołnierzami IDF, w trakcie którego miał według doniesień próbować zaatakować żołnierzy nożem – Abu Bakr udostępnił plakat Fatahu gratulujący mu „męczeństwa”.

Abu Bakr wychwalał również znane postacie związane z terroryzmem. Opłakiwał śmierć w 2024 roku przebywającego w więzieniu dowódcy komórki Ludowego Frontu Wyzwolenia Palestyny (PFLP), Walida Daqqi, określając go mianem „bojownika o wolność”, a także upamiętniał byłego rzecznika PFLP Ghassana Kanafaniego jako ikonę kultury, której przyrzekano „lojalność i wierność”.

„W rocznicę męczeńskiej śmierci dziennikarza, pisarza i myśliciela Ghassana Kanafaniego, jednego z najwybitniejszych filarów palestyńskiego dziennikarstwa narodowego, Palestyński Syndykat Dziennikarzy ponawia swoją wierność tym, którzy pisali krwią dla Palestyny, wysoko wznieśli palestyńską flagę narodową i pozostali wierni przymierzu z ojczyzną” – napisał Abu Bakr na Facebooku w lipcu 2022 roku.

Abu Bakr jest także zwolennikiem przemocy w szerszym znaczeniu. W styczniu 2023 roku pisał, że „armia Fatahu w Gazie” jest „gotowa stawić czoło nowemu faszystowskiemu rządowi Netanjahu”, a także popierał przemoc, do której dochodziło w tym samym roku w Dżeninie.

„Dżenin i jego bohaterski obóz nadal składają w ofierze swoich najlepszych młodych bohaterów za wolność i niepodległość Palestyny” – powiedział Abu Bakr o przeprowadzonej przez IDF w 2023 roku operacji przeciwko terroryzmowi w Dżeninie. „Netanjahu, intruz na tej ziemi, upadnie, Dżenin go pokona, a lud tej ziemi, zagniecionej krwią ludzi honoru, pokona go”.

Al-Ghoul również wyrażał poparcie dla terroryzmu. W 2023 i 2025 roku publikował w mediach społecznościowych materiały wyrażające poparcie dla Marwana Barghoutiego. W kwietniu działacz PJS wychwalał współzałożyciela Fatahu i dowódcę jego skrzydła wojskowego Khalila al-Wazira, architekta pierwszej intifady i organizatora transgranicznych ataków z Libanu.

Propaganda popierająca terrorystów pojawiała się również na głównym koncie PJS w mediach społecznościowych. 7 października 2023 roku PJS z aprobatą udostępnił oświadczenie swojego tunezyjskiego odpowiednika, wychwalające „osiągnięcia ruchu oporu w południowej Palestynie”.

Jako instytucja PJS opłakiwał należącego do organizacji Lions’ Den terrorystę, który był bratem członka PJS. Organizacja nie ograniczała się jednak do informowania o takich wydarzeniach – prowadziła również działalność na rzecz uwięzionych terrorystów.

W grudniu 2022 roku PJS wezwał palestyńskie media, by poświęciły swoje relacje uwięzionym terrorystom po śmierci w więzieniu byłego przywódcy Brygad Męczenników Al-Aksa Nassera Abu Hamida. Abu Bakr udostępnił ten apel również na swoim koncie na Facebooku.

Cztery miesiące wcześniej PJS wysłał delegację na demonstrację przed siedzibą Czerwonego Krzyża w Gazie, której uczestnicy domagali się uwolnienia terrorystów. Na niesionych podczas protestu plakatach znajdowały się podobizny terrorystów oraz symbole organizacji terrorystycznych.

PJS jako kluczowe źródło

Pomimo że PJS jest organizacją popierającą terrorystów, stanowi źródło, z którego międzynarodowe organizacje dziennikarskie czerpią informacje, zanim zaczną oczerniać Izrael narracją, według której IDF celowo atakuje dziennikarzy.

PJS, oraz Skeyes Media, to najczęściej cytowane źródła w bazie danych CPJ dotyczącej zabitych dziennikarzy z Gazy. Informacje pochodzące z PJS wykorzystano w przypadku 58 pracowników mediów. Stanowi to 26,6 procent spośród 218 osób znajdujących się w bazie CPJ dotyczącej Gazy, których profile zostały przeanalizowane przez HonestReporting. Liczba ta obejmuje dziewięć osób później usuniętych z bazy.

W profilach CPJ dotyczących osób mających związki z terroryzmem PJS był najczęściej cytowanym źródłem, dostarczając informacji do 37 wpisów. W przypadku osób, które były udowodnionymi członkami organizacji terrorystycznych, PJS zajmował piąte miejsce wśród najczęściej cytowanych źródeł, natomiast był najczęściej cytowanym źródłem w przypadku osób pracujących dla mediów powiązanych z organizacjami terrorystycznymi.

Innym źródłem CPJ jest IFJ, cytowana w 14 profilach. Podobnie jak CPJ, IFJ była wykorzystywana jako źródło informacji w dziesiątkach artykułów prasowych dotyczących śmierci dziennikarzy w Gazie. Według IFJ organizacja współpracuje „ściśle ze swoim afiliowanym związkiem, Palestyńskim Syndykatem Dziennikarzy (PJS), aby weryfikować informacje w czasie rzeczywistym”.

PJS nie tylko należy do liczącej 600 tysięcy członków, mającej siedzibę w Belgii międzynarodowej federacji – przewodniczący PJS Abu Bakr jest również wiceprzewodniczącym IFJ. Innym wiceprzewodniczącym IFJ jest szef Krajowego Syndykatu Dziennikarzy Tunezyjskich tej samej organizacji, której wyrazy poparcia dla masakry z 7 października PJS udostępnił na swoim koncie.

PJS jako narzędzie polityczne

PJS przedstawiany jest jako obiektywna organizacja zawodowa, lecz w rzeczywistości jest głęboko związany z palestyńskim ruchem politycznym. Abu Bakr jest członkiem Rady Rewolucyjnej Fatahu, organu parlamentarnego ruchu Fatah.

W czerwcu Al-Ghoul relacjonował spotkanie swoje i Abu Bakra w egipskim biurze Fatahu, podczas którego omawiano utworzenie egipskiego oddziału PJS. Sekretarz Fatahu w Egipcie Mohammed Gharib miał powiedzieć, że takie związki i syndykaty stanowią filary palestyńskiej narodowej „walki”, a uczestnicy spotkania zgodzili się co do potrzeby „skoordynowania wysiłków medialnych” w celu propagowania palestyńskich narracji, między innymi dotyczących rzekomej izraelskiej „polityki systematycznego zabijania i niszczenia”.

Bazy danych stworzone przy współpracy z PJS wykorzystywano do propagowania narracji, według której Izrael celowo atakował palestyńskich dziennikarzy. Domniemanym celem tej polityki miało być ukrywanie zbrodni wojennych i ludobójstwa.

PJS propagował jednak tę narrację jeszcze przed wojną rozpoczętą 7 października. Kilka miesięcy przed wybuchem wojny organizacja twierdziła, że podczas walk między IDF a terrorystami w Dżeninie palestyńscy dziennikarze byli systematycznie atakowani, aby „ukryć zbrodnie okupacji”.

Niemal dokładnie rok przed masakrą z 7 października, podczas starć w Nablusie, PJS również mówił o „systematycznym atakowaniu palestyńskich dziennikarzy przez osadników”.

Już dzień po masakrze z 7 października oskarżenie to zostało powtórzone. PJS wydał oficjalne oświadczenie, w którym twierdził, że dziennikarze zabici podczas uczestnictwa w rajdach z Gazy na terytorium Izraela padli ofiarą „systematycznej polityki prowadzonej przez izraelską okupację przeciwko dziennikarzom i instytucjom prasowym”.

Abu Bakr już 11 października 2023 roku twierdził również: „Dziś w nocy w ukochanej Gazie dokonywane jest ludobójstwo”.

Fakt, że PJS stanowi jedno z głównych źródeł, rzuca dodatkowe światło na przypadki fałszywych dziennikarzy znajdujących się w bazach CPJ i IFJ.

W czerwcu CPJ ogłosił, że przeprowadzi audyt własnej bazy danych po tym, jak organizacje terrorystyczne opublikowały nekrologi ujawniające, że niektóre osoby znajdujące się w tej bazie były ich członkami.

W sierpniu audyt przeprowadzony przez HonestReporting wykazał, że co najmniej 57 procent osób figurujących w bazie CPJ miało związki z terroryzmem. Osiem osób zostało już usuniętych z powodu udziału w działaniach zbrojnych, a kolejnych siedem dlatego, że nie spełniały definicji dziennikarza.

IFJ po cichu usunęła ze swojej bazy dziewięć osób powiązanych z terroryzmem, choć mimo ujawnienia tej sprawy organizacja nie przedstawiła publicznego wyjaśnienia swojej decyzji.

Link do oryginału: https://honestreporting.com/slain-gazan-journalist-databases-main-source-is-pro-terrorist-palestinian-ngo/

Honest Reporting, 22 września 2026

The Quiet Islamic Colonization of America

Oct3

The Quiet Islamic Colonization of America

Pierre Rehov

For 25 years, American counterterrorism policy has been organized around the image of September 11: a terror cell, an aircraft, an explosion. Billions went into intelligence, airport screening and wars abroad. Across those same years, a slower project advanced through channels that no security agency was built to monitor: one moving through universities, lobbying organizations, municipal, state and national politics, and the vocabulary of civil rights. It required nothing more explosive than money, patience and a working knowledge of how an open society such as the United States functions.
The Muslim Brotherhood grasped the possibilities long before Washington did.
Millions of Muslims have no interest in seeing political Islam govern anyone, and many may have even crossed an ocean to escape it. The organizations that claim to speak in their name are another matter, and their central achievement has been to make the two indistinguishable, so that a political network registers as a whole population.
The progressives think that the Islamists will boost them to power, and the Islamists think the progressives will boost them to power.
While countries in the West are always nonchalantly accused of imperialism and colonization, how come no one ever mentions the Islamic imperialism and colonization of Christian Byzantium – now Turkey – let alone the entire Ottoman Empire? How come no one ever mentions the Islamic colonization of the Coptic Christian country of Egypt, or of northern Cyprus in 1974? Or the formerly Buddhist countries of southeast Asia, such as the Maldives, Malaysia or Indonesia?
The Islamic colonization now underway in Europe and the United States carries no racial or demographic content…. The territory being taken is ideological: it changes hands whenever a political movement discovers that open institutions can be used more profitably than if they were attacked, or whenever foreign money purchases standing inside institutions that form the next generation of American elites, or whenever two movements with incompatible values find they can trade access for votes.
Americans may not notice it right away, or now, but one day, unless actions are taken as soon as possible to prevent it, they may wake up one morning to find themselves under Islamic rule.
The process is arithmetic: small concessions, each too minor to be worth a fight, accumulating across institutions, phrases and political territory until reversing the situation would demand a confrontation no one wishes to have. Europe crossed this threshold without even noticing it. America has not.
The interval, however, in which recognizing the problem still costs less than reversing it is not indefinite.

A 1991 Muslim Brotherhood memorandum, later entered into evidence by federal prosecutors in the Holy Land Foundation terrorism-financing trial, described the movement’s work in North America as a “civilization-jihadist process” aimed at “destroying Western civilization from within.” Nihad Awad, co-founder and national executive director of the Council on American-Islamic Relations (CAIR), previously worked with the Islamic Association for Palestine, one of the groups named in the memorandum. Federal prosecutors listed CAIR as an unindicted co-conspirator in the 2007 Holy Land Foundation case. Pictured: Awad speaks at a press conference to support US Representative Ilhan Omar, on March 6, 2019 in Washington, DC. (Photo by Brendan Smialowski/AFP via Getty Images)

For 25 years, American counterterrorism policy has been organized around the image of September 11: a terror cell, an aircraft, an explosion. Billions went into intelligence, airport screening and wars abroad. Across those same years, a slower project advanced through channels that no security agency was built to monitor: one moving through universities, lobbying organizations, municipal, state and national politics, and the vocabulary of civil rights. It required nothing more explosive than money, patience and a working knowledge of how an open society such as the United States functions.

The Muslim Brotherhood grasped the possibilities long before Washington did. Its activists have operated in the US since at least the late 1950s; by 1991, one of them had committed the strategy to paper. This memorandum, written by Mohamed Akram and later entered into evidence by federal prosecutors in the Holy Land Foundation terrorism-financing trial, described the movement’s work in North America as a “civilization-jihadist process” aimed at “destroying Western civilization from within.” It attached a list of the organizations then considered friends of the movement. The method it laid out was institutional, incremental and on its face, lawful.

Not every American Muslim, of course, is an extremist; the overwhelming majority practice their faith peacefully, ask nothing of their neighbors and want for their children what every other American family wants. Millions of Muslims have no interest in seeing political Islam govern anyone, and many may have even crossed an ocean to escape it. The organizations that claim to speak in their name are another matter, and their central achievement has been to make the two indistinguishable, so that a political network registers as a whole population.

The Council on American-Islamic Relations (CAIR) illustrates the mechanism. Founded in 1994, it presents itself as “America’s largest Muslim civil rights organization.” Its co-founder and national executive director, Nihad Awad, previously worked with the Islamic Association for Palestine, one of the groups named in the 1991 memorandum. Federal prosecutors listed CAIR as an unindicted co-conspirator in the 2007 Holy Land Foundation case. The United Arab Emirates, an Islamic state that wisely treats the Muslim Brotherhood as an existential threat, placed CAIR on its list of terrorist organizations in 2014, a designation the Obama administration’s State Department publicly rejected within days.

CAIR is also politically fluent. Its affiliate CAIR Action intervenes openly in elections. After Zohran Mamdani won New York’s Democratic mayoral primary, it publicly pressed Senate Minority Leader Chuck Schumer and the House of Representatives Minority Leader Hakeem Jeffries to endorse him. Influence in a democracy operates this way, in daylight, through the ordinary instruments of pressure politics.

Washington has finally begun to respond. Executive Order 14362, “Designation of Certain Muslim Brotherhood Chapters as Foreign Terrorist Organizations and Specially Designated Global Terrorists,” signed in November 2025, opened the process. On January 13, 2026, the State Department designated the Lebanese Muslim Brotherhood a Foreign Terrorist Organization while the Treasury Department listed the Egyptian and Jordanian branches as Specially Designated Global Terrorists for having provided material support to Hamas. On July 23, Treasury sanctioned a senior Egyptian Muslim Brotherhood official based in London along with two sham charities that had channeled money to Hamas’s military wing. These were the first designations of national Muslim Brotherhood chapters in American history. US Senator Ted Cruz spent years making the case and reintroduced his Muslim Brotherhood Terrorist Designation Act in 2025.

Naming the Muslim Brotherhood abroad while leaving political Islam unexamined at home addressed half a problem. No president can personally audit every organization, adviser or intermediary orbiting his administration. Networks built over 60 years are dismantled by people who understand how the machinery works, and this machinery now extends well beyond explicitly Islamic organizations. Its most valuable American partner today is the radical left.

The left-Islamist alliance might look incongruous only from a distance. Progressives and Islamists disagree profoundly about religion, sexuality, women and individual liberty, and elections have made those disagreements affordable. Progressive politicians require organized constituencies, Islamist and anti-Israel activist networks require access to mainstream power, and hostility to Israel supplies the bridge. Ideological incompatibility matters less than arithmetic. The progressives think that the Islamists will boost them to power, and the Islamists think the progressives will boost them to power.

US Representative Ilhan Omar demonstrated how quickly the boundaries could move. Her repeated controversies over Israel cost her nothing inside progressive politics and eventually made her one of its emblems. US Representative Rashida Tlaib traveled a similar road from activism into Congress. Positions once considered politically fatal turned out to be assets within carefully assembled constituencies.

Mamdani then dispelled any illusion that the new movement was confined to a few congressional districts. He supported BDS (boycott, divestment and sanctions against Israel), helped to establish a Students for Justice in Palestine chapter at Bowdoin College, and became the first political endorsement in the history of US Campaign for Palestinian Rights Action. He now governs the city with the largest Jewish population in the world.

Michigan is the next laboratory. On August 4, Abdul El-Sayed, who claims to be a physician but has never had a medical license, won the Democrat Senate nomination over establishment-backed Representative Haley Stevens by roughly one point.

According to WFMD radio:

“Abdul El-Sayed has made his supposed medical credentials a centerpiece of his campaign, but the truth is he never held a medical license, never did his residency, never passed his boards, and never practiced medicine independently,” campaign spokesperson [for State Senator Mallory McMorrow (D-Michigan) Michigan] Jackson Boaz told Fox News Digital. “If Michigan voters can’t trust El-Sayed to be honest about something that is so central to his entire rationale for running, how can they trust him to be honest about what he’d do as a United States Senator?”

US Senator Bernie Sanders, US Representatives Tlaib and Alexandria Ocasio-Cortez, and the Working Families Party backed El-Sayed, who campaigned against military aid to Israel. Within days, the machinery of unity engaged. The defeated Stevens offered her support. Michigan’s Governor Gretchen Whitmer and US Senator Chuck Schumer, after opposing the nominee, fell in behind him, and former President Barack Obama telephoned to offer advice. El-Sayed called that conversation warm and inspiring while saying he hoped the former president would campaign for him this autumn.

The political pattern for the country is that the radical “left” has no need to convert the Democratic Party. They are already there, having proven that they can deliver votes in Michigan, Minnesota and New York. Once those votes are seen as necessary, yesterday’s radicals become today’s coalition partners in a constituency that is organized, concentrated and situated where elections are close.

Money underwrites these projects, both political and cultural. Federal disclosure data records $7.7 billion flowing from Qatar to American universities since 1986, more than from any other country, with more than $1.1 billion arriving in 2025 alone — roughly a fifth of all foreign funding that year. And that is just what we know about — it was reported. The Institute for the Study of Global Antisemitism and Policy places the real total far higher across five decades and calls it a deliberate effort to seed Muslim Brotherhood thinking inside American institutions. Qatar spent years hosting senior Hamas leaders while accumulating extraordinary standing in Western universities, media and diplomacy. Influence among elites never arrives as a suitcase with instructions. It arrives as endowed chairs, research partnerships, satellite campuses and eventually dependency and submission to requests.

While countries in the West are always nonchalantly accused of imperialism and colonization, how come no one ever mentions the Islamic imperialism and colonization of Christian Byzantium – now Turkey – let alone the entire Ottoman Empire? How come no one ever mentions the Islamic colonization of the Coptic Christian country of Egypt, or of northern Cyprus in 1974? Or the formerly Buddhist countries of southeast Asia, such as the Maldives, Malaysia, or Indonesia?

The Islamic colonization now underway in Europe and the United States carries no racial or demographic content. A Muslim family settling in Detroit colonizes nothing, any more than an Italian family arriving in New York a century ago. The territory being taken is ideological: it changes hands whenever a political movement discovers that open institutions can be used more profitably than if they were attacked, or whenever foreign money purchases standing inside institutions that form the next generation of American elites, or whenever two movements with incompatible values find they can trade access for votes.

For now, at least, America’s position remains far stronger than Europe’s. The Muslim Brotherhood has been named and sanctioned, Marco Rubio’s State Department has begun converting old warnings into policy, and many American Muslims who fled from religious authoritarianism abroad may be reluctant to watch it follow them across the Atlantic. The instruments of self-defense are also intact, if largely unused. US Section 117 disclosure of gifts to educational institutions is enforced only in bursts of periodic embarrassment. It should be routine. The Foreign Agents Registration Act reaches those acting for foreign principals, yet in February 2025 the Justice Department narrowed criminal enforcement to conduct resembling traditional espionage and disbanded the FBI unit that investigated foreign influence. An administration willing to designate Muslim Brotherhood chapters abroad has quietly retired the main statutory tool for detecting foreign influence at home.

Americans may not notice it right away, or now, but one day, unless actions are taken as soon as possible to prevent it, they may wake up one morning to find themselves under Islamic rule.

The process is arithmetic: small concessions, each too minor to be worth a fight, accumulating across institutions, phrases and political territory until reversing the situation would demand a confrontation no one wishes to have. Europe crossed this threshold without even noticing it. America has not.

The interval, however, in which recognizing the problem still costs less than reversing it is not indefinite.

Pierre Rehov, who holds a law degree from Paris-Assas, is a French reporter, novelist and documentary filmmaker. He is the author of six novels, including “Beyond Red Lines”, “The Third Testament” and “Red Eden”, translated from French. His latest essay on the aftermath of the October 7 massacre ” 7 octobre – La riposte ” became a bestseller in France. As a filmmaker, he has produced and directed 17 documentaries, many photographed at high risk in Middle Eastern war zones, and focusing on terrorism, media bias, and the persecution of Christians. His latest documentary, “Pogrom(s)” highlights the context of ancient Jew hatred within Muslim civilization as the main force behind the October 7 massacre.

Reunion 68

Oficjalny Blog Reunion 68

Książę uczonych i Warszawski Sokrates – 45 lat temu zmarł Tadeusz Kotarbiński