Wieczne ludobójstwo

Dena Tauber

Czy zastanawialiście się kiedyś, jak to możliwe, że islamscy aktywiści i organizacje progresywne byli gotowi protestować przeciwko izraelskiemu „ludobójstwu” już 8 października 2023 roku – dzień po tym, jak Hamas dokonał masakry ponad 1200 Izraelczyków, i zanim Izrael w ogóle rozpoczął militarną odpowiedź?

Powiem wam: oskarżenie o ludobójstwo nie narodziło się po 7 października. Ono już czekało.

Protestujący słusznie zakładali, że Izrael odpowie militarnie na najbardziej śmiercionośny atak w swojej historii. Skala tej odpowiedzi nie miała znaczenia. Cokolwiek zrobiłby Izrael, automatycznie zostałoby określone mianem ludobójstwa, ponieważ wniosek został już wcześniej przesądzony. Dzięki swojej wściekłej i nieproporcjonalnej reakcji protestujący zdołali odwrócić uwagę od koszmarnej rzezi dokonanej przez Hamas i utrzymać ją skupioną na Izraelu.

Izrael niemal od chwili swojego powstania jest w takiej czy innej formie oskarżany o ludobójstwo przez rozmaitych „ekspertów” od ludobójstwa.

Termin „ludobójstwo” zaczął być upolityczniany w latach 60., kiedy radzieccy i amerykańscy lewicowcy określali wojnę w Wietnamie (oraz inne wydarzenia) mianem ludobójstwa.[1] Te same środowiska zachowywały zastanawiające milczenie, gdy reżim Czerwonych Khmerów w Kambodży zabił 2 miliony ludzi w latach 1975–1979.[2] To ludzie tego samego pokroju, którzy oskarżają Izrael o ludobójstwo w Gazie, ale nie są w stanie wykrzesać z siebie choćby odrobiny oburzenia wobec statutów OWP i Hamasu, nawołujących do likwidacji państwa żydowskiego poprzez „walkę zbrojną”, nie mówiąc już o niezliczonych zabójstwach cywilów, których organizacje te dopuściły się w imię tego celu.

Po wojnie sześciodniowej w 1967 roku propaganda radziecka i arabska coraz częściej przedstawiała syjonizm jako ruch ludobójczy. Było to częścią szerszej zimnowojennej kampanii mającej na celu delegitymizację Izraela, przedstawienie go jako agresora oraz doprowdzenie do jego dyplomatycznej izolacji. Oskarżenia te nasiliły się podczas wojny libańskiej w 1982 roku. Radziecka Akademia Nauk powołała nawet komisję zajmującą się demaskowaniem i krytykowaniem syjonizmu. Wiele z tych samych kłamstw na temat Izraela, które krążą dzisiaj, było wcześniej rozpowszechnianych przez jego wrogów w ramach oskarżeń o ludobójstwo. Na przykład, podobnie jak Ministerstwo Zdrowia w Gazie zawyża liczbę kobiet i dzieci będących ofiarami wojny, podczas arabskiego szczytu we wrześniu 1982 roku Jaser Arafat twierdził, że zginęło 49 600 cywilów. Tymczasem libańskie badanie przeprowadzone po wojnie wykazało 17 825 zabitych, wliczając w to bojowników.[3]

W latach 90. i pierwszej dekadzie XXI wieku zarzut ten przeniósł się z radzieckiej propagandy do literatury akademickiej, organizacji pozarządowych i palestyńskiego aktywizmu. Na długo przed 7 października „ludobójstwo” stało się domyślnym określeniem praktycznie każdej izraelskiej operacji wojskowej.

Jak zatem możliwe jest, że po 60 latach nieustannego ludobójstwa liczba Palestyńczyków wzrosła z około miliona w 1967 roku do około 5,5 miliona obecnie?

Krytycy Izraela umniejszają znaczenie tego faktu, wskazując, że prawna definicja ludobójstwa nie wymaga spadku liczebności populacji. Zgodnie z Konwencją w sprawie ludobójstwa kluczową kwestią jest zamiar zniszczenia chronionej grupy, a nie skutki demograficzne.

Z drugiej jednak strony, czy zmniejszenie liczebności populacji nie byłoby sygnałem, że dany naród rzeczywiście jest zagrożony unicestwieniem? Tymczasem zwolennicy oszczerstwa o ludobójstwie jako pierwsi wskazują na rzekomo wysoką liczbę ofiar w Gazie jako dowód tego najnowszego „ludobójstwa”[4], choć liczba ofiar również nie stanowi prawnego elementu definicji ludobójstwa.

Każde ludobójstwo powszechnie uznawane przez historyków prowadziło do katastrofalnego spadku liczebności populacji w okresie, w którym trwała kampania ludobójcza.

Poniżej znajduje się tabela porównawcza przedstawiająca zmiany liczebności populacji będące skutkiem innych domniemanych ludobójstw:
Jeżeli jakiś naród miał być przez sześć dekad poddawany nieustannemu ludobójstwu, czy nie powinno istnieć choćby jakieś demograficzne świadectwo tego, że rzeczywiście jest niszczony?

Pytanie to jest szczególnie istotne, ponieważ Izrael przedstawił obszerne dowody na to, że starał się ograniczać liczbę ofiar cywilnych: wydawał ostrzeżenia o ewakuacji, tworzył korytarze humanitarne, ułatwiał dostarczanie pomocy oraz dokumentował wykorzystywanie przez Hamas szpitali, szkół, meczetów i innej infrastruktury cywilnej do celów wojskowych, co stawiało cywilów bezpośrednio na linii ognia. Ciężar dowodu przechodzi teraz na oskarżycieli, którzy muszą podważyć dowody przedstawione przez Izrael.

Wszystko to jest jednak ignorowane albo tłumaczone w sposób mający pozbawić te fakty znaczenia przez oskarżycieli Izraela.

Niezależnie od tego, czy ktoś uważa, że izraelskie środki ostrożności mające chronić cywilów były wystarczające, po prostu nie da się ich pogodzić z zamiarem zniszczenia narodu palestyńskiego jako takiego.

Ignoruje się również fakt, że w przypadku uznanych ludobójstw ofiary nie stanowiły dla sprawców egzystencjalnego zagrożenia militarnego. Izrael natomiast odpowiadał organizacji, która otwarcie deklarowała zamiar zniszczenia państwa żydowskiego i właśnie dokonała największej masakry Żydów od czasów Holokaustu.

Jak uchodzi im to na sucho?

Ponieważ oskarżenie to nie zależy od faktów. Przez wiele lat ewoluowało w taki sposób, by funkcjonować jako etykieta moralna, a nie wniosek prawny. Sama istota Izraela zostaje uznana za ludobójczą, przez co dowody na to, że konkretne działania stanowią ludobójstwo, stają się zbędne. To znak rozpoznawczy ruchu antysyjonistycznego/antysemickiego. Analizy prawne, dokumentacja wojskowa i naukowe polemiki są z góry odrzucane, ponieważ wniosek został ustalony wcześniej. Zauważyłem, że komentatorzy antyizraelscy rzadko odnoszą się bezpośrednio do dowodów przemawiających przeciwko ich tezom. Zamiast tego wciąż powtarzają te same wyświechtane twierdzenia, z których wiele jest kłamstwami (np. że 70% ofiar śmiertelnych w Gazie stanowią kobiety i dzieci). Właśnie w ten sposób można zbyć sprzeczność zawartą w oskarżeniu o ludobójstwo narodu, którego populacja wzrosła wielokrotnie.

Spójrzcie na niektóre inne skrajne oskarżenia pod adresem Izraela, które tak łatwo się rozpowszechniły. Twierdzenia, że izraelscy żołnierze celowo biorą na cel dzieci albo że Izrael wykorzystuje psy do napaści seksualnych na palestyńskich więźniów, krążą powszechnie, mimo że są skrajnie niedorzeczne i pozbawione jakichkolwiek wiarygodnych dowodów. Są jednak przyjmowane, ponieważ wzmacniają już utrwaloną narrację.

Obecnie niektórzy z bardziej obłąkanych komentatorów obwiniają Izrael za napływ tysięcy migrantów, którzy przekroczyli granicę z Maroka do Ceuty. Nie istnieją absolutnie żadne dowody na poparcie tego absurdalnego twierdzenia. Ale znów – każda teoria spiskowa wymierzona w Izrael automatycznie otrzymuje kredyt zaufania. Dosłownie wszystko uchodzi.

Tutaj, w Nowym Jorku, burmistrz znalazł w swoim napiętym grafiku czas, by nagrać film wyjaśniający mieszkańcom, że premier państwa żydowskiego jest „zbrodniarzem wojennym” i po prostu uosobieniem zła. Ot, zwykły dzień pracy burmistrza miasta. Najwyraźniej Bibi „nie jest mile widziany w Nowym Jorku”. Podtekst: zwolennicy jego paskudnego reżimu popierają przestępcę i również nie są mile widziani w Nowym Jorku.

Kiedy państwo żydowskie jest rutynowo przedstawiane jako wyjątkowo złe, granica między wrogością wobec Izraela a wrogością wobec Żydów łatwo się zaciera. Jeżeli ludzie są gotowi uwierzyć, że Izrael popełnia zbrodnię najbardziej kojarzoną z nazistowskimi Niemcami, wówczas podejrzliwość, wykluczenie i nienawiść skierowane przeciwko Żydom zaczynają uchodzić za uzasadnione.

Oskarżenie Izraela o ludobójstwo nie pojawiło się po 7 października. Po prostu weszło w swój najnowszy etap.

Dlatego właśnie okazało się tak odporne na fakty – i dlatego prawdopodobnie przetrwa również tę wojnę.

Źródła danych:

Holocaust Encyclopedia, Remaining Jewish Population of Europe in 1945, encyclopedia.ushmm.org.

Holocaust Encyclopedia, The Armenian Genocide (1915–16): Overview, encyclopedia.ushmm.org.

Marijke Verpoorten, „The Death Toll of the Rwandan Genocide: A Detailed Analysis for Gikongoro Province”, Population 60, nr 4 (2005), s. 331–367.

[1] Norman J. W. Goda, The Genocide Libel: How the World Has Charged Israel with Genocide, ISCA Research Paper 2025-3, Institute for the Study of Contemporary Antisemitism, Indiana University Bloomington, luty 2025, s. 21.

[2] Goda, The Genocide Libel, s. 21.

[3] Goda, The Genocide Libel, s. 25, za: The 1982 Israeli Invasion of Lebanon: The Casualties, Race & Class, t. 24, nr 4 (kwiecień 1983), s. 340–342; oraz Richard A. Gabriel, Operation Peace for Galilee: The Israeli PLO War in Lebanon, New York: Hill & Wang, 1984, s. 164.

[4] Ministerstwo Zdrowia w Gazie nie rozróżnia bojowników i cywilów w publikowanych danych dotyczących liczby ofiar oraz uwzględnia wszystkie zgony niezależnie od tego, czy zostały spowodowane przez Izrael, co podaje w wątpliwość wiarygodność tych danych.

Link do oryginału:

As a Jew…

The Forever Genocide

Did you ever wonder how it is that Islamic activists and progressive organizations were ready to protest Israel for “genocide” on October 8, 2023—the day after Hamas massacred more than 1,200 Israelis and before Israel had even begun its military response…

The Story You Didn’t Know Behind a Famous Oslo Photograph

Daniel Pomerantz

The signing of the Oslo Accords in Washington, DC, Sept. 13, 1993. Photo: Wikimedia Commons.

The below iconic photo of the Oslo era was actually staged. That’s why it’s perfect.

The “Palestinian boy” was actually a Jewish Israeli named Zemer Aloni, dressed in an “old man” style keffiyeh. Imagine a fake AI image of an “American child”” but wearing a bow tie and smoking a pipe — you’d have to be completely naive about American culture to be fooled even for a second.

Photojournalist Ricki Rosen openly acknowledged that her photo was staged, calling it a “symbolic illustration” for McClean’s magazine. Yet Israel, and the world, fell in love anyway — whether because we didn’t see what was in front of our eyes, or perhaps because we didn’t want to.

Photo: by Ricki Rosen for for McClean’s. Used pursuant to 17 U.S. Code § 107 (criticism or comment).

And that is the perfect metaphor: for both the Oslo Peace Process and much of the world today.

Rosen had to use a Jewish boy in a keffiyeh because Palestinian families (quite rightly) feared their neighbors would kill them for “collaborating” with the “zionist enemy.” As Israelis naively spoke of “taking risks for peace,” the vast majority of Palestinians openly spoke of turning Israel into an entirely Islamic state.

Both in the photograph, and in the Oslo Peace Process itself, we never really saw the Palestinians: We saw ourselves. We saw what we wanted to see. In fairness, we were imagining a worthy vision of a better future, but we were “making peace” only with our own fantasies.

Even today, we continue to pay a terrible price for that misstep.

The vast majority of Palestinians supported the Oct. 7 massacre, if elections were held today Hamas would win in a landslide, and Palestinians overwhelmingly oppose disarming Hamas. Those rare and brave Palestinians who feel otherwise risk torture and death.

But the problem is not only Israeli.

From US Presidents Lyndon Johnson to Barack Obama, from George W. Bush to Joe Biden, we’ve sloganized about “universal values,” and the fantasy that everyone in the world thinks exactly like we do. It makes a great soundbite, but it’s about as real as a staged photo of a Jewish boy in an old man’s keffiyeh.

We forget that our “universal values” were never universal — not even to us.

For millennia we lived to serve kings, czars and emperors. Dreams of freedom and peace, of prosperity and personal sovereignty, became commonplace only during the Enlightenment: an absolutely groundbreaking new philosophy which is only slightly older than America itself — the mere blink of an eye in human history.

Enlightenment thought (and its consequent freedoms and democracies) spurred innovations that have reduced poverty, hunger, disease, and oppression to levels never before imagined.

Yet even today, the Enlightenment has not taken hold everywhere.

One competing worldview is radical Islamism — not to be confused with Islam (which is a religion), Islamism is an ideology that envisions a violent Islamic conquest of the entire world. Not all Muslims are Islamists: To the contrary, Muslims tend to be its greatest victims. Yet Islamism is nonetheless a widespread and potent force.

That radical ideology stems from the battle of “Khaybar,” a 7th century massacre in which Mohammad annihilated an entire Jewish community: including mass murder, ritualistic beheadings, mass torture, mass rape, and taking captives.

Sound familiar? That’s because it is.

During the Oct. 7 massacre, Palestinian terrorists, civilians, and United Nations staff shouted “Khaybar, Khaybar, ya Yahud!” while carrying out exactly those same acts against Israeli victims.

Khaybar is also part of the foundational ideologies of the Islamic Republic of Iran, Al Qaeda, the Taliban, and ISIS. In all those states (or proto-states) the atrocities of Khaybar are recurring and commonplace. That’s why it shouldn’t have been surprising this week when Ahmad Vahidi, commander-in-chief of Iran’s IRGC, invoked Khaybar while explaining “Islam can be made to rule the world.”

If you have clean water and plenty of food today, if you aren’t in fear for your life or in agonizing pain, the Enlightenment has something to do with that. Our “universal” values, and their consequent innovations, have been the single greatest force for good in human history. Every human being deserves those benefits.

Maybe that’s why it’s so hard for us to accept that not everybody wants them.

Daniel Pomerantz is the CEO of RealityCheck, an organization dedicated to deepening public conversation through robust research studies and public speaking.

Spanish Broadcaster Apologizes for Omitting Name, Nationality of Israeli Athlete During Live Broadcast

Shiryn Ghermezian

Anti-Israel demonstrators release smoke in the colors of the Palestinian flag as they protest to condemn the Israeli forces’ interception of some of the vessels of the Global Sumud Flotilla aiming to reach Gaza and break Israel’s naval blockade, in Barcelona, Spain, Oct. 2, 2025. Photo: REUTERS/Nacho Doce

Spain’s national broadcaster RTVE apologized on Friday for skipping over an Israeli athlete when introducing the lineup of runners for the men’s 400-meter hurdles race at the 2026 European Athletics Championships in the United Kingdom.

RTVE commentators were introducing the runners one-by-one before the start of the qualifying race this week at Alexander Stadium in Birmingham, and Israel’s Omri Shiff, 25, was waiting at block five at the starting line. When his turn came to be introduced, the RTVE camera panned on him but commentators continued speaking about Slovakian runner Patrik Dömötör on block six before introducing Hungary’s Árpád Bánóczy on block four. Shiff was the only runner in the lineup whose name and nationality were not mentioned.

The incident drew criticism from the Israeli Embassy in Spain and the Federation of Jewish Communities of Spain (FCJE), which accused RTVE of “discrimination” and “antisemitism” for failing to identify the Israeli athlete. In an open letter to RTVE President José Pablo López, the FCJE expressed its “discomfort and deep concern” over the incident and noted that while RTVE “individually presented all the athletes” before the start of the race, Shiff was “completely omitted without any explanation.”

“This unequal and selective treatment of an athlete due to his nationality constitutes, in our opinion, an act of discrimination incompatible with the values of neutrality, plurality, and integration that must govern the public radio and television service,” FCJE said. The federation called for RTVE to publicly apology, rectify the situation, and guarantee that in the future, all athletes will be treated equally “regardless of their nationality.”

In response, RTVE’s sports television channel Teledeporte apologized for the incident and claimed there was no “political, ideological, or religious motives” for its omission of Shiff’s name or nationality.

“We sincerely regret not having named all the athletes who appeared on screen during the Teledeporte broadcast, as happened in the case of the Israeli athlete Omar Siff,” Teledeporte wrote in a Spanish-language statement posted on X. “This situation is due exclusively to the complexity of the long athletics sessions and to the inherent dynamics of live broadcasting — such as trackside commentary or production needs — without any relation to political, ideological, or religious motives. Our commitment is to give visibility to each and every participant, and we work to achieve this in every broadcast. We reiterate our apology to the affected athlete.”

The Spanish pro-Israel group ACOM accused RTVE of “institutional antisemitism” and its commentators, Lourdes García Campos and Jesús España, of “deliberately” omitting Shiff’s name and nationality. “They present everyone … except the representative from Israel,” ACOM said. “Miserable. Antisemites. Funded with the money of all Spaniards.” The group also accused the broadcaster of turning “sports into an instrument of hate and discrimination.”

The European Athletics Championships, which is the biggest athletics event in Europe, is being held from Aug. 10-16.

RTVE withdrew its participation in the 2026 Eurovision Song Contest and also refused to broadcast the competition in protest of Israel’s participation and its military actions in the Gaza Strip during the Israel-Hamas war.

Meanwhile, the Spanish government has been among the world’s fiercest critics of Israel since the outbreak of the Gaza war, leading to a deteriorating diplomatic rift. Prime Minister Pedro Sánchez and several members of his socialist party have come under mounting criticism from some of the country’s political and Jewish leaders, who accuse them of fueling antisemitic hostility.

Były muzułmanin analizuje wysoce wątpliwy termin „islamofobia” [Niepokojące konsekwencje prawne.]

Saleem Smith

Okładka polskiego wydania jednej z absolutnie najlepszych książek o islamie.

Teologia islamska naucza, że apostaci od islamu powinni zostać skazani na śmierć. Jako były muzułmanin, który żyje ze świadomością realiów formalnej lub nieformalnej kary śmierci przewidzianej w islamie za apostazję, uważam, że mam prawo zarówno analizować, jak i krytykować doktrynę islamską, a także głęboko wadliwe podejście świata do zjawiska, które zaczęto określać mianem „islamofobii”.

Analizując termin „islamofobia”, ustalmy najpierw, że fobia jest uznawana za irracjonalny lęk przed czymś. Czy jednak nie jest całkowicie racjonalne, na przykład, by muzułmanki obawiały się zawartego w Koranie nakazu, zgodnie z którym nieposłuszne kobiety mają być bite przez swoich mężów?

Koran 4:34: „Mężczyźni mają władzę nad kobietami, ponieważ Allah uczynił jednych wyższymi od drugich oraz ponieważ wydają swój majątek na ich utrzymanie. Dobre kobiety są posłuszne. Strzegą tego, co niewidoczne, ponieważ Allah je strzeże. Te zaś, których nieposłuszeństwa się obawiacie, napominajcie, pozostawiajcie same w łożach i bijcie je. Jeśli jednak będą wam posłuszne, nie szukajcie przeciwko nim sposobu. Zaprawdę, Allah jest zawsze najwyższy, wzniosły, wielki.”

Hadis, Sahih al-Buchari (72:725): Pewna kobieta przyszła do Mahometa i błagała go, by powstrzymał jej męża od bicia jej. Jej skóra była tak mocno posiniaczona, że opisano ją jako „bardziej zieloną” niż zielony welon, który miała na sobie. Mahomet nie zganił jej męża, lecz zamiast tego nakazał jej wrócić do niego i podporządkować się jego żądaniom seksualnym.

I czy sześcioletnie dziewczynki nie mają powodów, by obawiać się wydawania ich za mąż za dorosłych muzułmanów i konsumowania tych „małżeństw”, gdy dziecko osiągnie wiek dziewięciu lat – zgodnie z przykładem Mahometa, człowieka, którego, według Koranu, muzułmanie mają naśladować?

Hadis, Sahih Muslim (8:3309): „Aisza (niech Allah będzie z niej zadowolony) przekazała: Wysłannik Allaha (pokój z nim) poślubił mnie, gdy miałam sześć lat, a do jego domu zostałam przyjęta w wieku dziewięciu lat.”

Koran 33:21: „Zaprawdę, w wysłanniku Allaha macie doskonały wzór dla tego, kto pokłada nadzieję w Allahu i Dniu Ostatnim oraz często wspomina Allaha.”

Po drugie, należy podkreślić, że krytykowanie tekstów islamskich, które inspirują muzułmanów i nakazują im popełnianie określonych przestępstw, w żadnym razie nie jest równoznaczne z krzywdzeniem czy nękaniem niewinnych muzułmanów. Cywilizowany, świecki świat już dysponuje prawami chroniącymi obywateli przed krzywdą i nękaniem, niezależnie od tego, czy dana osoba jest religijna, czy niereligijna. Dla wielu stało się jasne, że termin „islamofobia” jest wykorzystywany jako broń przez tych, którzy chcą chronić islam przed analizą i krytyką.

Powinno być oczywiste, że krytykowanie licznych problematycznych tekstów i nauk występujących w religii islamskiej nie jest aktem nienawiści ani bigoterii. O ile rozsądne jest założenie, że niewinni muzułmanie nigdy nie powinni być nękani ani krzywdzeni, o tyle pełne nienawiści i często nawołujące do zabójstwa teksty, których wyznawcy islamu się trzymają, muszą nadal podlegać analizie i dyskusji, jeśli świat ma uniknąć szkód, które nieuchronnie wynikają z tych nauk.

Co więcej, doktryny żadnej ideologii – czy to politycznej, czy religijnej – nie powinny być chronione przed analizą ani wyłączane z publicznej debaty. Na przykład, gdy akty terroryzmu i moralnego zła popełniają religijni fanatycy, nauki danej religii powinny być poddawane większej, a nie mniejszej kontroli. Zasadę tę z całą pewnością należałoby zastosować wobec ogromnej skali terroryzmu i niepokojów społecznych wywoływanych przez muzułmanów, którzy sami twierdzą, że postępują zgodnie z nakazami islamu.

Krytyczna analiza teologii islamskiej szybko prowadzi nas do odkrycia doktryny dżihadu, wezwania Mahometa do zabijania homoseksualistów, barbarzyńskich doktryn dotyczących dopuszczalności niewolnictwa seksualnego (Koran 33:50), a także innych problematycznych doktryn islamskich. Te niepokojące aspekty teologii islamskiej omawiam szerzej w serii artykułów dostępnych TUTAJ.

Tragiczne jest to, że wspomniane powyżej nikczemne praktyki są przez muzułmanów uznawane za nieomylne nauki islamu, a zatem oczekuje się, że będą wprowadzane w życie. Te brutalne realia budzą poważne obawy o wolne i demokratyczne społeczeństwa świata. W miarę wzrostu liczebności populacji muzułmańskich w społeczeństwach nieislamskich oraz domagania się przez pobożnych muzułmanów zezwolenia na określone problematyczne praktyki islamskie, nieuchronnie pojawią się spory prawne, ponieważ wiele islamskich tradycji stoi w sprzeczności z prawem cywilizowanych społeczeństw świeckich. Konflikt jest nieunikniony.

To prowadzi nas do sedna problemu z fatalnie wadliwym terminem „islamofobia”. Jeśli liczne niemoralne i nielegalne praktyki obecne w naukach islamskich nie mają być tolerowane w społeczeństwach cywilizowanych, to jak mamy im zapobiegać, skoro sam podstawowy proces ich publicznego analizowania i szczegółowego opisywania jest postrzegany jako przejaw bigoterii i rasizmu oraz uznawany za nielegalne przestępstwo z nienawiści? Nie ma to absolutnie żadnego racjonalnego sensu.

Być może „muzułmanofobia” byłaby lepszym terminem niż „islamofobia”. W ten sposób można byłoby krytykować doktrynę islamską, a nękanie niewinnych muzułmanów byłoby nielegalne (jak zresztą już jest). Tak samo jak nielegalne jest nękanie niewinnych Żydów, chrześcijan, hinduistów itd., podczas gdy nauki teologiczne wszystkich religii pozostają otwarte na analizę i krytykę.

Wyzwaniem stojącym przed ludzkością w przyszłości jest to, że wielu muzułmanów zdecyduje się pozostać w łonie islamu. Niestety, miliony za milionami wyznawców kultu śmierci mahometanizmu chcą narzucić liczne przejawy zła zawarte w prawie szariatu. Prawa składającego się w całości z fikcyjnego Koranu oraz często głęboko zdeprawowanych wypowiedzi i czynów Mahometa zawartych w Sunnie.

Wybitny były muzułmanin i autor książki Why I am Not A Muslim (Dlaczego nie jestem muzułmaninem), Ibn Warraq, analizuje TUTAJ również głęboki fałsz oraz niepokojące konsekwencje prawne legitymizowania wysoce wątpliwego terminu „islamofobia”.

Link do oryginału: https://www.frontpagemag.com/an-ex-muslim-examines-the-highly-questionable-term-islamophobia/?utm_source=substack&utm_medium=email

FrontPage Magazine, 23 stycznia 2025

Jewish Democrats must fight the DSA, not tolerate it

Jonathan S. Tobin

Pro-Palestinian activists join a “Nakba Day” march amid the ongoing Israel-Gaza conflict, in New York City on May 15, 2026. Photo by Adam Gray/Getty Images.

For 20 years now, I’ve been hearing the same story from Jewish Democrats. They keep insisting that most of those who identify as members of their party are not extremists, and that they don’t hate Israel and Jews. And they bitterly resent claims to the contrary coming from Jewish Republicans or political conservatives.

Back when George W. Bush was president, such complaints could sound reasonable, even if they were rooted firmly in a denial of facts—namely, that the gap between the parties on Israel was growing into an abyss dooming efforts to maintain a bipartisan consensus. They grew even less persuasive once Barack Obama became president, and appeasement of Iran and pressure on Israel to make suicidal concessions to the Palestinians became Democratic Party doctrine.

A lurch to the left

But the pretense that there isn’t a widening chasm between the two major parties not only about Israel, but also about the surge of antisemitism that followed the Hamas-led Palestinian Arab terror attacks on Israel on Oct. 7, 2023, is no longer even remotely credible. The Democrats’ lurch to the left in recent years was made obvious by the rise of the Democratic Socialists of America (DSA), turning what was once a likely possibility into a fact.

Pro-Israel Democrats still exist, and some hold high office in Washington and in many states. Nevertheless, polls of voter opinions, congressional votes and the outcome of most primary elections held in the last year make it clear that they have become a minority in their party.

Hostility to the Jewish state has become the organizing principle of American politics on the left. What makes it even more worrisome is that the faction pushing this agenda is one that is intent on doing more than just destroying Israel.

The DSA wants to remake America in the image of their Marxist and intersectional ideological fantasies, throwing the U.S. Constitution and economic freedom into the garbage bin of history, along with Israel and the Jews. What’s more, they believe that they are on the brink of taking over the Democratic Party and, while nothing in politics is certain, they could be right about that.

What was once just an unpersuasive argument in defense of the partisan attachments of Jewish liberals is rapidly becoming more a matter of denial of a stark political reality than anything else. The victories won in party primaries, and even in some general elections, by candidates affiliated with or allied to the DSA are creating political facts that could determine the outcome of elections and accomplish radical policy shifts. In the next Congress, so-called progressives allied with the far left will dominate the Democratic caucuses in the House and Senate, whether or not they win majorities in the fall midterms.

And with the start of the preliminaries of the 2028 presidential election cycle about to begin early next year, the notion that someone who will succeed Sen. Bernie Sanders (I-Vt.) as the standard-bearer of the left in the primaries winning the party’s nomination is by no means a long-shot bet. Those who think that a figure such as Rep. Alexandria Ocasio-Cortez (D-N.Y.) can’t be nominated by a Democratic Party that appears in thrall to the intersectional left and her DSA pals aren’t paying attention to the shifts that have occurred since she and her progressive “Squad” entered Congress in January 2019.

What will they do about it?

The question is: What are the pro-Israel Democrats, who blithely assured us that this was a figment of the conservative imagination, going to do about it?

While I know that many rank-and-file Jewish Democrats and other mainstream liberals are panicked by the ascendance of people like New York City Mayor Zohran Mamdani and Michigan U.S. Senate candidate Dr. Abdul El-Sayed—and the way DSA-backed candidates are winning primary elections—their leaders aren’t acting like it’s a problem. Leading Jewish Democrats like Senate Minority Leader Chuck Schumer and many other party leaders have not only made their peace with Mamdani but are backing candidates like El-Sayed and other radicals in general elections.

For them, their animus toward President Donald Trump and the GOP is the only priority, and nothing—not even the DSA’s Soviet-style anti-Zionism that is a tissue-thin cover for traditional Jew-hatred—is more important.

Those moderates and pro-Israel Democrats who continue to pooh-pooh the DSA’s success may not be wrong about the disconnect between the group’s radical ideology and how most voters think about the world. But their increasingly shaky confidence that the hard-left’s plans for a nationwide putsch are a passing phenomenon is no longer merely complacent. It’s a dangerous case of wishful thinking that is inducing otherwise decent Democrats to lapse into a state of moral paralysis when it comes to fighting the hate-mongers hijacking their party. If they don’t wake up soon, in the next election cycle, they’ll be confronted with a state of affairs in which those Jews not willing to disavow a central element of their faith and peoplehood will find themselves linked to a party dedicated to the isolation and murder of half the world’s Jewish population.

All of which means that rather than parrying the criticisms of conservatives with an insistence that most Democrats are reasonable people who are not antisemitic, coupled with justified ripostes about Jew-hatred on the right, won’t be enough to save the Democratic Party, let alone its Jewish adherents. Nor will continuing to blame their dilemma on Trump—a false claim they’ve been sticking to for a decade—suffice to deal with the culture change on the left that has tolerated and normalized Jew-hatred in a way that simply has no precedent in American political history.

Oct. 7 was the turning point

The political left’s reaction to Oct. 7, when they embraced the side of thousands of bloodthirsty killers who committed the worst mass slaughter of Jews since the Holocaust, wasn’t merely appalling. It has proven to be the ideological engine that enabled an effort by the DSA and its allies to hijack the Democratic Party.

That obliges liberals, who still make up the majority of American Jews, to come face to face with what can only be described as an existential crisis. And their response to it can’t be half-hearted or motivated more by old political loyalties and a deep-seated antagonism for Trump and the GOP.

If the DSA isn’t stopped in its tracks and sent back to the fever swamps of the far left, where it belongs, the problem won’t just be that Jewish Democrats will be politically homeless. The consequences of allowing a faction that is inherently antisemitic, as well as opposed to the basic principles of American liberty that guarantee the safety of American citizens, will go far beyond the grim prospects for some Jewish politicians or the problems this will cause for the U.S.-Israel alliance.

We have already seen what happens when antisemitism becomes normalized in academia, culture, Hollywood, the arts and the media. While DSA members say they hate Israel, but not Jews themselves, it resembles an old trope of Soviet-era propaganda. Anti-Zionism is just the way the modern left expresses its antisemitism. Blood libels about Israel and its Jewish supporters being guilty of the “genocide” of Palestinian Arabs in the Gaza Strip are a way to delegitimize and demonize the victims of an actual historical “genocide” in mid-20th-century Europe at the hands of the German Nazis. It also lends tacit support to the Palestinians’ hopes to slaughter more Jews, for which the unspeakable atrocities of Oct. 7 were just a trailer for what they intend to do to the rest of Israel.

Toxic doctrines

This is the inevitable result of the acceptance of toxic left-wing ideas like critical race theory, intersectionality and settler-colonialism that now dominate liberal intellectual society, which forms the base of the Democratic Party. That these doctrines falsely label Israel and the Jews as “white” oppressors was either ignored or dismissed by many Jewish liberals eager to remain in sync with traditional left-wing allies. They argued that concerns about the woke catechism of diversity, equity and inclusion (DEI) were just right-wing culture-war talking points.

Yet they have not only been abandoned by these erstwhile friends since Oct. 7, but are now having to adhere to demands to bow their knees to woke orthodoxy and hatred for Israel lest they, too, be labeled as “racists” or Trump supporters. That was the fate of Rep. Dan Goldman (D-N.Y.), despite his impeccable anti-Trump record. That many liberal Jews were willing to oppose Trump’s efforts to rid academia of antisemitism affiliated with these doctrines speaks volumes about the desperation felt by those faced with the choice of supporting the left, even when it means accepting the targeting of their own children.

In 2015, liberal Jews were forced to choose between their partisan loyalties and concern for the survival of Israel when Obama shoved his nuclear deal with Iran down the throats of their party. In 2020, they felt obliged to line up behind a Black Lives Matter movement that was not only determined to exacerbate racial divisions, but tainted by Jew-hatred even after a summer of “mostly peaceful” riots.

Since Oct. 7, the DSA and its allies have used the spread of blood libels about Israel not only to undermine support for the Jewish state, but to win elections and become the face of the Democratic Party, especially for young people. In this way, they illustrate the teachings of scholar Ruth Wisse, showcasing that rather than an ordinary prejudice, antisemitism is always a vehicle for attaining political power.

Jewish Democrats have a choice

If the advocates of these ideas gain control of one of America’s two major parties, it presents Democrats with a choice that is depressingly familiar for the American Jews who still vote for it. Though we live in a hyper-partisan and largely secular era where politics plays the role that religion used to play in most people’s lives, the 2026 primaries and the prospect of more of the same in 2028 present Jewish liberals with some unpalatable alternatives.

They can act as if DSA support for Hamas and far-left radicalism—amply testified to by its co-chair, Megan Romer, in interviews with both the liberal New Yorker and the conservative Fox News—doesn’t matter. That might have been possible in the past, when its members weren’t in possession of high offices and routing liberal opponents in party contests. But that is no longer the case.

They can also rationalize an alliance with the DSA as a path to power. That’s the choice of Schumer and a host of other Democratic luminaries who endorsed El-Sayed and others like him. Some will, as Sen. Jon Ossoff (D-Ga.) has already done, compromise with the leftists by becoming increasingly strident in their “criticism” of Israel and voting to cut off arms sales to the Jewish state, while still posing as a moderate who doesn’t share DSA ideology.

They can also claim that the attacks on the DSA coming from Trump and other Republicans as a revival of communism is hyperbolic rhetoric disconnected from reality. In doing so, they would be turning a blind eye to the way Romer, Mamdani and El-Sayed are not only mimicking Soviet lies about the Jews, but wish to impose Marxist policies that are inimical to Jewish rights and those of other Americans.

And they can point to the popularity of Jewish Democrats like Pennsylvania Gov. Josh Shapiro or the rare defeats suffered by DSA candidates, such as the flop of their Wisconsin gubernatorial candidate, as proof that their party hasn’t abandoned the Jews or the political mainstream.

But while the triumph of the DSA is far from complete, claiming that the exceptions to the current rule on the left is what matters is a path to ensuring that the problem will only grow. They need to rally behind Democratic outliers like Sen. John Fetterman (D-Pa.), who, despite his liberal politics and voting record, is an avowed opponent of the DSA and an outspoken supporter of Israel. The fact that Fetterman is now far more popular among Pennsylvania Republicans than Democrats says all you need to know about the shift in the country’s political alignment.

Don’t vote for antisemites

The only rational alternative is for liberal Jewish Democrats to make it clear that their hostility for Trump and the GOP notwithstanding, they will not vote for DSA-affiliated and other Israel-bashing candidates nominated by their party. What’s more, they need to support opponents to the movement, provided that they are both pro-Israel and determined to root out antisemitism in their own ranks. Needless to say, Republicans should do the same, though fortunately, the groyper faction of Jew-haters on that end of the political spectrum seems to be losing their primaries.

If they refuse to do that, they will not only be revealing that partisan loyalty is their most important value. They will also be effectively dooming themselves to political irrelevance. And they will be enabling a faction dedicated to stripping Jews of protections and trashing constitutional liberty to get closer to the levers of power than at any point in U.S. history.

It’s long past time for Jewish Democrats to stop ignoring or downplaying the peril facing their party and the country coming from a movement that has transcended a political fad and become a genuine threat. Nothing is permanent in politics. Still, the DSA won’t be defeated by passively waiting for it to go away while its supporters are rapidly gaining political power while being cheered on by the mainstream media.

A policy of seeing no enemies on the political left is a formula for disaster. If they want to remain Democrats, liberal Jews must fight for their party’s soul by seeking to purge its antisemitic elements, regardless of their current popularity. Anything less must be considered acquiescence to a hijacking that could, if it goes unchecked, lead to a historic tragedy for the entire country.

Jonathan S. Tobin is editor-in-chief of the Jewish News Syndicate, a senior contributor for The Federalist, a columnist for Newsweek and a contributor to many other publications. He covers the American political scene, foreign policy, the U.S.-Israel relationship, Middle East diplomacy, the Jewish world and the arts. He hosts the JNS “Think Twice” podcast, both the weekly video program and the “Jonathan Tobin Daily” program, which are available on all major audio platforms and YouTube. Previously, he was executive editor, then senior online editor and chief political blogger, for Commentary magazine. Before that, he was editor-in-chief of The Jewish Exponent in Philadelphia and editor of the Connecticut Jewish Ledger. He has won more than 60 awards for commentary, art criticism and other writing. He appears regularly on television, commenting on politics and foreign policy. Born in New York City, he studied history at Columbia University.