Mokry sen Goebbelsa

Gary Cohen

Joseph Goebbels, hitlerowski minister „Oświecenia Publicznego i Propagandy”, wierzył w potęgę kłamstwa. „Jeśli powtarzasz kłamstwo wystarczająco często, staje się ono prawdą”. A także: „Im większe kłamstwo, tym większa szansa, że zostanie zaakceptowane”.

Goebbels marzył o świecie, w którym Żydzi byliby znienawidzeni, budziliby strach, obwiniano by ich o wszelkie nieszczęścia świata, nieustannie atakowano i wykluczano ze społeczeństwa. Stworzył rzeczywistość, w której Żydzi byli fizycznie i słownie napastowani na ulicach, żydowskie przedsiębiorstwa bojkotowano, atakowano i dewastowano, synagogi podpalano, a oszczerstwa o mordach rytualnych, wezwania do „ostatecznego rozwiązania” i eksterminacji Żydów znajdowały aprobatę i były powtarzane przez większość jego rodaków – niezależnie od tego, czy byli członkami partii nazistowskiej, czy nie.

Brzmi znajomo?

Co by było, gdyby…

Pomimo ogromnych wysiłków i niewątpliwego talentu propagandowego Goebbels nie doczekał chwili, w której jego wynaturzona ideologia zyskałaby powszechną akceptację. Przeciwnie, została zdecydowanie odrzucona przez przytłaczającą większość ludzi na całym świecie i pokonana ogromnym kosztem przez „najwspanialsze pokolenie” w największym konflikcie zbrojnym, jaki kiedykolwiek znał świat.

Gdyby tylko Goebbels dysponował narzędziami, które mamy dzisiaj. Gdyby tylko miał influencerów z TikToka, internetowych wojowników i boty na Twitterze. Gdyby tylko miał do dyspozycji gorliwych, moralnie zagubionych studentów, indoktrynowanych i radykalizowanych przez cynicznych profesorów z prestiżowych uczelni Ligi Bluszczowej, cieszących się gwarancją stałego zatrudnienia. Gdyby tylko miał całe zastępy zadufanych w swojej moralnej wyższości liberałów, wykrzykujących hasła, których nie rozumieją, i bezmyślnie powtarzających ideologię oraz postulaty ludobójczych fanatyków.

Okładka „Człowieka z Wysokiego Zamku”, przedstawiająca panoramę Nowego Jorku, czerwoną swastykę i orła III Rzeszy.

Gdyby tylko miał do dyspozycji katarskie miliardy, by przemycać swoją nienawiść do programów nauczania zachodnich uniwersytetów, fundować katedry akademickie, kupować wpływy w mediach i wybielać ludobójczy antysemityzm za pośrednictwem szanowanych organizacji pozarządowych. Gdyby tylko miał własną wersję Al-Dżaziry o globalnym zasięgu. Gdyby tylko miał dostęp do uległych, populistycznych, żądnych kliknięć mediów i światowych sieci informacyjnych.

Gdyby tylko… Podejrzewam, że wszyscy mówilibyśmy dziś po niemiecku. Oczywiście z wyjątkiem nas, Żydów.

Nowa odsłona najstarszej nienawiści

Dzisiejszy antysemityzm nie maszeruje już w równych szeregach, wybijając krok nazistowskim marszem. Nadciąga szeroką falą, błyskawicznie, opatrzony hashtagami, wiralowy, akademicki i intersekcjonalny. Nosi kefiję, dzierży tęczową flagę, a jednocześnie nawołuje do ludobójstwa i unicestwienia państwa żydowskiego. Publikuje na TikToku absurdalne filmiki o oporze i dekolonizacji, obierając za cel dzieci i posługując się głodem. Przemawia językiem wolności, oporu i praw człowieka, maszerując ramię w ramię z tymi, którzy dążą do eksterminacji Żydów, a następnie do zniszczenia cywilizacji zachodniej.

Współczesny antysemityzm przybiera postać antysyjonizmu. Students for Justice in Palestine, CUAD i podobne organizacje, wspierane milionami dolarów pochodzącymi od niejasnych grup powiązanych z Bractwem Muzułmańskim, Hamasem, Katarem i Iranem, zamieniły zachodnie kampusy uniwersyteckie w ideologiczne pola bitew. Żydowscy studenci donoszą o groźbach, nękaniu, wykluczaniu, a nawet przemocy. Biblioteki są blokowane. Drzwi zamykane na łańcuchy. Żydom po raz kolejny odmawia się wstępu. To nie jest aktywizm. To faszyzm!

Trzech studentów pozywa UCLA, twierdząc, że protestujący ustanowili „strefę wykluczenia Żydów” – Los Angeles Times.

Sama myśl, że można by odmówić dostępu czarnoskórym studentom, studentom muzułmańskim czy jakiejkolwiek innej mniejszości, budziłaby powszechne oburzenie, co jest zupełnie oczywiste.

Blichtr i splendor

Celebryci, aktorzy, muzycy, modelki, pisarze i komentatorzy prześcigają się w próbach wskoczenia do tego pociągu. Nagłaśniają propagandę Hamasu, nadając jej tym samym pozory wiarygodności. Czują się zobowiązani do publikowania emocjonalnych deklaracji „solidarności”. Mogą wiedzieć niewiele albo zgoła nic, a rozumieć jeszcze mniej, ale to ich nie powstrzyma. Choć zwykle ogranicza ich to do populistycznych sloganów i jawnie rasistowskich obelg, których nigdy nie odważyliby się skierować przeciwko jakiejkolwiek innej mniejszości.

Goebbels po prostu nie posiadałby się z zachwytu!

Potem przychodzą ci, którzy to wszystko umożliwiają: dziennikarze, publicyści, influencerzy, zawodowi prowokatorzy, którzy doskonale wiedzą, co robią, a mimo to robią swoje. Oportuniści uganiający się za polubieniami. Pismacy realizujący własną agendę. Świętoszkowaci pozerzy afiszujący się ze swoją cnotą, którzy rozgłaszają kłamstwa i propagandę Hamasu, demonizują Izrael i podżegają do nienawiści wobec Żydów, jednocześnie pozując na moralnych obrońców prawdy i sprawiedliwości.

Odkąd Hamas dokonał najbardziej brutalnej masakry Żydów od czasów Holokaustu, świat zachodni i instytucje międzynarodowe całkowicie straciły orientację. Moralną jasność zastąpiły odwrócenie wartości moralnych i tchórzostwo. Świat ledwie zdążył zatrzymać się, by uświadomić sobie grozę wydarzeń 7 października, a już przeniósł uwagę na pytanie, jak Izrael w ogóle śmie odpowiedzieć.

Izrael, wciąż wstrząśnięty atakiem i ogromem rzezi, został w jakiś sposób niemal natychmiast okrzyknięty agresorem. Hamas, kult śmierci odpowiedzialny za niewyobrażalne okrucieństwa, którego statut mógłby napisać sam Goebbels, wyniesiono na piedestał, romantyzując jego członków jako bojowników „ruchu oporu”. Hasło „Wszelkimi niezbędnymi środkami”, które najwyraźniej miało racjonalizować, a nawet usprawiedliwiać rzeź, stało się ulubionym okrzykiem aż nazbyt chętnego do jego skandowania tłumu.

I wtedy na scenę wkraczają media społecznościowe…

Według Institute for Strategic Dialogue w dniach bezpośrednio po masakrze odnotowano niewiarygodny wzrost liczby antysemickich komentarzy pod filmami na YouTubie dotyczącymi konfliktu – aż o 4963 procent. Oskarżenia o ludobójstwo pojawiły się, zanim Izrael zdążył w ogóle zareagować. Nastąpił gwałtowny wzrost liczby antysemickich treści na TikToku. Na platformie X antysemickie hashtagi przez wiele dni należały do najpopularniejszych. Dawne oszczerstwa o mordach rytualnych powróciły w nowej odsłonie, a bezpodstawne oskarżenia krążyły w sieci, opatrzone emotikonami i prezentowane w formie karuzel slajdów. Influencerzy, nieznający historii i niemający pojęcia o polityce, publikowali memy gloryfikujące męczeństwo – wszystko w imię sprawiedliwości.

Liga Przeciw Zniesławieniu (ADL) odnotowała w Stanach Zjednoczonych niemal 3615-procentowy wzrost liczby incydentów antysemickich w ciągu pierwszych trzech miesięcy po 7 października. We Francji wzrost wyniósł 1000 procent. W całej Europie tendencja ta się utrzymuje. W Wielkiej Brytanii liczba przestępstw z nienawiści potroiła się. To już nie jest margines. Nie dzieje się to dłużej w ukryciu ani szeptem. Nienawiść do Żydów wyszła z cienia, jest głośna, demonstracyjna i przeniknęła do głównego nurtu. Antysemityzm w internecie osiągnął rozmiary epidemii.

Firmy zarządzające mediami społecznościowymi niemal nie reagują. Nienawiść napędza zaangażowanie. Zaangażowanie generuje przychody. „Wielkie kłamstwo” Goebbelsa stało się dziś lukratywną strategią zarabiania na treściach.

Na samą myśl o takich sukcesach Goebbelsowi ciekłaby ślinka.

Problem tkwi w instytucjach

„Zaufane” instytucje, powołane po to, by podobne okropności nigdy więcej się nie powtórzyły, poniosły sromotną klęskę. Wolały milczeć albo wręcz przyłączyły się do chóru, podsycając jeszcze większą nienawiść.

ONZ, której w jakiś sposób zajęło około 60 dni samo uznanie faktu przemocy seksualnej popełnionej przez Hamas wobec izraelskich kobiet, nie traciła ani chwili, by oskarżyć Izrael o zbrodnie wojenne i potępić jego działania militarne, podczas gdy Izrael broni się na siedmiu frontach. Agencje ONZ, takie jak UNRWA, są współwinne terroryzmu wymierzonego w Izrael, a także brutalnego traktowania, wykorzystywania i poświęcania zwykłych mieszkańców Gazy przez Hamas.

„Powszechne” przestępstwa na tle seksualnym i związane z płcią…

Human Rights Watch i Amnesty International publikują jawnie antysemickie, powierzchowne i niezgodne z faktami raporty, a także wysuwają bezpodstawne oskarżenia wobec państwa żydowskiego o ludobójstwo, czystki etniczne, apartheid i wiele innych rzeczy. Organizacjom feministycznym, sojuszom LGBTQ+ i organizacjom antyrasistowskim łatwiej jest oskarżać i potępiać Izrael, dysponując znikomymi dowodami lub nie mając ich wcale, niż potępić ludobójczy kult śmierci odpowiedzialny za skrajną przemoc seksualną i masową rzeź, którą sami sprawcy rejestrowali na żywo.

Międzynarodowe trybunały karne utraciły wszelką wiarygodność, wyrządzając nieodwracalne szkody międzynarodowemu systemowi sprawiedliwości, kiedy zaczęły rozpatrywać i legitymizować bezpodstawne oskarżenia o ludobójstwo oraz wydawać nakazy aresztowania izraelskich przywódców. Tymczasem prawdziwi ludobójczy maniacy z Hamasu są chronieni. System międzynarodowy, zbudowany rzekomo po to, by zapobiec kolejnemu Holokaustowi, służy dziś za osłonę tym, którzy planują następny.

Goebbels byłby doprawdy dumny!

Romans świata islamu z faszyzmem nie jest niczym nowym

Podczas II wojny światowej wielki mufti Jerozolimy, Hadż Amin al-Husajni, otwarcie kolaborował z nazistami. Spotkał się z Hitlerem. Blokował przyjmowanie żydowskich uchodźców. Pomagał tworzyć muzułmańską dywizję Waffen-SS. Rozpowszechniał nazistowską propagandę w całym świecie arabskim. Popierał „ostateczne rozwiązanie” i żałował jedynie, że nie zostało ono w pełniejszym zakresie zrealizowane na Bliskim Wschodzie.

Ten sojusz między radykalnym islamem a ideologią nazistowską nie jest przedmiotem spekulacji. To fakt historyczny. Ma charakter ideologiczny i pozostaje żywy do dziś. Hamas, Hezbollah i irańscy mułłowie – wszyscy oni podtrzymują to dziedzictwo, łącząc religijny fanatyzm z ludobójczym antysemityzmem, przebranym za „ruch oporu”. Nie chcą pokoju ani „rozwiązania dwupaństwowego”. Są zdecydowani unicestwić państwo żydowskie i dokonać ludobójstwa wszystkich Żydów.

Ach, ta ironia

Kiedy miało to największe znaczenie, liberalny Zachód stanowczo i jednoznacznie przeciwstawił się Goebbelsowi i jego wynaturzonej ideologii.

Dziś jednak wielu dopinguje z boku, podczas gdy inni angażują się w to po uszy. Otuleni postępową retoryką i odziani w kefije (które, nawiasem mówiąc, są irackie, a nie palestyńskie), ci pożyteczni idioci zdają się błogo nieświadomi krwi, do której rozlewu się przyczyniają. Z drugiej strony są też tacy, którzy doskonale zdają sobie z tego sprawę, ale nie ma to dla nich żadnego znaczenia.

Domagają się bezpiecznych przestrzeni, jednocześnie grożąc żydowskim kolegom ze studiów i atakując ich. Walczą z uciskiem, celebrując terror. Wymachują tęczowymi flagami obok sztandarów tych, którzy bez chwili wahania powiesiliby ich na najwyższym dźwigu albo zrzucili z najwyższego budynku. Byłoby to śmieszne, gdyby nie było tak groteskowe.

Jeszcze nie tak dawno zapalali świece i zalewali media społecznościowe hashtagiem #MahsaAmini, z pasją wspierając irański ruch protestacyjny „Kobieta, Życie, Wolność”.

Ale to było wtedy. Dziś, najwyraźniej bardziej utożsamiając się z „policją moralności” islamskiego reżimu, nie mają żadnego problemu z opowiadaniem się po stronie tego samego reżimu, który ją zamordował i brutalnie stłumił protesty, zabijając ponad 500 osób i aresztując blisko 20 tysięcy.

I tak oto maszerują w geście solidarności z islamskim reżimem, skandując najnowsze hasła: „Ręce precz od Iranu” i „Nie bombardujcie Iranu”.

Dla tak zwanych liberałów i postępowców wszystko można puścić w niepamięć, byle tylko występować przeciwko Izraelowi i Żydom.

Ironia jest absolutna. Ci, którzy twierdzą, że walczą z faszyzmem, z jego nietolerancją, uciskiem i przemocą, sami stali się jego oddziałami szturmowymi. Ci, którzy głoszą empatię, maszerują dziś, domagając się unicestwienia. Ci, którzy roszczą sobie prawo do moralnej wyższości, wskrzesili najstarszą nienawiść i nadali jej nową markę.

I oto jesteśmy

Świat zachodni woli Żydów w roli ofiar albo ludzi uległych. Nie jest jednak w stanie zaakceptować silnych Żydów, którzy stoją z podniesioną głową, bronią się, odnoszą zwycięstwa nad swoimi wrogami i wymierzają sprawiedliwość w imieniu swoich obywateli.

Powróciliśmy do świata, w którym Żydzi postrzegani są jako „obcy”, w którym masowe gwałty i rzeź są bagatelizowane albo negowane, ponieważ ofiarami byli Izraelczycy lub Żydzi. Znaleźliśmy się w punkcie, w którym jawny rasizm wobec Żydów stał się społecznie akceptowalny, być może bardziej niż kiedykolwiek.

Doskonały przykład widzieliśmy na festiwalu Glastonbury, gdzie tysiące osób na widowni entuzjastycznie przyjęły wygłoszoną z głównej sceny jawnie antysemicką tyradę i nawoływanie do zabijania Żydów.

Widzimy Żydów atakowanych na naszych ulicach, żydowskie przedsiębiorstwa dewastowane i bojkotowane, Żydów poddawanych ostracyzmowi i wykluczanych. Widzimy nieskrępowany rasizm antyżydowski i propagandę w renomowanych gazetach i mediach. Żydzi znów żyją w strachu – we własnych domach, w szkołach, w środkach transportu publicznego i w miejscach pracy. Przywódcy polityczni i społeczni milczą albo ograniczają się do pustych deklaracji, jednocześnie zabiegając o względy tych, którzy szerzą nienawiść. Niestety, nie ma w tym żadnej przesady.

Otwórzcie oczy. Rozejrzyjcie się!

Na Żydach nigdy się nie kończy

Żydzi są jedynie wskaźnikiem kierunku, w którym zmierza całe społeczeństwo. A społeczeństwo zachodnie zmierza prosto ku przepaści. Bez szybkich i zdecydowanych działań Zachód upadnie.

Po pozbyciu się Żydów ze świata ostatecznym celem Goebbelsa i jego szefa było bezwzględne zdławienie wszelkiej opozycji i ustanowienie tysiącletniego imperium, rządzonego przez „rasę panów”, którego nikt nigdy nie mógłby zakwestionować.

Islamizacja Europy: spotkanie Zachodu z szariatem. 

A gdyby tak zastąpić słowo „rasa” słowem „religia” (choć islam jest czymś znacznie więcej niż religią)? Przeczytajcie statut Bractwa Muzułmańskiego i statut Hamasu.

Przy pomocy i aktywnym współudziale postępowców Hamas oraz jego patroni – Katar, Iran, Turcja i inni – dokonali propagandowego przewrotu, którego Goebbels nigdy nie zdołał przeprowadzić.

What the Muslim Brotherhood Plans for You if It Is Elected

Mohamed Saad Khairalla

• How did a group carrying an ideological project that extended beyond the boundaries of the nation manage to convince all these people that it was merely a natural partner in building a democratic state? How did the smiling face that it chose succeed in concealing the true nature of its political project?
• Egypt’s military council did not seem unaware of the Brotherhood’s political vision. Rather, it appeared to see the group as an instrument that could be used to reproduce the very system that the Egyptian people had just brought to an end.
• [T]he Muslim Brotherhood… regards loyalty to itself as the most important criterion and views the state as political spoils whose institutions must be brought under its control.
• Before long… [t]he smiling face gradually disappeared, and the Brotherhood’s political objectives — which it had avoided mentioning — appeared everywhere. These included “Mastery of the World” and “The Caliphate State.” Signs on the walls of every public office stated, “Islam is the solution.” The question now was no longer whether the Brotherhood would govern the state but how far it would seek to reshape the state in its own image.
• What we wanted was a state ruled neither by a military general “protecting the nation” nor by a Supreme Guide “protecting the religion.” We wanted a state in which sovereignty belonged to a constitution, power to the citizens, public positions to those with ability and rights to everyone — without discrimination on the basis of religious belief or political allegiance.
• At the time, however, we did not realize that overthrowing the Brotherhood’s government would pave the way for the restoration of the military regime against which we had originally revolted.
• The Egyptian experience [during the 2011-2013 “Arab Spring”] revealed how a revolution against authoritarianism can become another form of authoritarianism and how an organization that raises the banner of democracy can embody the adversaries of democracy.
• What happens to democracy when power is entrusted to an organization that does not place democratic values and principles above its ideological project?
• The fall of the Ottoman Empire was part of the views at the time in which al-Banna’s project took shape. There was a desire to revive the Islamic nation and restore Islam to a central position in organizing society and the state. Consequently, treating the Brotherhood as an ordinary political party that differs from other parties only in its religion means overlooking the most important question: Is participation in elections the ultimate goal of the project, or is it one of the means that can be employed to achieve objectives that extend beyond the boundaries of the nation-state and liberal democracy?
• The real question is not whether the Brotherhood accepts the ballot box as a means of reaching power, but whether it accepts the constraints imposed by the constitution, the peaceful transfer of power, judicial independence, freedom of religion and expression, and full equality in citizenship even when these principles conflict with its ideological convictions — or whether it seeks to set about changing them to promote its vision of how it believes the world ought to be.
• The difference between rhetoric that reassures the public of moderation on one side, and an ideology that defines the organization’s ultimate objectives on the other, may not become clear until the demands of democratic governance come into conflict with the requirements of the ideological project.
• The Muslim Brotherhood’s emblem features two crossed swords, a Qur’an, and the word “Wa-a’iddu” (“And prepare”), which refers to verse 60 of Surah Al-Anfal: “And prepare against them whatever you are able of power and of steeds of war by which you may terrify the enemy of Allah and your enemy and others besides them whom you do not know [but] whom Allah knows. And whatever you spend in the cause of Allah will be fully repaid to you, and you will not be wronged.” — (Quran,8:60, Sahih International Translation)
• They mean it.

What if the Muslim Brotherhood came to power in this country or that? What would happen to the state and its institutions, to society and its freedoms, and to the democracy that enabled the Brotherhood to reach power? Pictured: The logo of the Muslim Brotherhood.

What if the Muslim Brotherhood came to power in this country or that? What would happen to the state and its institutions, to society and its freedoms, and to the democracy that enabled the Brotherhood to reach power?

I lived through the experience — and paid a price. The journey began with the dream of establishing a democratic civil state in Egypt and ended in exile, after confronting two competing projects vying for power that shared a hostility toward the civil state: the project of religious rule and the project of military rule.

Many of us called for the departure of Egyptian President Hosni Mubarak after he had ruled the country for nearly three decades. Years before his departure, when we took to the streets to collect signatures for the Declaration of Change, one thing continued to be astonishing: the comfort with which the opposition leaders dealt with the Muslim Brotherhood, They treated it as merely another political faction that shared their demands for freedom and change.

How did a group carrying an ideological project that extended beyond the boundaries of the nation manage to convince all these people that it was merely a natural partner in building a democratic state? How did the smiling face that it chose succeed in concealing the true nature of its political project?

As soon as Mubarak stepped down on February 11, 2011, the Brotherhood began making deals with the Supreme Council of the Armed Forces, which had assumed control of the country. Egypt’s military council did not seem unaware of the Brotherhood’s political vision. Rather, it appeared to see the group as an instrument that could be used to reproduce the very system that the Egyptian people had just brought to an end.

The parliamentary elections for the People’s Assembly and the Shura Council granted the Muslim Brotherhood and the religious current an overwhelming majority. As a candidate on the lists of “The Revolution Continues,” I filed a complaint concerning electoral irregularities, but it was not given serious consideration. Reports circulated about money flowing from certain Gulf states to support the Brotherhood, but mainly silence prevailed. The euphoria of getting rid of Mubarak overshadowed the need to scrutinize what was unfolding before our eyes.

On February 21, 2012, before the Brotherhood achieved the presidency, the Egyptian newspaper Al-Shorouk published an interview with journalist Ahmed Mahrous, in which I tried to warn that “Ikhwanization is coming” (“Ikhwan” is the Arabic name for the Muslim Brotherhood). When the journalist asked what that meant, I explained that it referred to giving Brotherhood members preferential treatment in appointments to public positions at the expense of competence and merit. It was hardly a supernatural prophecy; it was just an assessment of the nature of an organization, in the instance, the Muslim Brotherhood, which regards loyalty to itself as the most important criterion and views the state as political spoils whose institutions must be brought under its control.

Before long, those signs began to appear one after another. The smiling face gradually disappeared, and the Brotherhood’s political objectives — which it had avoided mentioning — appeared everywhere. These included “Mastery of the World” and “The Caliphate State.” Signs on the walls of every public office stated, “Islam is the solution.” The question now was no longer whether the Brotherhood would govern the state but how far it would seek to reshape the state in its own image.

The Brotherhood put forward Mohamed Morsi as its candidate in the presidential election; he faced General Ahmed Shafik in the runoff. Accounts continue to circulate among prominent political figures claiming that Shafik was the actual winner but that the military council allowed Morsi to assume the presidency out of fear that the situation might “explode.” The more likely reason is that Egypt’s military council probably saw that the Brotherhood’s rise to power might ultimately create the conditions for the military regime to return in a new form.

Morsi assumed the presidency on June 30, 2012. Two months later, on August 30, a group of us joined a number of colleagues in establishing the “Popular Front Against the Ikhwanization of Egypt.” Within a few months, the Front expanded its presence, thousands of Egyptians joined it, and the Brotherhood’s political mistakes helped spread our message. We opposed turning state institutions into extensions of the Brotherhood. We aspired to a democratic civil state, not the replacement of religious rule with military rule. At the time, however, we did not realize that overthrowing the Brotherhood’s government would pave the way for the restoration of the military regime against which we had originally revolted.

On November 22, 2012, Morsi issued his “Constitutional Declaration.” The Declaration shielded his decisions from judicial review and granted him exceptional powers that placed him above accountability. This Declaration marked a decisive turning point. The dispute was no longer about the Brotherhood’s competence to govern but about its willingness to respect the constitutional limits of power. At that moment began the end of the Brotherhood’s rule over Egypt.

On June 30, 2013, huge crowds of Egyptians took to the streets to protest the Brotherhood’s rule. Morsi’s presidency ended after just one year.

The Brotherhood’s fall was not a victory for the democracy we had dreamed of. The greatest beneficiary of the conflict was the military regime that took over the Egyptian government after Morsi and reasserted its control over the country under the presidency of General Abdel Fattah el-Sisi. After a bloody confrontation with the new government, I left Egypt on April 1, 2018, to save my life and seek refuge in exile.

What we wanted was a state ruled neither by a military general “protecting the nation” nor by a Supreme Guide “protecting the religion.” We wanted a state in which sovereignty belonged to a constitution, power to the citizens, public positions to those with ability and rights to everyone — without discrimination on the basis of religious belief or political allegiance.

The Egyptian experience revealed how a revolution against authoritarianism can become another form of authoritarianism and how an organization that raises the banner of democracy can embody the adversaries of democracy.

The Egyptian experience is not an isolated exception. The Brotherhood’s discourse on democracy seems more appealing when it is outside government than when it is trying to govern.

The Brotherhood, or forces associated with its ideological and organizational school, failed in other places as well. In Sudan, the Islamist project that helped establish Omar al-Bashir’s regime culminated in a state exhausted by authoritarianism and conflict. In Tunisia, the Islamic Ennahda party, during its years in government, could not prevent its own collapse. In Morocco, the Justice and Development Party ended in a crushing electoral defeat in 2021. In Jordan, the Brotherhood, despite decades of participation in some governments, failed to transform its project into a model of governance capable of overthrowing the king.

What happens to democracy when power is entrusted to an organization that does not place democratic values and principles above its ideological project?

To understand what may await you if the Muslim Brotherhood comes to power, it is important to return to the ideological roots of its project, and the objectives of its founder, Hassan al-Banna, as well as Sayyid Qutb, author of Milestones and In the Shade of the Qur’an, and one of the Brotherhood’s most influential figures decades before the Brotherhood reached the ballot box.

In March 1928, four years after the official abolition of the Ottoman Empire Caliphate, the Muslim Brotherhood was founded in Ismailia, Egypt. The fall of the Ottoman Empire was part of the views at the time in which al-Banna’s project took shape. There was a desire to revive the Islamic nation and restore Islam to a central position in organizing society and the state. Consequently, treating the Brotherhood as an ordinary political party that differs from other parties only in its religion means overlooking the most important question: Is participation in elections the ultimate goal of the project, or is it one of the means that can be employed to achieve objectives that extend beyond the boundaries of the nation-state and liberal democracy?

The Brotherhood’s motto is: “Allah is our objective, the Qur’an is our constitution, the Prophet is our leader, jihad is our way, and death for the sake of Allah is our loftiest aspiration.” This is not merely a mobilizing formula intended to stir religious emotions. It is a gateway to understanding an integrated system of ideas about power, society, and the world. Al-Banna placed “Mastery of the World” at the end of his point-by-point vision for an Islamic revival. It would require the reform of the individual, the family, society, the government and the state, with the broader pursuit of restoring the Caliphate.

The real question is not whether the Brotherhood accepts the ballot box as a means of reaching power, but whether it accepts the constraints imposed by the constitution, the peaceful transfer of power, judicial independence, freedom of religion and expression, and full equality in citizenship even when these principles conflict with its ideological convictions — or whether it seeks to set about changing them to promote its vision of how it believes the world ought to be.

What follows when a project moves from slogans to legislation and governance? What does the implementation of Sharia mean in a state whose citizens differ in religion and belief? What place does a woman occupy in a system in which rights and roles are determined based on binding religious interpretations? How are Jews, Christians and other non-Muslims viewed and treated, and how is a citizen who rejects political Islam or calls for the separation of religion and state regarded? What role does the concept of jihad occupy in the Brotherhood’s thought and the justification of violence?

The difference between rhetoric that reassures the public of moderation on one side, and an ideology that defines the organization’s ultimate objectives on the other, may not become clear until the demands of democratic governance come into conflict with the requirements of the ideological project.

The question every voter should confront is not merely, “What does the Muslim Brotherhood promise to do if you elect it?” It is also: “What do the Brotherhood’s texts say about the state it wants to build and the rights it regards as inviolable?”

Hassan al-Banna’s six epistles, along with Sayyid Qutb’s two books, are essential to understand the Brotherhood’s its conceptions of the state, society, divine sovereignty, jihad, and relations with non-Muslims, and how it moved from religious preaching to pursuing the imposition of an all-encompassing political project.

In the Brotherhood’s Fifth Conference Epistle of 1939, al-Banna presented his view of Islam as an all-encompassing, comprehensive whole that is not limited to faith and worship but extends to every aspect of life:

“Thus, the Brotherhood connected themselves with the Book of Allah, drew inspiration and guidance from it, and became convinced that Islam is this all-encompassing, comprehensive meaning; that it must exercise authority over every aspect of life; that all aspects of life must be imbued with it and governed by its rulings; and that they must conform to its principles and teachings and derive from them, so long as the nation wishes to be genuinely Muslim.”

In the Twenty Principles for Understanding Islam, he states:

“Islam is a comprehensive system that encompasses all aspects of life. It is a state and a homeland, or a government and a nation. It is morality and strength, or mercy and justice. It is culture and law, or knowledge and the judiciary. It is material life, or earning and wealth. It is jihad and a call, or an army and an idea, just as it is a sincere creed and sound worship in equal measure.”

We are not talking merely about a group that merely engages in religious activities or calls on people to adhere to their faith. We are talking about an organization that, according to its founder’s own texts, believes that Islam should exercise total authority over every aspect of life, and that all these aspects should be subject to its teachings, principles and rulings.

Consequently, the Brotherhood’s project does not stop at gaining power through elections. It encompasses the nature of the state it seeks to establish, the rules to which it wants society to be subjected, and the extent to which it is prepared to accept a civil state founded on equal citizenship, freedom of belief, political pluralism, and the independence of institutions from the authority of a religious organization.

The Muslim Brotherhood’s emblem features two crossed swords, a Qur’an, and the word “Wa-a’iddu” (“And prepare”), which refers to verse 60 of Surah Al-Anfal:

“And prepare against them whatever you are able of power and of steeds of war by which you may terrify the enemy of Allah and your enemy and others besides them whom you do not know [but] whom Allah knows. And whatever you spend in the cause of Allah will be fully repaid to you, and you will not be wronged.”
— (Quran,8:60, Sahih International Translation)

They mean it.

Mohamed Saad Khiralla is a political commentator on Middle East Affairs and Islamist Movements. He is currently a Research Fellow at the Ideological Defense Institute (IDI).

Turkey Accuses Israel of Trying to Block Its Expanding Regional Ambitions, Warns of Growing Confrontation

Ailin Vilches Arguello

Turkish President Tayyip Erdogan speaks during a meeting at his ruling AK Party (AKP) in Ankara, Turkey, Oct. 7, 2026. Photo: Mustafa Kamaci/Presidential Press Office/Handout via REUTERS

As Turkey moves to expand its influence across the Middle East and Africa, forging closer ties with governments from Syria and Lebanon to Iran and the Gulf states, Ankara’s intelligence establishment is accusing Israel of mounting an increasingly aggressive effort to curb Turkish ambitions and prevent the country from emerging as a dominant regional power.

According to a new report by Turkey’s National Intelligence Academy (MIA), the state-run research and training arm affiliated with the country’s intelligence apparatus, Israel’s regional policies pose a direct challenge to Ankara’s strategic interests, particularly as Turkey seeks to expand its diplomatic, military, and economic footprint across the Middle East and beyond.

First reported by Nordic Monitor, a news site run by the Stockholm-based Nordic Research and Monitoring Network, the 82-page Turkish report accuses Israel of weakening neighboring countries’ military capabilities and preventing the rise of strong governments aligned with Ankara in order to preserve its regional influence and strategic advantage.

More specifically, the report portrays Israel as benefiting from political instability, weak central governments, and ethnic and sectarian divisions that leave neighboring countries vulnerable to foreign interference.

The new report by MIA, a higher education institution under the country’s National Intelligence Organization (MİT), reflects growing Turkish anxiety over Israel’s military, diplomatic, and security activities at a time when Ankara is seeking to reshape its position in a rapidly changing Middle East. 

From its expanding relationship with Syria’s new leadership to its security cooperation with Somalia and growing engagement with Gulf capitals, Turkey is increasingly positioning itself as an indispensable player in regional affairs.

For Turkish intelligence officials, Israel’s growing presence in these same strategic arenas signals an intensifying geopolitical contest over military alliances, maritime access, energy corridors, ethnic divisions, and competing regional security arrangements.

At the center of Ankara’s concerns is the prospect that Israel could use its military superiority and growing network of partnerships to restrict Turkey’s room for maneuver. The report argues that Jerusalem ultimately wants to push Turkey into a defensive posture, forcing it to concentrate on domestic security threats rather than expanding its political and military influence beyond its borders.

Turkish officials point to Syria as a key front in the growing regional rivalry, arguing that Israel’s efforts to prevent the reconstruction of the Syrian military also serve to undermine Ankara’s ambitions to establish a lasting strategic foothold in Damascus and shape the country’s postwar future.

The report also links Israel’s military campaigns in Gaza and Lebanon to what it describes as a wider effort to establish a lasting sphere of intervention across the region, warning that continued operations could leave neighboring countries exposed to sustained military pressure. 

In response, intelligence officials recommend that Ankara strengthen regional governments and develop security arrangements to reduce opportunities for what they describe as foreign military intervention.

The rivalry between Ankara and Jerusalem is increasingly playing out beyond the Middle East, with the Horn of Africa emerging as another strategic focal point. 

Turkish officials have identified Somalia and the wider region as an increasingly important area of geopolitical competition, particularly as both countries seek to expand their influence around the Red Sea and the Gulf of Aden.

Israel’s recognition of Somaliland as an independent state in 2025, making it the first country to do so since the breakaway territory declared independence from Somalia in 1991, has become a major source of tension between Ankara and Jerusalem.

Turkey strongly opposed the decision, calling it interference in Somalia’s internal affairs and a violation of its territorial integrity. 

But the decision carries particular weight for Ankara, which has spent years building a close partnership with Mogadishu through military training, security assistance, and economic investment, including the operation of a major military training base in the Somali capital.

For Turkish intelligence officials, Israel’s recognition of Somaliland goes beyond a diplomatic dispute and reflects a broader struggle for influence over one of the world’s most strategically important maritime regions. 

Located along the Gulf of Aden, near the Bab al-Mandab Strait, Somaliland sits close to a vital shipping corridor connecting the Red Sea with the Indian Ocean, through which significant volumes of global trade and energy supplies pass.

The report warns that Israel could use its ties with Somaliland to build a stronger military and maritime foothold in the region, framing its presence as an effort to protect international shipping and secure vital trade routes. 

With Turkey already deeply involved in Somalia’s security, the expanding activities of both countries around the Gulf of Aden and the Red Sea are bringing their strategic interests into direct competition.

A similar pattern is emerging in the eastern Mediterranean. Intelligence officials characterize Israel’s expanding defense, energy, and political cooperation with Greece and Cyprus as an attempt to strategically surround Turkey, restrict its access to regional partnerships, and limit Ankara’s influence over the Mediterranean’s energy and security arrangements.

Turkey’s expanding network of regional partnerships and growing diplomatic and security footprint are increasingly reshaping the balance of power, opening new avenues for cooperation while intensifying competition with Israel and other countries wary of Ankara’s growing influence.

Rather than calling for Turkey to establish a new regional order under its own dominance, the assessment urges Ankara to pursue a more flexible approach to security cooperation, deepening ties with Gulf countries, Pakistan, Egypt, and Iraq without compromising its longstanding partnerships with NATO, the United States, and Europe.

The report’s central recommendation is to prevent Israeli military and technological capabilities from becoming the indispensable foundation of regional security. For Ankara, allowing Israel to establish that position would risk leaving Turkey with fewer strategic partners, less influence over its neighboring countries, and a diminished ability to shape the region’s future.

DZIECI MIAŁY IMIONA (Porażka Izraela w wojnie informacyjnej)

Andrew Fox

26 lutego 2025 roku dziesiątki tysięcy Izraelczyków ustawiły się wzdłuż dróg, którymi przechodził kondukt pogrzebowy Shiri Bibas i jej synów, Ariela i Kfira. Trasę wyznaczały pomarańczowe balony, nawiązujące kolorem do włosów chłopców. Mężczyźni przebrani za Batmana, ulubionego superbohatera Ariela, salutowali, gdy przejeżdżały trumny. Ariel miał cztery lata, kiedy został porwany; Kfir miał dziewięć miesięcy. Dzięki rodzinnym fotografiom i desperackiej kampanii na rzecz sprowadzenia ich do domu ludzie na całym świecie poznali tych dwóch małych chłopców, brutalnie zamordowanych przez Hamas w Strefie Gazy.

Kolor pomarańczowy. Świat mógł z łatwością utożsamić się z tragicznym, rozgrywającym się na jego oczach koszmarem rodziny Bibas – brutalnie porwanej matki i jej dwojga dzieci, łatwo rozpoznawalnych dzięki rudym włosom.

Izraelski rząd powinien był zrozumieć, dlaczego ich historia poruszyła ludzi, którzy nigdy nie przeczytaliby żadnego komunikatu Sił Obronnych Izraela (IDF). Rodziny zadbały o to, by ich dzieci nie pozostały anonimowe przez całe miesiące sporów o wojnę, na którą nie miały żadnego wpływu. Od samego początku zasługiwały za to na konsekwentne wsparcie ze strony rządu. Pozostawienie tak dużej części tego ciężaru ludziom, którzy już przeżywali coś niewyobrażalnego, było porażką zarówno współczucia, jak i – jeśli spojrzymy na to z brutalnym chłodem – strategii.

Psychologowie nazywają skłonność do silniejszego reagowania na cierpienie konkretnej, znanej z imienia osoby niż na anonimowe ludzkie nieszczęście „efektem identyfikowalnej ofiary” (identifiable victim effect). W badaniu z 2007 roku Deborah Small, George Loewenstein i Paul Slovic porównali skuteczność apelu dotyczącego ubóstwa w całej Afryce z apelem opowiadającym o Rokii, siedmioletniej dziewczynce z Mali. Wśród uczestników, którym wcześniej nie wyjaśniono tego zjawiska, osoby czytające o Rokii przekazywały średnio 2,83 dolara, podczas gdy ci, którym przedstawiono dane statystyczne, ofiarowywali średnio 1,17 dolara.

Dla zachowania równowagi trzeba jednak zaznaczyć, że późniejsze badania przyniosły mniej jednoznaczne wyniki: metaanaliza z 2016 roku wykazała niewielki przeciętny efekt, a późniejsza próba replikacji badania, wykorzystująca hipotetyczne darowizny, nie zdołała go odtworzyć. Nie możemy traktować eksperymentu dotyczącego datków na cele charytatywne jako miary tego, ile osób zmieniło zdanie na temat Gazy. Daje nam on jednak użyteczny punkt wyjścia do zrozumienia, dlaczego cierpienie jednostki potrafi przyciągnąć uwagę, której same liczby ofiar z trudem są w stanie sprostać.

Znacznie mniej wątpliwości budzą kalkulacje Jahji Sinwara. W czerwcu 2024 roku „Wall Street Journal” opisał wiadomości, w których traktował on śmierć palestyńskich cywilów jako atut w wojnie. Odwołując się do strat poniesionych w innych konfliktach, nazywał je „koniecznymi ofiarami”. Więcej zabitych oznaczało większą presję na Izrael. Sinwar wierzył, że zdoła przetrwać izraelską ofensywę, podczas gdy mieszkańcy Gazy będą płacić za nią cenę. Samego cierpienia nie trzeba było wymyślać. W listopadzie 2023 roku świat obiegło nagranie przedstawiające Chalida Nabhana całującego swoją martwą wnuczkę, Reem. Miała trzy lata. W relacji CNN wspominał zabawę, podczas której dziewczynka ciągnęła go za brodę, a on ją za warkoczyki; opowiadał o owocach, na które dzieci miały ochotę, i mandarynkach, które udało mu się zdobyć. Każdy, kto ma dziecko lub wnuka, mógł rozpoznać czułość kryjącą się w tych drobnych gestach i choć po części pojąć agonię ich utraty. To właśnie jest klucz do wojny informacyjnej: sprawić, by cierpienie niewinnych ludzi stało się czymś osobistym dla tych, którzy obserwują rzeczywistą wojnę z dużej odległości.

Młodzi i martwi. To zaledwie niektóre twarze dzieci, które zginęły wskutek ataków Hamasu na Izrael 7 października 2023 roku.

Szansa dla Hamasu pojawiła się wtedy, gdy ta żałoba stała się jedynym wyjaśnieniem wojny. Widz oglądał martwe dziecko i skutki izraelskiego uderzenia, całkowicie pozbawione kontekstu. Ludzie, którzy 7 października rozpętali masakrę i nadal przetrzymywali zakładników, mogli zniknąć z tej opowieści. Ilekroć współczucie dla Palestyńczyków przeradzało się w presję na Izrael, by zaprzestał walk, bez równoważnej presji na Hamas, by uwolnił jeńców i oddał władzę, ich strategia odnosiła korzyści. Aby to zadziałało, zagraniczni odbiorcy wcale nie musieli darzyć Hamasu sympatią.

Z taką samą bezwzględnością wykorzystywali cierpienie Izraelczyków. 16 października 2023 roku Hamas opublikował nagranie przedstawiające ranną i przetrzymywaną w niewoli Mię Schem. Jej matka, Keren, rozpoznała strach córki i była przekonana, że widzi, jak Mia powtarza to, co kazali jej powiedzieć porywacze. Hamas ją uprowadził, a teraz kontrolował również to, co jej rodzina mogła o niej zobaczyć. Żałobę palestyńskiej rodziny można było wykorzystać do wywierania presji przeciwko ofensywie, podczas gdy desperację izraelskiej rodziny można było wykorzystać do wymuszenia porozumienia na warunkach Hamasu. Kontrola nad zakładnikami dawała mu możliwość przedłużania tej desperacji.

Gorzka ironia polega na tym, że Izrael od pierwszego poranka dysponował własnymi ludzkimi historiami, a mimo to nie chciał – i wielu będzie twierdzić, że słusznie – wykorzystywać ich jako atutu w wojnie informacyjnej. Shani Louk była 22-letnią niemiecko-izraelską tatuażystką, która przyjechała na festiwal Nova, żeby tańczyć. Znaczna część świata po raz pierwszy zobaczyła ją na nagraniu przedstawiającym jej ciało na pace pick-upa, poddane upokorzeniu, które wybrali dla niej jej zabójcy. Na stronie poświęconej jej pamięci rodzina prezentuje jej rysunki i udostępnia projekty tatuaży, z których mogą korzystać inni. Są tam prace, które stworzyła, zanim ktokolwiek znał jej imię, a które ludzie nadal mogą zdecydować się nosić na własnej skórze. Jej rodzina dała obcym ludziom możliwość poznania jej jako kogoś więcej niż tylko ofiary określonego rodzaju śmierci.

Zabijanie dzieci. Wózek dziecięcy i rzeczy osobiste widoczne na drodze obok samochodu w pobliżu kibucu Kfar Aza ukazują potworną grozę orgii rzezi młodych rodzin podróżujących wiejską drogą. (Fot. Ronen Zvulun/Reuters)

Rodziny obserwatorek wojskowych z Nahal Oz zrobiły coś podobnego. Roni Eshel miała 19 lat i uwielbiała Taylor Swift. Jej rodzice posadzili drzewa owocowe w parku poświęconym jej pamięci, ponieważ bardzo je lubiła. Jej ojciec, Eyal, mówił również o ostrzeżeniach, które przekazywała przed atakiem, i o tym, że wojsko ich nie posłuchało. Właściwe upamiętnienie Roni wymaga uwzględnienia tego wszystkiego. Jej młodość i pasje muszą znaleźć miejsce obok odpowiedzialności, jaką ponosiła na granicy, oraz gniewu jej ojca wobec ludzi, którzy mieli ją chronić.

Te działania zwykłych Izraelczyków i ich przyjaciół na całym świecie rozpoczęły się wcześnie. Plakaty „Kidnapped” („Porwani”), stworzone przez Nitzan Mintz, Dede Bandaida i Tal Huber, w ciągu kilku tygodni od masakry sprawiły, że imiona i fotografie zakładników pojawiły się na ulicach miast całego świata. Izraelscy urzędnicy również mówili o zakładnikach, w tym o Kfirze Bibasie. Izraelskiemu rządowi nie udało się jednak przekształcić tych rozproszonych inicjatyw w spójną kampanię, dysponującą zasobami i ciągłością działania, jakich wymagała długotrwała wojna informacyjna.

„Nikt nie odważyłby się zerwać plakatu z psem, ale z Żydami? Żaden problem”. Artyści uliczni Dede Bandaid i Nitzan Mintz (powyżej), którzy wspólnie z Tal Huber zapoczątkowali wiralową kampanię plakatową poświęconą zakładnikom, wyrazili wstrząs nagraniami przedstawiającymi ludzi zrywających plakaty, uznając to za jawny przejaw antysemityzmu. (Fot. BFA)

W październiku 2025 roku były rzecznik IDF Nachman Shai napisał, że Izrael nadal nie posiada jednolitej struktury dyplomacji publicznej, łączącej działania rządu i społeczeństwa obywatelskiego. Miał rację. Dwa lata po rozpoczęciu wojny był to nadzwyczaj poważny akt oskarżenia wobec priorytetów rządu. Poszedłbym dalej niż Shai w swojej krytyce samego aparatu organizacyjnego. Wyjaśnianie, dlaczego IDF zaatakowały dany tunel, było konieczne, ale wyjaśnienie to musiało również dotrzeć do ludzi, którzy nie mieli pojęcia, co oznacza życie w zasięgu Hamasu ani w jaki sposób wykorzystuje on cierpienie własnego narodu jako broń. Rodziny ofiar mogły uczynić to zagrożenie zrozumiałym w sposób, którego nie zapewniłby żaden briefing wojskowy.

Wystawa poświęcona festiwalowi Nova pokazuje, co było możliwe. Otwarto ją w Tel Awiwie w grudniu 2023 roku, a w maju 2026 roku dotarła do Londynu, prezentując przedmioty odnalezione na terenie festiwalu wraz ze świadectwami ocalałych i pogrążonych w żałobie krewnych. Mój znajomy odwiedził ją kilkakrotnie, za każdym razem z różnymi osobami wywodzącymi się z odmiennych środowisk, i wszyscy wychodzili z niej z innym spojrzeniem na 7 października i późniejszą wojnę w Strefie Gazy. Organizatorzy prowadzili tę działalność od lat. Ich osiągnięcie sprawia, że porażkę izraelskiego rządu jeszcze trudniej usprawiedliwić: ludzie działający poza strukturami państwa zdążyli już pokazać, jak umożliwić zagranicznym odbiorcom trwałe zetknięcie się z historiami istnień zniszczonych 7 października. Izrael powinien był pomóc tym inicjatywom dotrzeć znacznie dalej niż tylko do osób, które i tak były skłonne słuchać.

Dziś odbiorcy są bardziej wrogo nastawieni. Wyniki badań Pew z czerwca 2026 roku pokazały, że 69% dorosłych Brytyjczyków postrzegało Izrael nieprzychylnie, wobec 61% rok wcześniej. Spójrzmy prawdzie w oczy: gniewu wywołanego izraelską polityką i zniszczeniami w Strefie Gazy nie można po prostu przypisywać manipulacji, a żaden sondaż nie powie nam, co osiągnęłaby lepsza izraelska kampania. Pokazuje on jednak, jak trudno jest dziś sprawić, by głos Izraela w ogóle został wysłuchany.

Izrael oddał inicjatywę w czasie, gdy znaczna część świata dopiero kształtowała swoje rozumienie tej wojny. Świadectwa nadal mogą zmieniać poglądy, ale rodzina zabierająca dziś głos może najpierw stanąć przed koniecznością przekonania odbiorców, że jej strata w ogóle zasługuje na wysłuchanie. Szansa na ukształtowanie tych pierwszych wrażeń już przepadła. Odzyskanie utraconego pola będzie wymagało czegoś więcej niż spóźnionego odkrycia, że zabici mieli imiona. Rząd powinien finansować tłumaczenia i pomagać rodzinom, które chcą opowiadać swoje historie za granicą, nie uzależniając wsparcia od tego, co powiedzą. Jeśli ministrowie chcą, by świat usłyszał historię Roni Eshel, muszą zaakceptować również to, że jej ojciec opowie światu, kto zignorował jej ostrzeżenia. Nie mogą powoływać się na moralną siłę jego żałoby, a następnie usuwać z jego relacji oskarżeń, które formułuje.

Rzeź niemowląt. To, z czym Izraelczycy nie potrafią się uporać, a czego większość świata niemal nie widziała, czym nadal się nie interesuje lub nie chce nawet później oglądać, to obrazy takie jak ten: zabawki i przedmioty osobiste leżące na zakrwawionej podłodze dziecięcej sypialni w kibucu Be’eri po masakrze dokonanej przez uzbrojonych bojowników Hamasu. (Fot. Ronen Zvulun/Reuters)

Żadna pogrążona w żałobie rodzina nie powinna być zobowiązana do prowadzenia kampanii PR-owej na rzecz państwa. Ci, którzy chcą zabierać głos, zasługują na jego wsparcie, a zarazem na swobodę mówienia rzeczy, których ministrowie woleliby nie ujawniać światu. Izraelski rząd powinien był to zrozumieć już wtedy, gdy rodziny rozwieszały plakaty i błagały o pomoc. Zanim ludzie ustawili się wzdłuż dróg z pomarańczowymi balonami, rodziny te przez wiele miesięcy apelowały do świata, by nie pozostawał obojętny. Nigdy nie powinny były dźwigać tak wielkiej części tego ciężaru same.

Link do oryginału: https://layoftheland.online/2026/10/20/the-children-had-names/?utm_source=substack&utm_medium=email

Lay of the Land, 20 października 2026

O autorze

Major Andrew Fox, weteran trzech wyczerpujących misji wojskowych w Afganistanie, posiada tytuł licencjata z prawa i nauk politycznych, tytuł magistra historii wojskowości i studiów nad wojną oraz tytuł magistra nauk ścisłych w dziedzinie psychologii. Obecnie przygotowuje doktorat z historii.

Berlin Archbishop Warns Jewish Life Under Threat as Antisemitism Escalates Across Germany

Ailin Vilches Arguello

Pro-Israel demonstrators gathered at Bebelplatz in central Berlin on Nov. 30, 2025, before marching toward the Brandenburg Gate. Participants held Israeli flags and signs condemning rising antisemitism in Germany. Photo: Michael Kuenne/PRESSCOV/Sipa USA via Reuters Connect

Berlin’s top Catholic archbishop is calling for urgent action to protect Jewish communities as antisemitism, including violence against Jews, continues to intensify across Germany, warning that mounting threats and a deepening climate of fear are putting the future of Jewish life in the country at risk.

In an interview with the German newspaper Rheinische Post, Archbishop Heiner Koch warned that rising antisemitism has made everyday life increasingly frightening for the country’s Jewish communities, saying that “Jews no longer dare to speak Hebrew on the subway or wear a kippah in public,” while expressing alarm that many are returning to Israel “because it is safer for them there.”

“Whoever leads Berlin in the future will have to confront this challenge head-on,” Koch said. “The fight against antisemitism must be recognized as a fundamental pillar of our society and enshrined in the constitution. Doing so would obligate all political parties, from the right to the left, to actively combat antisemitism.”

German President Frank-Walter Steinmeier has also raised the alarm over the growing threat of antisemitism, cautioning that the climate of hostility facing the Jewish people poses a serious challenge to the country’s democratic values and social fabric.

“We must confront antisemitism wherever it emerges — whether from the far right, the far left, mainstream society, or Islamist circles,” the German leader said Monday during a ceremony commemorating Kristallnacht, the infamous Nazi pogrom in November 1938, at the Buchenwald Memorial in the central German state of Thuringia.

“It is deeply shameful that Jewish people are once again facing insults, threats, and even physical attacks on streets and in public squares across Germany,” Steinmeier said. “There are reasons for hope, because our rule of law remains strong and unwavering. But there is also every reason to remain vigilant, open our eyes, and heighten our awareness.”

Like much of the Western world, Germany has seen an alarming rise in antisemitic incidents over the past three years, in the wake of the Hamas-led invasion of and massacre across southern Israel on Oct. 7, 2023.

For many Jews and Israelis in Germany, rising hostility has turned everyday expressions of identity into a source of concern, prompting some to hide Jewish symbols, avoid speaking Hebrew in public, or think twice before openly identifying themselves as Jewish.

In one of the latest incidents, a pro-Palestinian activist climbed a flagpole outside Berlin’s Reichstag, home to the German parliament, and removed the national flag, replacing it with a Palestinian flag.

Using climbing equipment, the activist scaled the nearly 30-meter flagpole outside Germany’s parliament at Platz der Republik, tore down the 60-square-meter national flag, and threw it to the ground before raising a Palestinian flag in its place.

Shortly after the incident, local police detained the activist and two other men who had remained on the ground filming the stunt. All three were later released after processing and issued bans prohibiting them from returning to the area.

The German flag, known as the “Flag of Unity,” is one of the country’s most recognizable national symbols, commemorating the historic reunification of East and West Germany on Oct. 3, 1990, after more than four decades of division.

Israel’s ambassador to Germany, Ron Prosor, strongly denounced the incident, saying the removal of the German flag in favor of a Palestinian one represented a direct rejection of the country’s founding principles of freedom, democracy, and the rule of law.

Bundestag President Julia Klöckner also condemned the incident, calling it an attack on a national symbol and stressing the need for tighter security to ensure that parliamentary grounds are not used as a platform for political demonstrations.

“It’s incomprehensible that Palestinian extremists would go so far as to target the German flag, a symbol of our national unity, in their criminal actions,” Klöckner told the German newspaper BILD.

“The German Bundestag [federal parliament] must be better protected. I will no longer accept incidents like this taking place within the grounds of our parliament. Measures must be taken to ensure that the Bundestag does not become a platform for activism of any kind,” she continued.

In Hamburg, Germany’s second-largest city in the north of the country, antisemitism commissioner Anna von Villiez has warned of a growing climate of hostility facing Jews, with schools, universities, and, increasingly, online platforms emerging as key arenas for antisemitic abuse.

Amid growing concerns over the spread of antisemitism online, von Villiez is pushing for a nationwide initiative that would bring Germany’s federal states together to confront the rising tide of hatred across digital platforms.

Von Villiez cited a recent study revealing that one in four Jewish participants had experienced threats, insults, or verbal abuse online, with the internet identified as the most common setting for what they considered their most severe experience of harassment.

The study also found that nearly 78 percent of participants avoid wearing or displaying religious symbols in public, revealing how fear of hostility is driving many to conceal visible expressions of their religious identity in everyday life.

“We increasingly hear from parents who tell their children to keep their Jewish identity private at school and avoid mentioning trips to Israel,” Villiez said in a statement. “What is particularly troubling is that a fundamental right is effectively being denied. This is deeply concerning, and it is something our city cannot accept.”