Jeszcze o antysemityzmie w organizacji Lekarze bez Granic

Jerry Coyne

W kwietniu organizacja NGO Monitor opublikowała zestawienie antyizraelskich i antysemickich działań organizacji Lekarze bez Granic (Médecins Sans Frontières, MSF), a ja również zamieściłem wpis poświęcony tej organizacji, mając nadzieję, że będzie to mój ostatni tekst o tej nienawidzącej Żydów „organizacji humanitarnej”.

Niestety, muszę dodać jeszcze jeden, ponieważ ukazał się nowy raport, również autorstwa NGO Monitor, zawierający zestawienie wypowiedzi byłych wysokich rangą działaczy i pracowników MSF dokumentujących wszechobecny klimat antysemityzmu w tej organizacji. Z artykułem można zapoznać się, klikając w poniższy link, a oto jego wstęp:

Niniejszy raport stanowi rozwinięcie publikacji NGO Monitor z kwietnia 2026 roku pt. NGO Malpractice: MSF (Doctors Without Borders) and Gaza ‘Genocide’ Campaine, która wykazuje, że przekaz Médecins Sans Frontières (MSF, Lekarzy bez Granic) dotyczący Izraela opiera się na fałszywych „świadectwach” i konsekwentnie narusza zasady neutralności oraz etyki medycznej.

Przedstawione w tym raporcie dowody ujawniają powszechną kulturę organizacyjną zdominowaną przez antysemityzm, która doprowadziła do skrajnie nieproporcjonalnej obsesji na punkcie Izraela i jego wyodrębniania jako szczególnego celu, a także do bezpośredniego i wielokrotnego okazywania poparcia dla Hamasu. Zjawiska te znajdują odzwierciedlenie w kampanii dotyczącej „ludobójstwa” w Gazie, w dających się jednoznacznie obalić fałszywych „świadectwach” pracowników i wolontariuszy MSF, takich jak przypadek szpitala Al Ahli;¹ w systematycznym wymazywaniu izraelskich ofiar i zakładników; oraz w wielu innych przykładach.

Opierając się na publicznie dostępnych materiałach źródłowych dotyczących obecnych i byłych pracowników oraz członków zarządu MSF, raport dokumentuje wewnętrzne rozmowy pracowników i kulturę organizacyjną MSF w odniesieniu do Izraela oraz konfliktu izraelsko-palestyńskiego, a także osobiste doświadczenia żydowskich pracowników tej organizacji. Przedstawiamy bezpośrednie cytaty z wywiadów medialnych pracowników oraz wpisów zamieszczanych na wewnętrznym forum pracowniczym MSF, obejmujące szerokie spektrum stanowisk.

Na podstawie licznych świadectw osób z wewnątrz MSF jasno wynika, że antysemityzm i antyizraelskie uprzedzenia są szeroko rozpowszechnione w kulturze organizacyjnej MSF i są wyrażane zarówno przez najwyższych rangą przedstawicieli organizacji, jak i przez pracowników niższego szczebla. Uprzedzenia te znajdują odzwierciedlenie w wysoce stronniczym programie działania organizacji oraz jej politycznej kampanii wymierzonej przeciwko Izraelowi.

Najnowszy raport NGO Monitor:

Documenting the Antisemitic Organizational Culture of Doctors without Borders (MSF)

July 02, 2026

Kilka przykładów, zaczynając od osób zajmujących wysokie stanowiska w MSF (odnośniki dotyczą publicznych wypowiedzi):

Richard Rossin

Richard Rossin pełnił funkcję sekretarza generalnego MSF w latach 70., a następnie był współzałożycielem Médecins du Monde (Lekarzy Świata). 13 lipca 2024 roku kanadyjski „National Post” opublikował artykuł zatytułowany „‘To nie jest MSF, które znałem’: Lekarze bez Granic oskarżani o opowiedzenie się po jednej ze stron wojny Izrael–Hamas”, w którym obszernie zacytowano wypowiedzi Rossina:

Rossin: „Uważam, że [ideologiczne uprzedzenie wobec Izraela] stało się dostrzegalne na początku lat 80. Antysemityzm w MSF zaczął rozwijać się pod przykrywką antysyjonizmu.” …

National Post: „Rossin przypomniał swoje doświadczenie z 2010 roku podczas misji w Ugandzie, kiedy kontyngent MSF z Holandii odmówił jakiejkolwiek współpracy z izraelskim zespołem medycznej organizacji pozarządowej wysłanym na miejsce, by nieść pomoc. Rossin zapamiętał ten epizod jako przykład ‘jednokierunkowej empatii’, w której uprzedzenia zatruły zdolność zespołu MSF do współpracy z Izraelem we wspólnym celu niesienia pomocy ludności cywilnej. Uważa, że te same problemy nadal ciążą nad misją MSF w Strefie Gazy.”

Alain Destexhe

Alain Destexhe pracował jako lekarz w MSF w latach 80., a w latach 90. pełnił funkcję sekretarza generalnego organizacji. W 1999 roku odebrał w imieniu MSF Pokojową Nagrodę Nobla.

W wywiadzie z października 2025 roku Destexhe stwierdził:

„W czasach, gdy byłem sekretarzem generalnym MSF, byłoby niemożliwe, aby organizacja była tak stronnicza, jak obecnie Lekarze bez Granic w Strefie Gazy. Określaliśmy się jako organizacja neutralna, bezstronna i humanitarna… Uważam, że dziś MSF w Strefie Gazy faktycznie opowiada się po stronie Hamasu i przeciwko Izraelowi. Amerykanie powinni wiedzieć, że Lekarze bez Granic nie są już organizacją, którą byli 15 czy 20 lat temu. Stali się organizacją stronniczą, nieobiektywną i wojującą.”

O działaniach MSF w Strefie Gazy:

„Jedyną rzeczą, jaką MSF może zrobić, jest powiedzieć: «Nie chcemy być częścią tego. Musimy opuścić Strefę Gazy. Nie chcemy stać się wspólnikami organizacji terrorystycznej, takiej jak Hamas.»”

„MSF kłamie, MSF jest stronnicza, MSF jest nieobiektywna, a MSF jest wspólnikiem Hamasu.”

W grudniu 2023 roku Destexhe opublikował liczący 47 stron raport pt. „Doctors Without Borders: An Accomplice of Hamas?” („Lekarze bez Granic: Wspólnik Hamasu?”), analizujący wpisy MSF w mediach społecznościowych po zbrodniach popełnionych przez Hamas 7 października 2023 roku. Raport zawierał między innymi następujący fragment:

„Od 7 października MSF, która jest niezwykle aktywna na platformie X, nie opublikowała ani jednego wpisu potępiającego zbrodnie przeciwko ludzkości i zbrodnie wojenne popełnione przez Hamas 7 października, w tym uprowadzenie ponad 240 Izraelczyków i innych osób przetrzymywanych w Strefie Gazy jako zakładnicy oraz wykorzystywanie szpitali jako koszar lub żywych tarcz. MSF nieustannie potępiała Izrael, używając niezwykle ostrego języka, ale ani razu nie potępiła naruszeń prawa humanitarnego popełnionych przez Hamas.”

Michael Goldfarb

Michael Goldfarb był związany z MSF / Doctors Without Borders USA przez ponad 15 lat. W marcu 2026 roku udzielił wywiadu londyńskiemu „The Jewish Chronicle”.

Goldfarb: „Moi europejscy koledzy otwarcie mówili mi, wiedząc, że jestem Żydem, iż Izrael nie ma prawa istnieć.” …

Goldfarb: „Nie zrobiono niczego znaczącego, aby przeciwdziałać antysemityzmowi, okazać solidarność żydowskim pracownikom lub potępić tę nienawiść. To tworzy przyzwalające środowisko, w którym ona rozkwita.”

Goldfarb: „Moje ponad 15 lat w MSF należało do najbardziej znaczących okresów mojego życia zawodowego. Organizacja wykonuje niezbędną, ratującą życie pracę, z którą niewiele innych może się równać, a świat byłby gorszym miejscem bez niej. Jednak wewnętrzne rozliczenie jest od dawna spóźnione. Organizacja, która szczyci się zdolnością do autorefleksji i korygowania własnych błędów, wciąż nie zmierzyła się z antysemityzmem obecnym w swoich szeregach.”

Brian Sonberg

W marcu 2024 roku Brian Sonberg zrezygnował ze stanowiska skarbnika zarządu MSF Canada. Udzielił wywiadu „National Post” w tym samym artykule, w którym cytowany jest również Richard Rossin (powyżej).

W swoim liście rezygnacyjnym oraz późniejszych wypowiedziach Sonberg stwierdził, że „reakcja MSF w pierwszych miesiącach wojny Izrael–Hamas podważyła jego przekonanie, że MSF postępuje zgodnie ze swoimi statutowymi zasadami neutralności i bezstronności”, a twierdzenia MSF Canada o byciu „niezależną, neutralną i bezstronną” organizacją były – w jego ocenie – „nieprawdziwe”.

Sonberg: „Kiedy zapytałem o milczenie MSF wobec ataków Hamasu z 7 października, usłyszałem, że MSF wypowiada się wyłącznie na temat tego, czego jest świadkiem; ponieważ MSF nie była świadkiem samych ataków ani ich skutków, nie mogła ich komentować.”

To bzdura.

Dr Estrella Lasry

Lasry pełniła funkcję doradcy i konsultanta ds. medycyny tropikalnej w pionie medycznym genewskiej centrali MSF od około 2011 do około 2025 roku, a 7 października 2023 roku zasiadała również w zarządzie organizacji. Udzieliła wywiadu do tego samego artykułu londyńskiego „The Jewish Chronicle” z marca 2026 roku, w którym cytowano także Goldfarba (powyżej).

„Powiedziałam, że nasza komunikacja jest stronnicza i że jak na organizację, która twierdzi, iż jest bezstronna, tworzy ona stronniczą, wypaczoną i fałszywą narrację na temat tego, co rzeczywiście się dzieje. Przedstawiała bardzo jednostronny obraz… Na jednym ze spotkań usłyszałam, że jestem częścią «izraelskiej machiny propagandowej», i nikt nawet nie zareagował.”

„[Lasry] opisała to, co postrzegała jako «przerażający brak empatii organizacji wobec ofiar w Izraelu». Przypomniała sobie jedną «wyraźną prośbę» ze strony biura MSF na Bliskim Wschodzie, «aby nie zabierać głosu w imieniu ofiar w Izraelu, ponieważ uczyniłoby to sprawców ofiarami».” Reakcja Lasry: „Jak na organizację humanitarną, było to szokujące.”

Przypis z raportu dotyczy ataku na szpital Al Ahli, w sprawie którego MSF pochopnie wyciągnęła wnioski, podobnie jak wiele innych podmiotów, przypisując odpowiedzialność Izraelowi bez jakichkolwiek dowodów. W ciągu mniej więcej jednego dnia okazało się, że „atak” na szpital był skutkiem rakiety wystrzelonej przez terrorystów, która zeszła z kursu:

17 października 2023 roku, bezpośrednio po eksplozji w szpitalu Al Ahli, oficjalne konto MSF na platformie X opublikowało wpis: „Jesteśmy przerażeni niedawnym izraelskim bombardowaniem szpitala Ahli Arab w #Gaza City, który leczył pacjentów i dawał schronienie przesiedlonym mieszkańcom Gazy. Według doniesień zginęły setki osób. To masakra. Jest to absolutnie nie do przyjęcia.” Późniejsze dochodzenia przeprowadzone przez Stany Zjednoczone, Kanadę, Francję, Wielką Brytanię, Human Rights Watch i inne podmioty wykazały, że eksplozja była skutkiem rakiety wystrzelonej przez Palestyński Islamski Dżihad, która zeszła z kursu, a nie izraelskiego ataku. MSF nie sprostowała ani nie usunęła swojego wpisu. Szczegółową analizę roli MSF w nagłaśnianiu tej dezinformacji w mediach przedstawia CAMERA w opracowaniu „The Medicalization of Hamas Disinformation: Médecins Sans Frontières (MSF)”.

Ten wpis nadal jest dostępny i w świetle późniejszych dowodów powinien był zostać usunięty. O ile mi wiadomo, MSF nigdy nie wycofała się ze swoich oskarżeń, poza opublikowaniem 27 października 2023 roku następującego oświadczenia (pogrubienie moje):

„17 października 2023 roku – W Gazie uderzenie trafiło w parking szpitala Al Ahli Arab, gdzie pracował lekarz MSF, powodując – według doniesień – śmierć setek osób. W dniach poprzedzających to zdarzenie dyrektor szpitala otrzymywał ostrzeżenia od Izraela. MSF potępiła ten atak i początkowo przypisała odpowiedzialność Izraelowi. Jednak nawet dziś nie jest jasne, kto ponosi odpowiedzialność za ten czyn. Jedynie niezależne dochodzenie może ustalić odpowiedzialność za ten atak.”

I to wszystko, co napisali…

Jest tam znacznie więcej cytatów, w tym także anonimowych pracowników, a raport kończy się częścią zatytułowaną „Analiza i rekomendacje”, która zawiera między innymi następujący fragment:

„…Przedstawiciele kierownictwa rutynowo odrzucali dowody na istnienie systemowego antysemityzmu oraz apele o podjęcie działań przeciwko nienawiści będącej częścią kultury organizacyjnej. Jak stwierdził Richard Rossin, «antysemityzm w MSF zaczął rozwijać się pod przykrywką antysyjonizmu». Skrajnie dyskryminujące wpisy na wewnętrznym forum dyskusyjnym (Souk) określały Izrael jako «76-letnie miejsce zbrodni» oraz «podręcznikowy przykład brutalnego, rasistowskiego kolonializmu osadniczego», jednocześnie promując oskarżenie o «ludobójstwo w Gazie», które stanowiło centralny element politycznej wojny towarzyszącej masakrze dokonanej przez Hamas 7 października.

Te konsekwentne «świadectwa» – relacje z pierwszej ręki i niezależnie weryfikowalne dowody pochodzące od przedstawicieli i pracowników MSF – były systematycznie ignorowane przez kierownictwo organizacji, co stoi w sprzeczności z deklaracją MSF, że na całym świecie opiera swoje działania na świadectwach własnych pracowników i wolontariuszy.”

To pokazuje, że antysyjonizm jest w rzeczywistości synonimem antysemityzmu: obsesyjnego skupienia się na Izraelu jako jedynym sprawcy w tym konflikcie, przy niemal całkowitym pomijaniu działań Hamasu oraz porwania zakładników.

Kilka lat temu miałem pewne obawy dotyczące MSF, ale mimo to – jak napisałem w moim poprzednim wpisie o tej organizacji – „przekazałem jej ponad 10 000 dolarów po tym, jak Kelly Houle i ja zlicytowaliśmy egzemplarz Why Evolution is True, który udało mi się zebrać z autografami wielu naukowców i znanych osób, w tym dwóch laureatów Nagrody Nobla. Kelly dodatkowo pięknie ozdobiła książkę iluminacjami i złoceniami, dzięki czemu była prawdziwym dziełem sztuki.”

Z perspektywy czasu był to poważny błąd. Gdybym miał zrobić to jeszcze raz, jestem pewien, że przekazalibyśmy te pieniądze innej organizacji charytatywnej, być może jednej z rekomendowanych przez grupę Petera Singera. Większość środków, które pozostawię po swojej śmierci, trafi do jednej z takich organizacji, a MSF nie dostanie ani centa (choć centów już wtedy nie będzie).

W każdym razie MSF nie tylko nie dostanie ode mnie żadnych pieniędzy, ale będę ją również krytykował za każdym razem, gdy zajdzie taka potrzeba. W świetle tego, co przedstawiono powyżej, sugeruję czytelnikom, aby sami ocenili, czy chcą wspierać finansowo tę organizację nienawidzącą Żydów.

Link do oryginału: https://whyevolutionistrue.com/2026/07/07/more-on-antisemitism-in-doctors-without-borders/

Why Evolution Is True, 7 lipca 2026

Parlament Europejski zajmie się upamiętnieniem przez Ukrainę bohaterów UPA

Ze Strasburga Magdalena Cedro (PAP)

Europarlamentarzyści w siedzibie Parlamentu Europejskiego w Strasburgu. Fot. PAP/Wiktor Dąbkowski

Parlament Europejski we wtorek na posiedzeniu w Strasburgu przeprowadzi debatę na temat postępów akcesyjnych Ukrainy. Do projektu rezolucji w tej sprawie większość frakcji w izbie zgłosiła poprawki krytyczne wobec nadania jednostce wojskowej nazwy UPA przez prezydenta Wołodymyra Zełenskiego.

Bonnie Tyler – legenda muzyki lat 80. – nie żyje

pj/ akr/ dki/

Sopot 1986-01-01. Międzynarodowy Festiwal Piosenki. Nz: Bonnie Tyler. Fot. PAP/Stefan Kraszewski

Bonnie Tyler, walijska piosenkarka, obdarzona głosem o charakterystycznej „chrypce” gwiazda lat 80., zmarła w wieku 75 lat – przekazała w czwartek jej rodzina. Do największych przebojów wokalistki należały „Total Eclipse of the Heart” i „It’s a Heartache”.

Izrael nie podlega debacie

Uri Kurlianchik

Od dziesięcioleci dzieje się pewna wyjątkowo głupia rzecz, za którą odpowiadają nie tylko wrogowie Izraela, ale również środowiska proizraelskie.

Mam na myśli rzekomą debatę o legitymizacji Izraela, czyli o jego „prawie do istnienia”.

Wyjaśnię dlaczego.

Państwa nie podlegają debacie. Nie istnieje żadna zasada prawa międzynarodowego, historiografii ani nawet zwykłej logiki, która by to przewidywała.

To tak, jakby podejść do człowieka i zapytać go: „Jakim prawem żyjesz? Wyjaśnij swoje narodziny. Czy twoje narodziny były uzasadnione? Podaj mi powód, dla którego żyjesz, bo jeśli nie, to cię zabiję”.

To szaleństwo, prawda?

Tak zachowałby się psychopata.

A jednak dokładnie to ludzie robią Izraelczykom każdego dnia. I z jakiegoś powodu Izraelczycy wdają się z tymi ludźmi w długie wywody o historycznych roszczeniach, więzi z tą ziemią, historii i tym podobnych kwestiach.

Dlaczego?

Nikt przecież nie podchodzi do Turka i nie mówi: „Udowodnij, że jesteś genetycznie związany z tą ziemią. Udowodnij, że twoja religia pozwala ci mieszkać w Turcji. Udowodnij, że Turcja jest państwem reprezentującym tureckość”.

Gdyby ktoś tak zrobił, Turcy wyśmialiby go, a potem wyrzucili za drzwi. I słusznie.

Turcja istnieje dlatego, że grupa ludzi nazywających siebie Turkami jest wystarczająco silna, by bronić swoich granic. To wszystko. Nie są nikomu winni wyjaśnień, dlaczego istnieją, ani nie muszą nikomu uzasadniać swojej polityki imigracyjnej. To wyłącznie ich sprawa.

A przecież Turcja jest, technicznie rzecz biorąc, kolonią osadniczą.

Turcy przybyli z Azji Środkowej i podbili ten region, odbierając go Grekom. Dopuścili się licznych ludobójstw. W istocie byli zdecydowanie najbardziej krwawym państwem w historii Bliskiego Wschodu.

W samym XX wieku zabili i wypędzili miliony Greków, Ormian, Asyryjczyków i Kurdów.

Okupują Cypr, będący państwem członkowskim Unii Europejskiej, i nadal rozbudowują tam swoje nielegalne (czyż nie zabawnie jest nazywać „nielegalnym” wszystko, czego się nie lubi?) osiedla. Prowadzą czystki etniczne wobec Kurdów w Syrii i zastępują ich arabskimi osadnikami na skalę wielokrotnie większą niż cokolwiek innego, co dzieje się obecnie na Bliskim Wschodzie.

A jednak nikt nie podchodzi do przypadkowego Turka i nie pyta: „Jakie masz prawo do Turcji? Na jakiej podstawie Turcja istnieje?”.

Niektórzy ludzie (choć zdecydowanie zbyt nieliczni) krytykują państwo tureckie, ale nikt nie twierdzi, że Turcja nie jest prawdziwym państwem ani że Turcy nie są prawdziwym narodem. Taki mechanizm po prostu nie istnieje wobec nikogo poza Izraelem.

Nikt nie robi tego wobec Japonii, Belgii, Indonezji czy Kataru.

Nikt nie robi tego wobec państw, które dosłownie powstały zaledwie kilka lat temu, często na skutek arbitralnych decyzji europejskich mocarstw, takich jak Kosowo czy Sudan Południowy.

Z jakiegoś powodu tylko istnienie Izraela pozostaje przedmiotem nieustannej debaty.

A rzecz wygląda następująco: zgodnie z prawem międzynarodowym i zwykłą logiką, gdy państwo już istnieje, to po prostu istnieje. I tyle. Debata jest zakończona. Nie istnieje żadna norma prawa międzynarodowego, zgodnie z którą państwo może utracić prawo do istnienia z powodu X, Y czy Z. Nie istnieje też żaden mechanizm prawny pozwalający społeczności międzynarodowej sponsorować ludobójstwo (bo właśnie to w praktyce oznacza stwierdzenie, że „jakieś państwo nie ma prawa istnieć”).

Jak miałoby to w ogóle działać? Czy samą definicją suwerenności nie jest właśnie to, że grupa ludzi potrafi obronić swoje granice i posiada własne państwo? Jak można ustanawiać przepisy sprzeczne z rzeczywistością?

Narody nie muszą udowadniać swojej czystości genetycznej. Nie muszą wykazywać historycznego uzasadnienia swojego istnienia. Nie muszą dowodzić religijnego mandatu.

Wystarczy, że istnieją.

To jedyna odpowiedź, jakiej Izraelczycy powinni udzielać ludziom domagającym się od nich uzasadnienia prawa do życia w Izraelu lub pytającym o ich tytuł do tej ziemi.

Nie musicie przeskakiwać przez przeszkody ustawione wyłącznie przed wami.

Po raz kolejny: nikt nie wymaga od Francuza udowodnienia, że ma dokładnie te same geny co ludzie żyjący we Francji trzy tysiące lat temu. Nikt nie żąda od Australijczyka, by znalazł fragment Pisma Świętego uzasadniający jego obecność w Australii, a następnie bronił go w prowadzonej w złej wierze debacie ze swoimi przeciwnikami.

Izraelczycy są jedynym narodem na świecie poddawanym temu upokarzającemu rytuałowi.

Po prostu odmówcie.

Ponad sto lat temu, na długo przed powstaniem suwerennego państwa Izrael, wybitny żydowski pisarz Ze’ew Żabotyński napisał następujące słowa w odpowiedzi na oszczerstwa kierowane przeciwko Żydom w Imperium Rosyjskim:

„Czy nasi sąsiedzi rumienią się dlatego, że chrześcijanie w Kiszyniowie wbijali gwoździe w oczy żydowskich niemowląt? Ani trochę. Chodzą z podniesioną głową — i słusznie, ponieważ osobowość narodu jest suwerenna, nie odpowiada przed nikim i nie ma obowiązku tłumaczyć się, nawet wtedy, gdy wydarzy się coś wymagającego wyjaśnienia.

[Żydzi] nie są zobowiązani zdawać przed nikim sprawy ze swojego istnienia. Nie zdajemy egzaminu i nikt nie ma prawa żądać od nas odpowiedzi na dowolne oskarżenie, jakie zechce wobec nas wysunąć. Byliśmy tutaj przed nimi i będziemy tutaj także po nich. Jesteśmy tacy, jacy jesteśmy. Nie będziemy inni i nie chcemy być inni.”

Istniejemy, ponieważ istniejemy. I tyle.

Nie ma tu nic do dyskusji. Nie musimy udowadniać czystości rasowej, religijnego mandatu ani naszych historycznych praw.

Mam izraelski paszport.

Jestem Izraelczykiem.

Koniec dyskusji.

Link do oryginału:

Uri Kurlianchik

Israel Is Not a Debate

There is a very stupid thing that’s been going on for decades and it’s something pro-Israel groups are just as guilty of as Israel’s enemies…

Democratic Support for Israel Craters to Historic Low, New Poll Finds

Corey Walker

People walk at a square where Israeli flags are displayed, amid the ongoing conflict between Hamas and Israel, in Tel Aviv, Israel, July 16, 2024. Photo: Reuters/Ricardo Moraes