Kiedy uniwersytety przestają się rumienić

Paul Finlayson

Istnieje w dyskursie politycznym pojęcie — beznamiętnie określane mianem Okna Podtekstów — które opisuje zakres idei uznawanych przez społeczeństwo za dopuszczalne do wyrażania. Można o nim myśleć prościej jako o niewidzialnej granicy między tym, co można powiedzieć bez konsekwencji, a tym, czego powiedzieć nie można. Poza oknem leży to, co nie do pomyślenia; wewnątrz — to, co jedynie kontrowersyjne; a w jego centrum — to, co wygodnie ortodoksyjne.

Rzadziej zauważa się natomiast, w jaki sposób to okno się przesuwa. Nie otwiera się z hukiem. Przesuwa się. To, czego nie dało się powiedzieć, staje się możliwe do wypowiedzenia. To, co można było powiedzieć, staje się możliwe do obrony. A to, co jest bronione, z czasem często staje się zupełnie niebudzące zdziwienia.

Jedną z bardziej dezorientujących cech naszej chwili jest to, że ten ruch przestał być subtelny. W istocie zaszedł tak daleko, że satyra — niegdyś niezawodne narzędzie obnażania absurdów — staje się coraz bardziej zbędna. Nie dlatego, że rzeczywistość się poprawiła, lecz dlatego, że tak wyraźnie się pogorszyła. Dziś spotyka się twierdzenia — wygłaszane z pełną powagą — które kiedyś wymagałyby parodii, by w ogóle zostały rozważone. Pojawiają się nie jako żarty, lecz jako argumenty; nie jako prowokacje, lecz jako wnioski.

Weźmy na przykład tezę — dziś ani rzadką, ani szeptaną — że masakra około 1200 Izraelczyków dokonana przez Hamas 7 października była w istocie winą Izraela. Nie w znanym języku krzywd czy przyczynowości, lecz w znacznie bardziej pomysłowej sugestii, że Izrael w pewien sposób sam zaaranżował rzeź własnych obywateli. Na tym etapie polemika staje się ozdobnikiem. Nie sposób rozumować z poglądem, który wyemancypował się od potrzeby spójności.

To, czego jesteśmy świadkami, to nie tylko błąd, lecz odwrócenie porządku. Celowe zabijanie cywilów — niegdyś uznawane za najbardziej oczywistą granicę moralną — jest dziś w pewnych kręgach czymś, co się usprawiedliwia, kontekstualizuje, a czasem nawet oklaskuje.

A gdy ta granica zostaje przekroczona, nie układa się ona uprzejmie gdzie indziej. Jeśli można świętować zabijanie Żydów w jednym miejscu, zasada została już przyjęta. Geografia nie daje schronienia moralnego. Odległość między „tam” a „tu” nie mierzy się w milach, lecz w zasadach — a gdy te zostają porzucone, dystans się zapada.

Nie jest to już zjawisko ograniczone do marginesu. Na Uniwersytecie Guelph-Humber wielu członków kadry publicznie reagowało na wydarzenia z 7 października w sposób usprawiedliwiający lub wręcz celebrujący — i to nie prywatnie, lecz w formach utrwalonych. Jedno z porównań zestawiało Hamas z Ukraińcami broniącymi swojego państwa — ujęcie, które niegdyś natychmiast wywołałoby krytyczną reakcję.

Najbardziej wymowne nie jest jednak samo to, że takie wypowiedzi padają, lecz jak są formułowane: otwarcie, bez wahania i bez widocznej obawy przed konsekwencjami. Gdy jeden z wykładowców został publicznie skrytykowany za długą historię antyżydowskich komentarzy, odpowiedzią nie był odwrót, doprecyzowanie ani nawet taktyczne milczenie. Była nią kontynuacja. Wpisy nie ustały; trwały nadal.

Nie jest to zachowanie człowieka nierozważnego. To zachowanie kogoś, kto dokonał oceny — i z jego perspektywy racjonalnej — środowiska, w którym funkcjonuje. Sugeruje to przekonanie, że jakakolwiek zewnętrzna krytyka się pojawi, nie przełoży się na realne konsekwencje instytucjonalne.

I to jest punkt poważniejszy. Instytucje rzadko ogłaszają swoje stanowiska moralne wprost. Ujawniają je poprzez tolerancję, poprzez bezczynność, poprzez ciche zapewnienie, że pewne granice można przekraczać bez kosztów. Nie trzeba dowodzić formalnego poparcia, by dostrzec faktyczne przyzwolenie.

Skutki nie są abstrakcyjne. Są doświadczane. Jedna ze studentek Guelph-Humber opisuje, że niechętnie nosi na kampusie kurtkę reprezentacyjną z Igrzysk Maccabiah — zwykły wyraz tożsamości, który dla bezpieczeństwa należało do ukryć. Inna relacjonuje, że po rozwinięciu palestyńskiej flagi podczas ceremonii ukończenia studiów — przy uśmiechach i oklaskach — poczuła dyskomfort nawet wobec samego uczestnictwa w swojej własnej uroczystości. Ceremonia mająca celebrować osiągnięcie stała się, w jej odczuciu, czymś, do czego należy podchodzić z ostrożnością.

Inni mówią o wrogich hasłach wykrzykiwanych otwarcie na korytarzach, po czym skargi spotykają się nie z działaniem, lecz z lekceważeniem. Nie trzeba rozstrzygać każdego zarzutu, by dostrzec wzorzec, jaki opisują te relacje: środowisko, w którym część studentów zaczyna dozować swoją widoczność, ważyć swój udział, decydować, kiedy bezpieczniej jest nie zabierać głosu.

W tym miejscu zaczyna się rozchodzić to, co oficjalne, z tym, co faktyczne. Z jednej strony instytucje nadal publikują swoje rytualne oświadczenia — wygładzone, wyważone i całkowicie zapominane — odnotowujące żydowskie święta językiem inkluzywności tak starannie wycyzelowanym, że grozi on utratą jakiegokolwiek znaczenia. Z drugiej strony codzienne doświadczenia opisywane przez niektórych studentów sugerują coś znacznie mniej uspokajającego.

Jest w tym pewna niezamierzona szczerość. Oświadczenia mówią o wartościach; milczenie ujawnia priorytety.

I nie jest to percepcja ograniczona do jednej instytucji. Podobne obawy pojawiają się na różnych kampusach — na Uniwersytecie w Toronto, na York University, w Langara College i na McGill University. Różne przypadki, różne fakty — lecz powracające oskarżenie, że granica między tym, co potępiane w zasadzie, a tym, co dopuszczane w praktyce, się poszerza.

Tymczasem Okno Podtekstów się przesuwa. Nie dramatycznie, nie przez deklaracje, lecz przez kumulację. To, czego nie dało się powiedzieć, staje się możliwe do wypowiedzenia. To, co można było powiedzieć, staje się możliwe do obrony. A to, co można obronić, z czasem staje się rutyną.

Często słyszy się w tym miejscu, by nie przesadzać. By nie spekulować. By nie sugerować, że dzisiejsze tolerancje mogą stać się jutrzejszymi normami. „Nie mów, że to mogłoby się wydarzyć” — pada odpowiedź, zwykle z nutą uprzejmego niedowierzania.

Właśnie o to jednak chodzi.

Pięć czy dziesięć lat temu zasugerowanie, że w renomowanych instytucjach można ponosić zawodowe ryzyko za potępienie uznanej organizacji terrorystycznej, podczas gdy wrogość wobec Żydów może być wyrażana bez widocznych konsekwencji, uznano by za niedorzeczne — jeśli nie złośliwe. Przypomniano by zapewne, nie bez zniecierpliwienia, że uniwersytety kierują się standardami, że takie asymetrie nie mogą istnieć.

A jednak spójrzmy na to, co dziś uchodzi bez natychmiastowej reakcji instytucjonalnej. Na Uniwersytecie w Toronto dziekan stomatologii użył w prezentacji dydaktycznej średniowiecznej karykatury Żyda — otoczonego pieniędzmi — jako obrazu zgnilizny i rozkładu. Nie był to ulotny komentarz ani zasłyszana uwaga, lecz przygotowany materiał wizualny w formalnym kontekście akademickim. Instytucja nie zareagowała z własnej inicjatywy. Dopiero sprzeciw studentów sprawił, że sprawa w ogóle ujrzała światło dzienne.

Prosi się nas teraz, by przyjąć jako wyjaśnienie, że takie obrazy — niemal dosłownie zaczerpnięte z najbardziej rozpoznawalnej ikonografii antysemickiej lat 30. — zostały użyte bez świadomości ich znaczenia. Mówi się, że nie była to złośliwość, lecz ignorancja. Każdy może sam ocenić, co jest bardziej uspokajające.

Tymczasem schemat stał się niemal podręcznikowy. Wydawane jest oświadczenie — wyważone, inkluzywne i całkowicie pozbawione konsekwencji. Deklaracja, że instytucja „tego nie popiera”, połączona z ogólnikową życzliwością wobec wszystkich. Rodzaj moralnej dymnej zasłony: starannie uformowanej, bez smaku i zaprojektowanej przede wszystkim tak, by nikogo nie urazić, nie spełniając przy tym żadnego standardu. Prawdziwym celem nie jest korekta, lecz zarządzanie kryzysem — uprzejmie sformułowana prośba, by pozostawić sprawę samą sobie, aż zniknie z pola uwagi publicznej.

I znika. Zawsze znika. Wraca cisza. Czas robi swoje. A jak zaobserwowano w innych instytucjach, osoba, której sprawa dotyczyła, po cichu wraca do swoich obowiązków, być może poprzedzone to zostaje stosownie nijakimi przeprosinami.

Teza, która kiedyś brzmiała jak satyra — że takie asymetrie mogą istnieć — dziś nie wymaga już żadnej przesady.

A jednak znajdujemy się w sytuacji, w której debatujemy właśnie o takiej asymetrii.

Tak działa rozpęd. Nie ogłasza się jako rozpęd. Na każdym etapie jawi się jako wyjątek, niuans, szczególny przypadek. To, co kiedyś szokowało, staje się dyskutowalne. To, co dyskutowalne, staje się tolerowane. A to, co tolerowane, z czasem staje się rutyną.

Nie trzeba przewidywać, że uniwersytety w określonym dniu zaczną wprost wykluczać studentów żydowskich. Można szczerze mieć nadzieję, że do tego nigdy nie dojdzie. Nieroztropne jest jednak twierdzenie, że jest to nie do pomyślenia. Odległość między tym, co uznaje się za niemożliwe, a tym, co później akceptuje się jako nieuniknione, okazała się w ostatnich latach zaskakująco krótka.

Można zapytać, dlaczego miałoby to mieć znaczenie poza zamkniętym światem akademii. Odpowiedź jest prosta. Uniwersytety nie tylko odzwierciedlają społeczeństwo; one je wyprzedzają. Kształtują założenia, odruchy i słownik moralny tych, którzy z czasem zasilą inne instytucje. Dzisiejszy student to jutrzejszy profesjonalista. To, co zostaje znormalizowane w sali seminaryjnej, nie pozostaje w niej.

Zawsze było tak, że uniwersytety skłaniają się ku lewicy w społeczeństwach, które je utrzymują. Samo w sobie nie jest to niczym niezwykłym. Niezwykła jest natomiast skala, w jakiej pewne skrajności zdają się korzystać ze szczególnej immunizacji — milczącego, lecz silnego przeświadczenia, że nie będą poważnie kwestionowane.

A więc linia się przesuwa. Cicho. Uporczywie. Niemal uprzejmie. 

Aż pewnego dnia przestaje być w ogóle widoczna. Wtedy satyra staje się zbędna.

Nie ma już nic do wyolbrzymiania.

Link do oryginału:

Freedom to Offend

When Universities Stop Blushing: The Overton Window on Anti-Semitism

There exists a concept in political discourse—bloodlessly termed the Overton window—which describes the range of ideas a society considers acceptable to express. One might think of it more simply as the invisible boundary between what can be said without consequence and what cannot. Outside the window lies the unthinkable; inside it, the merely controve…

In Solidarity, I Wear a Kippah Every Day

Steve Siporin

TOBIAS SCHWARZ/AFP via Getty Images

Israel Votes in Favor of Iran Joining International Cheer Union: ‘The Iranian People Are Not Enemies’

Shiryn Ghermezian

Ludmila Yasinska, far right, posing with members of the Israeli Cheer Union competing at the 2026 ICU World Cheerleading Championships in Orlando, Florida. Photo: Provided

Israel’s representative at the International Cheer Union (ICU) General Meeting in Orlando, Florida, this week voted in favor of Iran becoming a member nation of the organization.

Ludmila Yasinska, president of the Israeli Cheer Union, attended the annual meeting in-person and voted for Iran joining the ICU, the official world governing body for cheerleading.

The decision was approved, and a total of five applicant countries have newly joined the organization: Iran, Sint Maarten, Iceland, Ethiopia, and Sierra Leone. The ICU now has 126 national federation members across all continents, and each receives one vote for all General Meeting voting processes.

“The vote in favor of Iran’s participation in international competitions expresses a clear distinction between the Iranian people and the terrorist regime,” Yasinska told The Algemeiner. “It is a values-based position that sees the Iranian people not as enemies, but as human beings who seek to take part in the international arena, to compete, and to be partners in an open and fair world. It is also a statement of hope — that despite the complex reality, there is room to distinguish between citizens and leadership, and to extend a hand toward a different future.”

“May the day come when we can stand side by side and cheer together,” she added.

According to experts, the vast majority of the Iranian people oppose the authoritarian, Islamist regime that has ruled the country since 1979. In January, the regime’s security forces killed and imprisoned tens of thousands of civilians to crush anti-government protests that erupted across Iran.

The ICU General Meeting took place before the start of the 2026 ICU World Cheerleading Championships. This year, Israel competed in the international competition for the first time ever. The championships started on Wednesday and concluded on Friday.

“It was an amazing feeling and a great source of pride to represent Israel on the world stage,” Yasinska told The Algemeiner. “Despite all the difficult times and the situation in Israel before the championship, we never stopped believing or working toward this moment.”

The competition occurred amid a ceasefire pausing the US-Israeli military campaign against Iran, whose leaders regularly call for Israel’s destruction. Before the temporary truce went into effect, Israelis spent weeks running to bomb shelters as the Iranian regime launched barrages of ballistic missiles at the Jewish state. Iran’s chief terrorist proxy, Hezbollah, also fired rockets at northern Israel from Lebanon.

“There were times when we had to train on Zoom because we could not leave our homes. We also had one intensive week where some of our girls from the north stayed in our homes, just so we could have the opportunity to train together as one team,” Yasinska explained. “After all of this hard preparation, sacrifice, and determination, to finally represent our country was incredibly emotional and meaningful. It is a huge honor for us, and it was very important to show the world that Israel is on the international map of this sport — standing strong, competing proudly, and doing the very best we can.”

In 2021, the ICU was granted full recognition by the International Olympic Committee.

EGIPSKI PREZYDENT Gamal Abdel Nasser pośredniczy w zawieszeniu broni między Jaserem Arafatem a królem Jordanii Husajnem podczas nadzwyczajnego szczytu Ligi Arabskiej w Kairze 27 września 1970 r. Nasser zmarł następnego dnia na zawał serca. (źródło: VIA WIKIMEDIA COMMONS)

Wyjaśnienie konfliktu między Żydami a Arabami

Abigal Klein Leichman

Bestsellerowa książka adwokata Alana Dershowitza z 2003 roku The Case for Israel była dla wielu wadliwa już chociażby z tego powodu, że jej autor jest Żydem i Amerykaninem. To temat, którym najlepiej zajmuje się ktoś „z wewnątrz” – i nie Żyd, lecz Arab. Arab obdarzony ciekawością intelektualną, uczciwością, odwagą i warsztatem dziennikarskim. Libańsko-iracki dziennikarz i badacz Hussain Abdul-Hussain spełnia te kryteria.

Jego najnowsza praca z zakresu analizy politycznej i esejów The Arab Case for Israel to książka, którą poleciłabym ponad wszystkie inne każdemu, kto szczerze chce zrozumieć utrwalony konflikt między Żydami a Arabami w Izraelu.

Wychowany w Bejrucie, Bagdadzie i Baalbek, Abdul-Hussain jako dziecko był świadkiem izraelskich nalotów, jako młody człowiek uczestniczył w antyizraelskich protestach, relacjonował wydarzenia na Bliskim Wschodzie dla bejruckiego The Daily Star, a następnie zagłębił się w rygorystyczne badania, które obaliły jego wcześniejsze błędne wyobrażenia.

Argumentacja Abdul-Hussaina na rzecz Izraela opiera się na dekadach osobistych doświadczeń w świecie arabskim, latach pracy w Bejrucie, Kuwejcie i Waszyngtonie jako dziennikarz i analityk polityczny – obecnie jest pracownikiem badawczym w Foundation for Defense of Democracies – oraz autentycznej znajomości świata arabskojęzycznego, źródeł hebrajskich i zachodnich postaw wobec Bliskiego Wschodu.

Jego skrupulatna analiza i wyczerpująco udokumentowana prezentacja faktów historycznych podważają fundamentalne, a zarazem fikcyjne lub oparte na niewiedzy narracje dominujące w arabskich i zachodnich progresywnych dyskusjach o Izraelu. Każdy mógłby dotrzeć do tych informacji, lecz niewielu zadaje sobie ten trud.

Ta niezwykła praca nie jest jedynie demaskowaniem dekad szkodliwej propagandy.

Autor formułuje dwie przekonujące ogólne tezy: że państwo żydowskie jest korzystne dla Arabów oraz że Arabowie nigdy nie przedstawili spójnej alternatywy, skupiając się na wyobrażonej przeszłości zamiast na wyobrażonej przyszłości.

„Palestyńczycy zawsze chcieli cofnąć wskazówki zegara, ale do jakiego momentu właściwie?… Problem Palestyńczyków polegał na tym, że niezależnie od wybranego okresu historycznego nie znaleźliby czasu, w którym Arabowie Palestyny byli suwerenni na tej ziemi” – pisze.

„W całej historii jedynymi miejscowymi, którzy kiedykolwiek byli suwerenni na obszarze między rzeką Jordan a Morzem Śródziemnym, byli… Żydzi.”

A także:

„Palestyńczycy nigdy nie przyznali się do swojej niezdolności wyobrażenia sobie przyszłej, nowoczesnej Palestyny ani do porażki w zbudowaniu choćby jednej nowoczesnej instytucji w swojej historii, nie mówiąc już o stworzeniu i zarządzaniu funkcjonującym państwem, które nie byłoby rodzajem średniowiecznego islamskiego emiratu, jaki Hamas stworzył w Gazie po 2007 roku.”

Arabowie powinni dążyć do pokoju z Izraelem „z przekonania”

Arabowie powinni dążyć do pokoju z Izraelem – pisze – nie „z rozpaczy czy strachu, lecz z przekonania, że jako przyjaciel i sojusznik państwo Izrael jest dla Arabów znacznie bardziej wartościowe niż jego usunięcie i zastąpienie Palestyną, która w najlepszym razie byłaby państwem przeciętnym.”

Gdy Abdul-Hussain przybył do Stanów Zjednoczonych w 2004 roku, uczył się hebrajskiego, aż osiągnął biegłość pozwalającą mu czytać i słuchać Izraelczyków debatujących w ich ojczystym języku.

„Moim największym zaskoczeniem było to, że – wbrew temu, co większość Arabów i ja sam sądziliśmy – Izraelczycy nie byli obsesyjnie skupieni na zabijaniu Arabów. Żydzi na całym świecie mieli własną historię, która miała sens” – pisze.

Jego badania wykazały, że „kiedy OWP została założona w 1964 roku, jej głównym celem było przyłączenie się do Zjednoczonej Republiki Arabskiej Nassera, która utraciła Syrię w 1961 roku i nie zdołała zaanektować Jemenu po 1962 roku. Palestyna była projektem Nassera – zarówno po to, by zemścić się na jego rywalach, Jordanii i Arabii Saudyjskiej, które utrudniły mu aneksję Jemenu, jak i by zrekompensować utratę Syrii i Jemenu w jego unii. Tak silny był wpływ nasseryzmu na deklarację OWP i Palestyny, że Arabia Saudyjska głosowała wówczas w Lidze Arabskiej przeciwko utworzeniu Palestyny.”

Abdul-Hussain zauważa:

„Od czasu, gdy muzułmanie zdobyli władzę nad Żydami i innymi w regionie, traktowali ich tak samo, jak traktowali siebie nawzajem: poprzez przymus i przemoc. Początkowo było to typowe dla imperiów podporządkowujących sobie podbite ludy. Jednak po upadku Imperium Osmańskiego nabrało to cech nacjonalistycznych – i wtedy dopracowano narrację o Palestynie, przekształcając ją w wyobrażoną narodowość, którą widzimy dziś: taką, która twierdzi, że niesprawiedliwie utraciła suwerenność na rzecz państwa żydowskiego, mimo że nigdy nie istniała jako suwerenne państwo.”

W odniesieniu do wybuchowego tematu Jerozolimy odkrył, że „przez ponad dwa tysiąclecia, odkąd język arabski zaczął się kształtować, nie było żadnej arabskiej ani muzułmańskiej dynastii, która uznawałaby Jerozolimę za swoją stolicę.”

Te i wiele innych odkryć doprowadziły go do przekonania, że „być może jeśli Arabowie, w tym Palestyńczycy, uświadomią sobie, że ich tożsamość narodowa nie jest tak starożytna i niezmienna, jak sądzą, łatwiej będzie im wymienić ją na bardziej użyteczne korzyści, takie jak wyższy poziom życia.”

Abdul-Hussain wzywa Arabów do autorefleksji i znaczącej zmiany punktu widzenia „nie tylko po to, by pozwolić Żydom żyć w pokoju, lecz także dla lepszej przyszłości Palestyńczyków i wszystkich Arabów.”

Jeśli kiedykolwiek zdecydują się „przedłożyć mierzalny wyższy standard życia nad niemierzalne, wytworzone i manipulacyjne pojęcia dumy, godności i suwerenności narodowej, uświadomią sobie, że pokój z Izraelem – a nie jego pokonanie – jest ich prawdziwym zwycięstwem.”

Jakby zdając sobie sprawę z tego, jak naiwnie to brzmi, autor bez ogródek przedstawia poważne bariery kulturowe stojące na drodze do tak radykalnej zmiany.

„To Palestyńczycy muszą zostać wyzwoleni, a nie Palestyna” – stwierdza.

„Społeczeństwo arabskie jest dziś być może jednym z najbardziej brutalnych na świecie… czy to w postaci milicji, bandytów, tajnej policji, zbirów, zbrodni honorowych czy przemocy domowej. Tymczasem teraz, gdy teoria ‘dekolonizacji’ stała się modna w zachodnim środowisku akademickim, niewystarczające tradycje islamskie, które powinny zostać zastąpione nowoczesnymi ideałami, są wychwalane jako rdzenne.”

Abdul-Hussain nie ma też złudzeń co do prawdopodobnej reakcji na swoje pisma. „Nie mam złudzeń co do obelg, inwektyw czy czegoś gorszego, jakie tezy przedstawione w tej książce na mnie sprowadzą” – pisze.

Książka analizuje również szereg powiązanych zagadnień, w tym stale zmieniające się geopolityczne przeszkody dla pokoju („Katar ze swoją soft power oraz islamistyczny Iran z jego milicjami w Libanie, Iraku i Jemenie”); chorowity model pokoju na poziomie rząd–rząd Egiptu i Jordanii w kontraście do zdrowego modelu relacji między ludźmi w ramach Porozumień Abrahamowych; oraz „destrukcyjną politykę, jaką islamizacja przyniosła na scenę amerykańską.”

Obszerna część poświęcona historii regionu – aż po czasy współczesne – powinna być obowiązkową lekturą w każdej amerykańskiej instytucji szkolnictwa wyższego. Dobrze udokumentowano, że studenci i wykładowcy uczestniczący w antyizraelskich demonstracjach niewiele wiedzą o Izraelu, jego sąsiadach i o tym, jak konflikt zmieniał się na przestrzeni czasu. Uważam się za osobę dość dobrze poinformowaną, a mimo to wiele nauczyłam się z tej części, zwłaszcza o wewnętrznych uwarunkowaniach politycznych kształtujących działania sąsiadów Izraela.

The Arab Case for Israel jest wypełniona po brzegi cytatami wartymi przytoczenia. Wybierając kilka do zaprezentowania na tej ograniczonej przestrzeni, skupiłam się na tych dotyczących wzrostu islamizmu i jego konsekwencji:

„Wraz z tym, jak islamizm zastąpił arabski nacjonalizm, islamistyczna niechęć do Żydów zastąpiła antysemityzm arabskiego nacjonalizmu. … Arabowie przeszli od dążenia do odzyskania arabskiej prowincji Palestyny i przyłączenia jej do wyobrażonego większego narodu arabskiego do prowadzenia zero-jedynkowej wojny religijnej między islamem a judaizmem.”

„Irańczycy przejęli od Egipcjan ideę, że islam nie jest jedynie religią, lecz całościowym kodeksem społecznym i politycznym, przewyższającym wszystkie inne światowe doktryny.”

„Hezbollah nie został utworzony, by wyzwolić Liban ani Palestynę. Powstał jako jedno z ramion islamistycznego Iranu w jego globalnej walce przeciwko Ameryce i Zachodowi.”

„Aktywiści arabskiego i muzułmańskiego pochodzenia w USA wyraźnie popierają islamizm jako system nadrzędny wobec demokracji i zachodnich ideałów. … Wojna z Izraelem, liberalną demokracją, jest jednym z ich frontów… [i] dla arabskich islamistów prowadzących walkę z Zachodem wewnątrz krajów zachodnich jest jedynie krokiem na drodze do realizacji wizji zniszczenia zachodniej cywilizacji jako całości.”

Choć znaczna część książki może pozostawić czytelnika bez nadziei na przezwyciężenie złożonej sieci nienawiści, intryg i polityki w kierunku ideału wzajemnego zrozumienia i pokoju na Bliskim Wschodzie, na jej kartach pojawiają się także pewne przebłyski pozytywów.

W rozdziale o Porozumieniach Abrahamowych Abdel-Hussain pisze: „Setki tysięcy Arabów, których kraje nie utrzymują stosunków z Izraelem, mieszkają w ZEA, a wielu z nich ma teraz okazję zobaczyć Izraelczyków z bliska – jako zwykłych ludzi, takich jak oni sami. Takie doświadczenia uczłowieczyły Izraelczyków i Izrael w oczach wielu moich przyjaciół i członków rodziny mieszkających w Dubaju i Abu Zabi.”

Abdel-Hussain przyznaje, że jego obserwacje dotyczące pojawiających się kwestii, takich jak Syria po Assadzie, z konieczności są niepełne lub szybko się dezaktualizują w obliczu dynamicznych wydarzeń na świecie. Książka ukazała się 26 lutego, a już tydzień później rozdział o Iranie mógłby wymagać poważnej aktualizacji. Niemniej jednak przedstawione przez autora tło historyczne i wgląd „od środka” pozostają pouczające i wartościowe.

Czy ta ważna książka rzeczywiście przyczyni się do poszerzenia wiedzy, a być może nawet zmiany poglądów – zwłaszcza w mediach i na kampusach uniwersyteckich – czy też jej wpływ pozostanie ograniczony do proizraelskiej „bańki”, dopiero się okaże. Tak czy inaczej, osoby szczerze pragnące lepiej zrozumieć ten trudny do rozwiązania konflikt powinny umieścić The Arab Case for Israel na szczycie swojej listy lektur.

THE ARAB CASE FOR ISRAEL AND OTHER ESSAYS FROM A DISTANT CONFLICT
Hussain Abdul-Hussain
Wicked Son / Z3 Institute for Jewish Priorities
330 stron; 18,99 USD

Link do oryginału: https://www.jpost.com/middle-east/article-892537?utm_source=substack&utm_medium=email

Jerusalem Post 12 kwietnia 2026