Erdoğan jest największym kłamcą na świecie, a wszyscy milczą

Uri Kurlianchik

W ubiegłym tygodniu prezydent Turcji Recep Tayyip Erdoğan powiedział: „Historia Turcji jest wolna od ludobójstwa, masakr, ucisku i kolonializmu… W naszej tysiącletniej, chwalebnej historii były tylko sprawiedliwość i współczucie”.

Co za stek bzdur!

Jestem w szoku, że nikt go za to nie rozlicza! Może boją się, że jego nos urośnie tak bardzo, iż komuś wydłubie oko.

Nawet jeśli pominąć fakt, że Imperium Osmańskie przez niemal 800 lat było w istocie imperium opartym na niewolnictwie i grabieży, to sama współczesna Turcja należy do najbardziej krwawych państw w historii.

Przed powstaniem Republiki Turcji mniej więcej co czwarty mieszkaniec Azji Mniejszej nie był Turkiem. Później 99% ludności stanowili Turcy. Nie osiągnięto tego dzięki sprawiedliwości i współczuciu!

W latach 1915–1923 Turcy wymordowali:

• 300 000 Asyryjczyków,
• 500 000 Greków,
• 1 200 000 Ormian.

W 1923 roku wypędzili również 1,5 miliona Greków, osiągając niemal całkowitą „czystość” etniczną i religijną. Są to zbrodnie dorównujące skalą każdemu ludobójstwu lub czystce etnicznej XX wieku.

A teraz porozmawiajmy o kolonializmie.

Nawet w tej chwili Turcja prowadzi dwa duże projekty kolonialne: dokonuje czystek etnicznych Kurdów w Syrii oraz Greków na Cyprze, zastępując ich muzułmańskimi osadnikami.

Turecka inwazja na Cypr w 1974 roku doprowadziła do wysiedlenia około 200 tysięcy Greków. Od tamtej pory w ich domach osiedliło się około 120 tysięcy tureckich osadników. Jeśli to nie jest kolonializm, to nie wiem, co nim jest!

Niedawno, po tureckiej inwazji na Syrię w 2018 roku, z dystryktu Afrin wysiedlono nawet 200 tysięcy rdzennych Kurdów. Pod tureckim nadzorem i ochroną do ich domów wprowadziło się niemal 500 tysięcy arabskich osadników. Dziesiątki tysięcy z nich to Arabowie palestyńscy, którzy dosłownie zajmują zrabowane kurdyjskie domy.

Masakry, ucisk i kolonializm połączone w jednej operacji, która w jakiś sposób została całkowicie zignorowana przez media. Trzeba przyznać, że ci szlachetni Turcy działają wyjątkowo skutecznie!

Zachodni przywódcy i media są żałośni, skoro pozwalają tureckiemu sułtanowi wygłaszać takie kłamstwa bez najmniejszej reakcji. I nawet nie każcie mi zaczynać mówić o moim własnym rządzie!

Turecki rząd współdziała z Palestyńczykami przy prowadzeniu czystek etnicznych wobec ludności rdzennej i masowej kolonizacji ich ziemi, a tymczasem ani słowa od sprytnych agentów „Hasbary”. Sama ironia tej sytuacji czyni z niej dziennikarskie złoto.

To naprawdę żałosne.

Ignorancja jest najpotężniejszą bronią zła, a zachodnie elity dbają o to, by zło pozostało doskonale uzbrojone. Gdzie są marsze w obronie Kurdystanu? Gdzie są flotylle domagające się prawa powrotu dla Greków? Gdzie są książki i publikacje naukowe o tureckim kolonializmie osadniczym – albo jakkolwiek nazywa się to dziś w akademickiej modzie?

Absolutna, całkowita cisza. Wszyscy są współwinni.

Skoro więc ludzie w garniturach i wszyscy ci samozwańczy eksperci nie zamierzają przeciwstawić się tym kłamstwom, zrobię to ja.

Bo ktoś musi.

The trillion-dollar campaign to conquer the West

https://www.jns.org/

The Bangladeshi Muslim community celebrates Eid al-Fitr, the end of a month of fasting during Ramadan, with a large group prayer on a blocked-off street in the Kensington neighborhood of Brooklyn, N.Y., on April 10, 2024. New York City and the greater metropolitan area are home to an estimated 1.5 million Muslims from a variety of countries and sects. Photo by Andrew Lichtenstein/Corbis via Getty Images.

More and more information is surfacing to reveal that the Islamic holy war against the West isn’t just being waged on the battleground of the Middle East.

Even more significantly, it’s also being waged through a trillion-dollar influence campaign to colonize and subvert the Western mind, organized by extremists from the Islamic world.

These have tunneled into the West through a vast civic infrastructure whose real purpose and sources of funding have been as well concealed, and in their own way are just as deadly as the subterranean genocide factories in Gaza and Lebanon.

To those with eyes to see, it was obvious from the start that the hate marches springing into existence after Oct. 7, 2023—even while the Hamas-led atrocities were still going on—weren’t spontaneous protests against Israel.

They were instead a globally coordinated campaign to turn gullible Westerners into the unwitting army of Islamic jihad through support for the Palestinian cause.

An important new report by NGO Monitor shows that this post-Oct. 7 protest infrastructure in Britain has used the signature liberal causes of humanitarianism and human rights to launder the Islamic jihad against the West.

The report found that, through a series of concentric circles, just six groups have been involved in more than 80% of the major protests.

In the innermost circle sit the states hostile to the West: Iran, China, Russia and Qatar; terrorist organizations, such as Hamas, Hezbollah and Al-Qaeda; and extremist religious-political movements like the Muslim Brotherhood.

Lapping around them are charities, campaign groups, protest movements and advocacy organizations that provide legitimacy for these hostile forces, amplify their propaganda and transmit extremism to society.

Out of 40 organizations mapped in the report, at least 11 have links to extremist groups or officials who have cooperated with Hamas, Hezbollah, Iran’s Islamic Revolutionary Guards Corps (IRGC), the Popular Front for the Liberation of Palestine and the Muslim Brotherhood.

U.S.-based progressive foundations and far-left activist groups, such as the Open Society Foundation, Action Network, Cultures of Resistance and the Rockefeller Brothers Fund, are providing significant funding and support, facilitating donations and strengthening the British protests.

Some of these groups have helped inspire violence in the United States. Last month, U.S. prosecutors indicted eight current and former students at the University of Michigan for conspiring to threaten university leaders, law enforcement, businesses and the Jewish Federation.

The indictment stated that one of the internet websites used by the defendants to spread their demands belonged to Palestine Action, the U.K. group that continues to attract passionate support from otherwise respectable, middle-class Brits, despite having been proscribed by the government as a terrorist outfit.

Well-meaning, if ignorant, people continue to support such organizations on the naive assumption that they help the oppressed.

The Islamist program to subvert the Western mind has relentlessly focused for years on universities and schools. The Institute for the Study of Global Antisemitism and Policy has just published another vitally important report, “Institutional Capture,” which documents how anti-West, Islamist Qatar has reshaped American education in a devastating program of cultural infiltration.

Over the past 16 years, according to the report, Qatar Foundation International (QFI), the U.S. member of the Doha-based Qatar Foundation for Education, Science and Community Development, has conducted a systematic campaign to embed itself within American educational institutions.

Deploying at least $65.3 million across 220 documented initiatives between 2009 and 2025, it has been a “manipulator of thought” in social studies, science, technology, engineering, arts and mathematics, as well as in youth engagement, professional development and social activism initiatives.

Through corporate restructuring and strategic partnerships, it has leveraged the reputation of host organizations to embed the Qatari viewpoint on the Middle East in educational materials served up to students in both universities and K-12 schools.

At national conferences for social studies educators, it has stacked the proceedings with presenters trained by QFI to present Qatari talking points.

The result has been an educational echo chamber that “casts doubt on Israel’s very existence, rejects curriculum that teaches students about the efforts to normalize relations between Israel and Arab states, and normalizes and relativizes terrorism.”

This is the template for the Muslim Brotherhood’s long-term strategy for civilizational jihad against Western society, turning educational institutions into a weapon of war by shaping, producing and normalizing ideological positions that fit the agenda of conquering the West for Islam.

It’s scant wonder, therefore, that the West has fallen victim to a psychotic madness about Israel’s fictitious perfidies—a malevolent narrative of demonization that is in turn a Trojan horse for suicidal anti-Western loathing and contempt among the elites. Millions of people are being manipulated on a staggering scale.

America is beginning to grapple with this. In March, the House Committee on Education and the Workforce released nearly 900 pages of documents detailing two major American university partnerships in Qatar.

As the Jewish Institute for National Security of America observed in its own analysis of these documents last month, they showed that Qatar has “used complex funding contracts with American universities to acquire access to intellectual property, governance deliberation, academic credentialing and institutional reputation, which it has used to help support Islamist movements hostile to the United States and its allies.”

The release of those documents galvanized the introduction last month of legislation to ban federal funding to colleges that operate branch campuses in adversarial countries, or accept research funding for sensitive fields like artificial intelligence, biotech and quantum computing.

That’s a welcome development, but acute concerns still remain. This process of jihadi infiltration has been going on for decades. Successive British governments and U.S. administrations have refused to acknowledge the civilizational threat that it poses.

In large measure, this is because the West can’t understand Islamic religious fanaticism. It assumes that everyone in the world is, like itself, governed by self-interest. So it simply can’t get its collective head around the fact that Islamists are apocalyptic and messianic, and believe they have a divine command to conquer Israel, America and the West for Islam.

U.S. President Donald Trump seems to make the same mistake. True, none of us can know what’s in his mind. Maybe he really does understand the Islamists’ mindset and is playing a long game to reel them in.

But maybe he believes that the Iranian regime and other Islamists are driven by the same self-interest as in his own world, and that therefore he can end all such conflict through his supposedly unmatched art of the deal.

Such concerns are exacerbated by the extremely troubling financial links between members of Trump’s circle and Qatar. Rather than treating it as the enemy of the civilization that it is, Trump has used Qatar as a trusted interlocutor in talks with Hamas, the Taliban and Iran. His apparently unshakeable belief in the universality of venal self-interest presumably explains his disbelief that the Iranian regime won’t accept that its devastating military losses mean it’s lost the war.

It explains his view that Gaza’s Islamist lions would obviously be turned into lambs by the prospect of the Strip’s transformation into a property developer’s Riviera paradise.

And it may explain his support for Turkey’s menacing Islamist president, Recep Tayyip Erdoğan. According to Trump, Erdoğan almost entered the war in support of Iran and against America, but the U.S. president talked him out of it. Now, Trump reportedly intends to reward him for this by selling him F-35 warplanes.

Taking his words at their face value (which may always be a mistake), this suggests that narcissistic fantasies prevent this American president from understanding what being an Islamist means.

So as Trump continues to give us all political whiplash by his on-off-on Iran war, and as the West allows its mouth to be stuffed with Qatari gold, the Islamists fight on—as they’ve done ever since the seventh century—playing the longest civilizational war game in the world.

Melanie Phillips, a British journalist, broadcaster and author, writes a weekly column for JNS. Currently a columnist for The Times of London, her new book, Fighting the Hate: A Handbook for Jews Under Siege, has just been published by Wicked Son. Her previous book, The Builder’s Stone: How Jews and Christians Built the West and Why Only They Can Save It, was published in 2025. Access her work at: melaniephillips.substack.com.

103 House Democrats Back Measure Their Own Whip Said Could Cut Aid to Palestinians

Corey Walker

U.S. House Speaker Nancy Pelosi (D-CA) addresses reporters during a news conference at the U.S. Capitol in Washington, U.S., July 29, 2022. REUTERS/Jonathan Ernst

More than 100 House Democrats voted Wednesday to eliminate U.S. funding for Israel—even after their party’s second-ranking House leader warned that the measure’s sweeping language could also block humanitarian assistance for Palestinian refugees and civilians in Gaza.

The amendment, introduced by Rep. Thomas Massie (R-KY), failed by a vote of 314–104. Massie supplied the only Republican vote in favor, while 103 Democrats supported the measure and 10 voted present. The proposal would have barred any funding appropriated under the State Department spending bill from being “obligated or expended for Israel” and separately reduced the foreign-military-financing account by $3.3 billion—the amount allocated for Israel’s annual security assistance.

House Minority Whip Katherine Clark (D-MA) nevertheless described the amendment as “overly broad,” arguing that it was not designed to produce a serious debate over the provision of offensive weapons to Israel.

She also asserted that the measure “blocks all foreign aid to Israel, including humanitarian funding for Palestinian refugees and civilians in Gaza.”

Clark did not identify which Palestinian-assistance programs would be affected, and the amendment itself did not expressly mention Gaza, Palestinians, refugees or humanitarian relief. Its operative language applied to funds used “for Israel,” leaving unclear whether or how assistance provided directly to Palestinians or international humanitarian organizations would have fallen within the prohibition.

Nonetheless, Clark voted for the amendment, arguing that the existing relationship with Israel was no longer sustainable and accusing the Israeli government of failing to comply with American law, interests and values.

House Minority Leader Hakeem Jeffries (D-NY) raised a similar concern but reached the opposite conclusion. In a letter to Democratic lawmakers, Jeffries warned that the amendment could limit funding for “humanitarian aid, refugee resettlement, peace-building and U.S. Embassy operations.” He voted against it.

The statements by Clark and Jeffries created an unusual contradiction for Democrats supporting the proposal: according to their own leadership, a vote intended primarily to register opposition to military assistance for Israel could also jeopardize programs serving Palestinians.

Still, neither leader specified which appropriations would be captured by the amendment. The claim should therefore be understood as their interpretation of its broad wording—not as an independently established finding that the measure would have terminated all American humanitarian assistance to Palestinians.

The vote nevertheless marked a dramatic break from decades of overwhelmingly bipartisan congressional support for Israel’s annual security-assistance package. More than half of House Democrats voted for the amendment, including Clark and former House speaker Nancy Pelosi (D-CA). The measure’s 103 Democratic supporters substantially outnumbered the 98 Democrats who opposed it.

Several Democrats presented their votes as protests against the conduct of Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu’s government rather than endorsements of ending every aspect of the U.S.–Israel relationship. Others argued that American assistance should be conditioned on Israel’s conduct in Gaza.

The amendment’s opponents countered that eliminating assistance would weaken Israel’s ability to defend itself, reduce American influence in the region and embolden Hamas, Hezbollah and Iran.

Rep. Steny Hoyer (D-MD), a longtime supporter of Israel, said the proposal would undermine American national security and diminish Washington’s ability to confront terrorist organizations that target both Israelis and Americans.

“If adopted, it would—as Leader Jeffries rightly pointed out—limit our ability to confront terrorist organizations like Hamas and Hezbollah that expressly target American citizens and military personnel,” Hoyer said.

He also argued that weakening the U.S.–Israel relationship would make it more difficult for Washington to encourage negotiations toward a two-state solution.

Republicans almost unanimously rejected the amendment. They portrayed Israel as an indispensable strategic ally whose military strength helps contain Iran and its regional proxies.

The American Israel Public Affairs Committee praised the amendment’s defeat but criticized Democrats who treated the vote as a symbolic protest.

“This so-called messaging vote on Israel’s security sends a dangerous signal to both our allies and our enemies around the world,” AIPAC said.

The organization noted that the underlying legislation preserved the full $3.3 billion security-assistance allocation provided under the memorandum of understanding negotiated during the Obama administration. According to AIPAC, nearly all of that money will be spent in the United States, supporting American defense production.

Massie, a libertarian Republican and longtime opponent of foreign assistance, has increasingly found himself aligned with progressive Democrats seeking to curtail aid to Israel, though the two camps arrive at that position from different ideological directions. Massie lost his Republican primary in May and will leave Congress at the conclusion of his term.

His amendment’s defeat was never seriously in doubt. Its political significance lay instead in the size of the Democratic vote.

Only one Republican supported the proposal, while a majority of the Democratic caucus backed it. That division suggests that opposition to unconditional assistance for Israel is no longer confined to a small group of progressive lawmakers.

At the same time, the disagreement between Clark and Jeffries illustrates the uncertainty surrounding what many Democrats intended their votes to accomplish. Clark supported a measure she herself described as excessively broad and potentially harmful to Palestinians. Jeffries agreed that its consequences could extend beyond military aid but opposed it for precisely that reason.

The result was a vote that allowed 103 Democrats to register dissatisfaction with Israel while leaving unresolved whether they were also prepared to accept the broader humanitarian and diplomatic consequences their own leaders said the amendment might produce.

Jest tylko jedna ludzka cywilizacja (Zawsze zagrożona przez barbarię)

Andrzej Koraszewski

Dopiero kilka dni temu dowiedziałem się, że 7 stycznia 2026 r. zmarł Murad Wahba, egipski filozof, w Europie praktycznie nieznany, w Ameryce znany w wąskich kręgach filozofów. Wiele lat temu moja żona robiła napisy do jednego z jego wywiadów, potem wywiązała się krótka korespondencja na marginesie jego wypowiedzi na łamach egipskiego dziennika „El Watan”.

Murad Wahba był nie tylko filozofem, był również sędzią egipskiego Sądu Najwyższego, a równocześnie wiecznie atakowanym dysydentem. We wspomnianym wywiadzie denerwował się na określenie „zderzenie cywilizacji”, uważał je za absurdalne, wychodząc z założenia, że cywilizacja jest stopniowym odchodzeniem od dzikości, że jest zawsze zagrożona przez barbarzyńców atakujących od środka i z zewnątrz, rozkwita w różnych miejscach i upada pod naciskiem fanatyzmu i barbarzyństwa, a inni z ruin ratują to, co daje się ocalić, i próbują ją wskrzesić w innym miejscu.

Ten jego pogląd staje się naturalny i zrozumiały, kiedy uświadomimy sobie, że jego główną specjalnością był arabski renesans, a w szczególności Ibn Ruszd, znany jako Awerroes, człowiek do dziś uznawany za najbardziej wnikliwego komentatora Arystotelesa.

Murad Wahba nie zawsze mówił wszystko wyraźnie, nie zamierzał umierać na emigracji i dożył sędziwego wieku w Egipcie, mając 99 lat, nieustannie łagodnie, ale stanowczo spierając się ze światem. Studiował w Kairze, doktoryzował się w Aleksandrii. Zdecydowany zwolennik rozdziału meczetu i państwa, na pytanie o definicję sekularyzmu odpowiadał, że jest „to sposób patrzenia na świat, który uznaje jego nieustanną zmienność. Skoro świat się zmienia, również nasze rozumienie rzeczywistości powinno być względne i otwarte na korekty”. Wyjaśniał, że religijna absolutna pewność nie daje się pogodzić ze zmiennością życia. Od zamachu we wrześniu 2001 roku powtarzał, że rosnący na świecie fundamentalizm religijny prowadzi do islamistycznego terroryzmu, który dąży do zniszczenia współczesnej cywilizacji, a jej obrona wymaga mobilizacji wszystkich sił.

„Istnieje tylko jedna ludzka cywilizacja – mówił. – Jej początki sięgają czasów, gdy ludzie osiedlili się i nauczyli uprawiać ziemię. Od tamtej pory rozwijała się nieprzerwanie, zmieniając jedynie geograficzne centrum. Tak zwane »zderzenie cywilizacji« nie jest więc konfliktem między cywilizacjami, lecz starciem jednej ludzkiej cywilizacji z jej największym wrogiem – fundamentalizmem religijnym.

Tę cywilizację trzeba ocalić przed islamskim fundamentalizmem, którego celem jest ustanowienie światowego kalifatu”.

Murad Wahba był represjonowany podczas studiów, znienawidzony do końca życia przez Bractwo Muzułmańskie i przez „umiarkowanych” duchownych. Żeby zrozumieć jego filozofię, trzeba wrócić do arabskiego renesansu i do Awerroesa.

Arabski renesans kończył się w czasach, kiedy Polska dopiero zaczynała swoją historię. Brytyjsko-amerykański historyk Niall Ferguson twierdzi, że europejski renesans był możliwy dzięki rozproszeniu władzy i osłabieniu papiestwa. Heretycy znajdowali schronienie u bardziej tolerancyjnych i bardziej światłych władców. Wcześniejszy o ponad 500 lat renesans arabski funkcjonował podobnie i niemile widziani przez kapłanów heretycy znajdowali schronienie na bardziej tolerancyjnych dworach.

Ibn Ruszd (Awerroes) urodził się w Kordobie w 1126 roku. Nie, nie był pierwszym arabskim myślicielem, który pragnął ocalić spuściznę greckiej filozofii. Zainteresowanie grecką filozofią niepokoiło muzułmańskich teologów. Prawie siedemdziesiąt lat przed narodzinami Awerroesa w Persji urodził się Al-Ghazali. Wkrótce po studiach został zausznikiem wezyra w Bagdadzie i z czasem stanął na czele religijnej uczelni. Jego obsesją były zagrażające islamowi wpływy pogańskie, a przede wszystkim Arystoteles i inni greccy filozofowie. Ghazali napisał 40-tomowy traktat Ożywienie nauk religijnych. W drugiej połowie XI wieku wielu muzułmańskich uczonych było zafascynowanych Arystotelesem i greckim empiryzmem, który próbowano wykorzystywać do bardziej swobodnej interpretacji Koranu. Ghazali uważał, że Koran można zrozumieć dopiero po śmierci, stając przed obliczem Allaha. Stał się najbardziej znanym i najbardziej wpływowym wrogiem myśli starożytnej. Jego zdaniem wszystkie wysiłki poznawcze na drodze rozumu i empirii są próżne, a jedyną możliwością poznania jest całkowite zdanie się na bożą wolę (oczywiście w interpretacji kapłanów).

Awerroes polemizował z poglądami Al-Ghazalego w Traktacie rozstrzygającym, dowodząc, że filozofia jest lepszym narzędziem dociekania prawdy niż teologia. Ciekawy był jego pogląd na duszę ludzką – uważał, że jednostkowe dusze umierają wraz z ciałem, ale dusza ludzkości jest nieśmiertelna. Podejrzewam, że idea Murada Wahby – jednej ludzkiej cywilizacji, która zamiera w jednym miejscu i odradza się w innym – ma silny związek z ideą nieśmiertelnej duszy ludzkości Awerroesa.

Za najważniejszą pracę Awerroesa w dziedzinie filozofii uważa się Rozproszenie rozproszenia (Tahafut al-tahafut), w którym bronił arystotelesowskiego punktu widzenia, sprzeciwiając się argumentom Al-Ghazalego zamieszczonym w Rozproszeniu filozofów (Tahafut al-falasifa), według których arystotelizm jest sprzeczny sam ze sobą oraz dodatkowo stanowi zniewagę dla samego islamu.

Życie Awerroesa przypomina, jak bardzo historia się powtarza. Kiedy był młody, Andaluzja była ciągle bardzo tolerancyjna. Awerroes szybko zdobył sławę jako filozof, lekarz i prawnik. W ostatnich dekadach XII wieku do Kordoby i Sewilli dotarł islamski fanatyzm. Kiedy w 1153 roku Awerroes był w Marrakeszu (Maroko), gdzie przedstawiono go kalifowi Almohadów, wykręcił się od odpowiedzi na pytanie, czy niebiosa zostały stworzone z niczego, czy są wieczne, gdyż zła odpowiedź mogła być śmiertelnie niebezpieczna. Na większą swobodę zdobył się dopiero, kiedy kalif zaczął dyskutować z przedstawiającym go przyjacielem o Platonie i Arystotelesie.

W 1195 roku Awerroes popadł w niełaskę. Postawiono mu różne zarzuty i był sądzony przez trybunał w Kordobie. Trybunał potępił jego nauki i nakazał spalenie jego dzieł. Wygnano go do pobliskiego żydowskiego miasta Erlisana (obecnie Lucena), z czasem przeniósł się do Marrakeszu, gdzie aż do śmierci w 1198 roku był chroniony przez tamtejszego kalifa.

Wróćmy do czasów współczesnych i Murada Wahby. Jego zdaniem dzisiejszy fundamentalizm islamski opiera się na średniowiecznych teologach, którzy uznali Awerroesa za heretyka. Dzisiejsi teolodzy muzułmańscy w większości uważają cywilizację za śmiertelnego wroga, popychając szarych ludzi do terroryzmu.

Walka z islamskim terroryzmem nie powinna ograniczać się do walki zbrojnej; równie ważna, a może wręcz ważniejsza, jest edukacja, ponieważ „cywilizacja rodzi się z myślenia mitycznego, ale rozwija się dzięki rozumowi”. Fundamentalizm opiera się na zasadzie bezwzględnego posłuszeństwa, więc gdyby cały świat stał się kalifatem opartym na ślepym posłuszeństwie zamiast na rozumie, oznaczałoby to – według niego – ostateczny koniec cywilizacji.

Podstawowym zadaniem państwa jest ochrona życia obywateli, ale walka z fundamentalizmem nie może ograniczać się do zadań policji i wojska. Centralną rolę musi pełnić walka z ideologią i kulturą przemocy. Wahba w 1983 roku zorganizował międzynarodową konferencję pod hasłem „Filozofia i człowiek z ulicy”. Religia odbiera człowiekowi własną sprawczość, ale mentalność wiernopoddańczą można powoli zmieniać; do tego potrzebna jest szeroko pojęta warstwa nauczycielska, która nie zamyka się w wieży z kości słoniowej i potrafi rozmawiać z szarym człowiekiem.

Ta konferencja ściągnęła na niego gromy ze strony napuszonych. Nie pierwszy i nie ostatni raz. Przeglądając teksty napisane po jego śmierci, widzę, że wielu pobożnych autorów nadal oskarża go o wszystkie możliwe grzechy, włącznie z syjonizmem. Najbardziej ubawiły mnie zapewnienia, że Murad Wahba nigdy nie wejdzie do raju. Ostrożny filozof nigdy otwarcie nie przyznawał się do ateizmu, ale mam wrażenie, że nigdy się do raju nie wybierał, zgadzając się ze swoim idolem, że dusza jednostki umiera wraz z ciałem, a o duszę ludzkości warto walczyć, jak długo żyjemy.

Bipartisan House bill calling for UNRWA to be permanently dismantled, replaced ‘long overdue,’ experts say

Rikki Zagelbaum

The U.N. Relief and Works Agency for Palestine Refugees (UNRWA) building in Rafah, the southern Gaza Strip, Nov. 29, 2021. Photo by Abed Rahim Khatib/Flash90.

A new bipartisan bill introduced by Reps. Mike Lawler (R-N.Y.) and Josh Gottheimer (D-N.J.) to permanently dismantle and replace the United Nations Relief and Works Agency, some of whose members participated directly in the Oct. 7 attacks, is long overdue, experts told JNS.

“It’s trying to put the administration’s words into action,” Yoni Tobin, senior policy analyst at the Jewish Institute for National Security of America, told JNS on Tuesday, when the bill was introduced.

“It sort of lays out a roadmap for how to actually create not only a pathway to dismantle UNRWA but to replace it,” he said. “To ensure that there is an entity that does what UNRWA was supposed to do all these years but didn’t do.”

The Replace UNRWA with Real Humanitarian Assistance Act would require the U.S. secretary of state to submit, within 180 days, a “comprehensive strategy, coordinated with international partners and allies,” for dismantling the agency, which the U.N. General Assembly created in December 1949 to assist Palestinian refugees.

UNRWA has no mandate to resettle refugees or pursue other permanent solutions to their status, and its registry has only grown since the agency’s founding because it continues to classify refugees and their descendants as “refugees” in perpetuity.

The plan would include a detailed timeline to wind the agency down, identify the governmental or nongovernmental entities that would assume its responsibilities and outline funding and transition plans.

The U.S. secretary of state would be required to begin implementing the plan within one year of submitting the strategy.

“UNRWA has repeatedly failed to meet the basic standards of accountability and neutrality that the international community should expect from any humanitarian organization,” Lawler stated. “Credible reports have exposed serious failures within the agency, including employees with ties to terrorist organizations and educational materials that promote antisemitism and incite violence.”

He added that dismantling the organization would not interrupt “humanitarian aid” to those who need it, while preventing the strengthening of “organizations that undermine peace and security.”

.
The former offices of the U.N. Relief and Works Agency for Palestine Refugees (UNRWA) in Jerusalem, Jan. 20, 2026. Photo by Yonatan Sindel/Flash90.