Izraelski czołg jedzie wzdłuż linii zawieszenia broni między okupowanymi przez Izrael Wzgórzami Golan a Syrią, po stronie izraelskiej. (Fot. REUTERS/Ayal Margolin)

Izraelczycy uderzyli pod Damaszkiem. Rośnie napięcie na linii Turcja-Izrael

Marta Urzędowska

Syryjskie władze potępiły izraelski atak na wioskę pod Damaszkiem. To już drugi w ostatnich dniach izraelski nalot na ten kraj.

Syryjskie władze ostro potępiły izraelski atak na wioskę Bejt Dżin na południowy zachód od Damaszku, w którym w ostatni weekend kilka osób zostało rannych, a także zniszczony został cywilny samochód. Nazwały go „rażącym naruszeniem” suwerenności Syrii i „złamaniem międzynarodowego prawa”.

Izraelczycy odpowiadają, że mieli powód, by zaatakować. Jak wyjaśnia izraelska armia we wpisie w serwisie X, celem był „terrorysta”, który był „na ostatnim etapie” planowania ataków na izraelskich żołnierzy.

– przekonuje źródło radia w izraelskich służbach.

Także szef izraelskiej dyplomacji Gideon Saar podkreślił w sobotę, że Izrael „nie ma żadnego interesu w eskalacji relacji z Turcją”, choć dodał, że „Izraelczycy nie pozwolą na tworzenie w Syrii tureckich baz”.

Eskalacja szkodzi relacjom Izrael-Syria. Izraelczycy nie ufają nowym syryjskim władzom

Obecne napięcia oznaczają eskalację nie tylko w relacjach Izrael-Turcja, ale także Izrael-Syria. Ponad rok temu oba kraje, które od dekad są nieprzejednanymi wrogami, zawarły porozumienie, które ma gwarantować spokój na granicy. Na razie ma ono charakter bardzo wstępny, a na trwały deal nie ma szans, bo Syryjczycy domagają się, by izraelscy żołnierze wyszli z Syrii, a Izrael zdecydowanie odrzuca tę możliwość.

Także samo bombardowanie celów w Syrii to nie nowość – Izraelczycy robią to regularnie, uważając, że mają prawo eliminować każde potencjalne zagrożenie tak blisko granic Izraela – czy to ze strony aktywnych na miejscu komórek ISIS, czy libańskiego Hezbollahu, który utrzymuje w Syrii swoje wpływy. Od upadku Asada Izraelczycy przeprowadzili w Syrii setki nalotów, weszli głęboko w południe kraju, gdzie ustanowili dziewięć posterunków wojskowych i gdzie budują wojskową infrastrukturę.

Mimo to, jak opisuje amerykański portal Axios, powołując się na trzy różne źródła, ważni syryjscy i izraelscy urzędnicy spotkali się w ostatnią niedzielę, by porozmawiać o deeskalacji po ostatnich atakach. W rozmowach miał uczestniczyć szef syryjskiej dyplomacji Asad asz-Szajbani i szef Mosadu, Roman Gofman.

Asz-Szajbani przekonywał, że owszem, do bazy Abu Duhur, przyjechało w ostatnim czasie kilku tureckich oficerów, ale była to część „trwającej współpracy wojskowej w miejscu prowadzenia ćwiczeń i wymiana wiedzy”. Dodał, że poinformował o wizycie stronę izraelską, co nie powstrzymało ataku na bazę. Zapewnił, że Syryjczycy nadal chcą rozmawiać z Izraelem, jednak „deeskalacja nie może spoczywać wyłącznie na jednej ze stron, Izrael musi przyznać, że operacje wojskowe i ataki nie sprzyjają bezpieczeństwu, za to nasilają regionalną niestabilność”.

Redagowała Ludmiła Anannikova

Europe Wants Thousands of Gazans to Immigrate. What Could Go Wrong?

Jonathan Sacerdoti

A Palestinian boy reacts next to a burning Israeli vehicle that Palestinian gunmen brought to Gaza after they infiltrated areas of southern Israel, in the northern Gaza Strip, Oct. 7, 2023. Photo: REUTERS/Mahmoud Issa

A working plan is being discussed to facilitate the departure of Palestinian families from Gaza and their reunification with relatives in Europe, according to reports from well-sourced security channels.

Though European Union officials and member states have consistently rejected mass resettlement schemes for Gazans, the reported proposal, which began taking shape around two months ago, envisions an initial framework starting in early 2027 to transfer around 40,000 Palestinians to European countries over several months. Greece, Germany, France, Belgium, the Netherlands, Spain, Italy, and, of course, the United Kingdom are cited among the prospective destinations.

So much for “stop the boats.” No boats required. We can simply roll out the red carpet.

There is a serious humanitarian case for allowing Palestinians to leave Gaza. Indeed, there was from the very start of the war which Hamas-led Palestinians began on Oct. 7, 2023. As soon as they invaded on their murderous barbaric rampage into southern Israel, the Israeli reaction was inevitably likely to cause hardship for a population used by its own leadership as a human shield for their own weapons and terrorism.

Civilians trapped inside a complex urban warzone should have had a realistic means of escape, temporarily or permanently. Egypt’s closure of its border helped trap civilians inside that war zone, instead of letting them cross easily into mostly uninhabited land just over the border from Rafah, while the regional insistence that Gazans must remain in Gaza has too often been treated as though preventing people from leaving was itself humanitarian.

Gazans facing intense hostilities had no other safe exit than into Egypt. Egypt’s blanket refusal to let civilians flee amounted to “constructive refoulement,” a concept developed by scholars and courts as an extension of the non-refoulement principle in international law, covering situations where a state effectively forces people back into danger without formally deporting them.

Palestinian Arabs who want to emigrate should be allowed to do so. They should be able to escape war, failed government, poverty, and the peculiar system which has made refugeehood hereditary across generations. In fact, they should be encouraged to do so if it will help them build more dignified, better lives. The question is where they go.

Europe has developed the extraordinary and suicidal habit of interpreting every humanitarian emergency as an argument for settlement in Europe. Language, religion, social customs, family structure, and the absorptive capacity of the host country become secondary considerations. Apparently compassion increases with distance traveled. The proposed emphasis on “family reunification” should make Britain particularly cautious. We already have a useful preview.

In June, Britain’s immigration courts gave 18 members of one Gazan family the right to join a single British citizen relative here. The case had begun with 20 applicants. Most of the adults do not speak English. That, apparently, was no obstacle to finding that their extended family ties were compelling enough to outweigh any sense of national self-preservation.

Despite the court finding that the family members were “financially dependent on the financial support arranged and provided by the sponsor,” the judgment also records something rather awkward: She could accommodate only her parents, works part-time, receives Universal Credit (a UK state benefit), and “would not be able” to support the wider family financially. The tribunal further found that, once in Britain, “it is foreseeable that they would require access to public funds.” So, the supposed dependence on her has a curious practical meaning. In Gaza, she helped organize and channel money from several sources; in Britain, the family’s material dependence would rapidly shift to the state. They are not dependent on her; they are dependent on us and our taxes.

“Family reunification,” in this case, meant parents, siblings, spouses, nephews, and nieces, with the British taxpayer picking up a substantial part of the practical burden. And now Europe is working toward admitting 40,000 people under the same comforting phrase.

Evidence accepted by the tribunal described Palestinian family structures as unusually extensive and interdependent by Western standards. One European conception of family reunification may mean a spouse and children. Another can encompass parents, adult siblings, their spouses, and several branches of an extended family. Forty thousand may therefore prove a remarkably elastic number.

Then comes integration, usually considered seriously only after arrival. The British government recently released its almost unbelievable nine-page booklet for asylum seekers on how not to rape women. It explains concepts such as sexual consent, equality between men and women, domestic abuse, forced marriage, female genital mutilation, and the age of consent — consent must be freely given, marriage does not provide permanent sexual consent, intoxicated or unconscious people cannot consent, and sex without consent is rape. Just think what kind of person needs this guidance because of their cultural background. Then think of 39,999 more of them.

The Palestinians entering the UK might well need to read the guide on how not to be sexually violent. They are, after all, coming from Gaza — the same territory from which, only a few years ago, thousands crossed into a neighboring society built on liberal norms of individual freedom, legal equality and civic life, and raped, kidnapped, and murdered civilians. Now we’re inviting them into Europe.

Even within Palestinian society itself, there are uncomfortable questions about the social norms people bring with them. According to the Palestinian Central Bureau of Statistics, 37.5 percent of women in Gaza who were married or had previously been married reported experiencing violence by their husband in the year preceding the 2019 survey. Earlier PCBS data found that 11.8 percent of married or previously married Palestinian women across the territories reported sexual violence by a husband, rising to 14.9 percent in Gaza in the 2011 survey.

The silence surrounding such abuse is striking: 61 percent of women who experienced domestic violence told nobody, while fewer than 1 percent sought help from formal institutions. These are not statistics from some hostile outside observer. They come from Palestinian institutions themselves. Any serious discussion of integration has to reckon with the social realities people arrive from.

Those women are victims. And while the figures cannot sensibly be converted into an accusation against every Palestinian man, they do describe a social environment in which attitudes toward marriage, women, sexuality, and authority differ significantly from contemporary Britain.

Recent sexual-assault cases involving asylum seekers have made those questions harder to wave away. The rape of a vulnerable man in Harrow, the gang rape of an intoxicated woman on Brighton beach, and the abduction and rape of a 12-year-old girl in Nuneaton are just a few of the many recent examples. They do not provide statistical proof about an entire migrant population, but they do demonstrate a clash of cultures and norms which makes Britain’s approach to immigration look increasingly absurd: admission first, widespread denial, a remedial instruction pamphlet afterwards, and a shrug of the shoulders when it all goes wrong.

A more rational humanitarian program would prioritize culturally and linguistically adjacent Arab countries, accompanied by something Palestinians have too often been denied there: permanent legal status, employment rights, property rights, and genuine routes to citizenship. Lebanon and Jordan demonstrate the damage caused when Palestinians are preserved indefinitely as outsiders. In this insane process, refugeehood becomes inherited, grievance becomes institutionalized, and each generation is raised inside an unresolved political condition centred around victimhood, religious grievance, and revenge.

Migration could help end that. Give Palestinians who want to leave somewhere they can build ordinary lives. Let their children inherit citizenship, homes, and professions rather than another refugee registration. Europe, meanwhile, is already struggling with housing, public services, integration, and the consequences of very large migration flows from the Middle East and wider Islamic world.

Let Gazans leave. They should have been able to leave long ago. But perhaps Europe can resist, for once, the assumption that solving a Middle Eastern crisis requires importing part of it.

Florida Republicans defeat alt-right candidates in gubernatorial, House primaries

Andrew Bernard

Rep. Randy Fine (R-Fla.) departs after a candlelight vigil in honor of National Police Week at the U.S. Capitol in Washington, D.C., on May 12, 2026. Photo by Graeme Sloan/Getty Images.

Eskalacja dyplomacji w czasach zarazy

Andrzej Koraszewski

Lato w Polsce, czyli w Pcimiu, Dobrzyniu lub innej Warszawie. Świat w zasięgu ręki. Satelity, światłowody, ciągły strumień pseudoinformacji, pędzącej z szybkością światła. Co wybrać, co odsiać, co sądzić i jakie znaczenie ma to moje sądzenie?

Krwawa wojna w Ukrainie, dziwna wojna w cieśninie, a wybory tuż-tuż. Dla tyrana wybory to sprawa bez znaczenia, teatr nadzorowany przez reżysera. Dla demokraty sprawa gardłowa. W demokracji trzeba wszystko wyborom podporządkować.

Czytam, że strach Zachodu przed eskalacją tylko podsyca agresję tyranów. To prawda, ale natychmiast pojawia się pytanie, co to takiego ten Zachód? Pisze zawodowy izraelski analityk David Rebel, że „od Ukrainy po Iran – powtarzająca się powściągliwość Zachodu nauczyła agresorów, że mogą kontynuować swoje działania, nie płacąc za nie odstraszającej ceny”.

Dlaczego Ukraina i Iran? Czy jest możliwe, że to, co dzieje się teraz w Afryce, ma równie ważne znaczenie dla „Zachodu”? Chiny, Rosja, Iran – niektórzy uważają te trzy kraje za dzisiejsze państwa osi, ale aliantów brak. „Zachód” jest terminem płynnym. Kojarzy się z demokracją, a demokracja jednym kojarzy się z wolnością, innym z rozwojem gospodarczym, a jeszcze innym z nieustannym cwaniactwem.

Chwilami odnosi się wrażenie, że Ameryka ma dość występowania w obronie europejskiej wolności. Ukraina to problem europejski. Zachodnia Europa to kolebka tego, co z jakiegoś powodu nazywamy „Zachodem”, a w tej kolebce coraz częściej na ulicach wielkich miast słyszymy mrożący krew w żyłach okrzyk „Allahu akbar”.

Tymczasem w Polsce, na rubieżach Europy Zachodniej, lawinowo rosną nastroje antyukraińskie. Świadomie i po mistrzowsku podsycane przez Rosję, trafiają na podatny grunt debilnego nacjonalizmu prawicy z różnych konfederacji i lewicy różnych Millerów, Czarzastych i Zandbergów.

W Europie byliśmy najbardziej zdecydowanym sojusznikiem Ukrainy. Czy to już czas przeszły, czy tylko coraz dalej idąca próba osłabienia tego sojuszu?

David Rebel pisze: „Rosja i Iran to bardzo różne reżimy, prowadzące bardzo różne wojny, a jednak oba wyciągnęły tę samą lekcję: Zachód może być silniejszy, ale siła niewiele znaczy, gdy przeciwnicy są przekonani, że boisz się jej użyć”.

Izraelski analityk cicho przypomina, że rosyjska agresja nie zaczęła się w lutym 2022 roku. Po rozpadzie ZSRR rosyjska armia uderzała w wielu miejscach, groziła jeszcze częściej, wojna z Gruzją jest dziś właściwie zapomniana, zajęcie Krymu w 2014 roku spowodowało krótką eskalację dyplomacji w postaci skrzywionych min, którym towarzyszyły liczne głosy „Zachodu”, że właściwie nic się nie stało, a Putin mógł mieć swoje powody. Zachód ma wiele głów i mówi wieloma językami.

David Rebel przypomina, że Rosja, w odróżnieniu od nazistowskich Niemiec, nigdy nie została rozliczona ani ze zbrodni wobec innych narodów, ani ze zbrodni wobec własnego społeczeństwa.

„Współczesna Rosja nie jest Związkiem Radzieckim, a Władimir Putin nie jest komunistą. Moskwa odziedziczyła jednak część radzieckiego aparatu bezpieczeństwa, imperialnego światopoglądu i kultury politycznej. Choć ideologia Rosji się zmieniła, wiele radzieckich metod przetrwało.”

Przez pewien czas mogło się wydawać, że kto jak kto, ale polska klasa polityczna doskonale rozumie, iż połknięcie Ukrainy przez Rosję może być tylko początkiem imperialnych planów Putina. Frontalny atak na Ukrainę był testem, jak mało znaczą gwarancje „Zachodu” udzielone Ukrainie z okazji namawiania jej do rezygnacji z broni atomowej.

W trwającej ponad cztery lata wojnie Ukraina jest stale wykrwawiającym się państwem buforowym między Rosją a Zachodem. Radykalny wzrost pomocy militarnej i gospodarczej dla Ukrainy mógłby przybliżyć moment, w którym rosyjski dyktator musiałby zacząć zastanawiać się, jak się z tej awantury wycofać. Dyktator nie jest jednak ani głupi, ani osamotniony.

Na zupełnie innym planie prowadzi wojnę kognitywną, której celem jest ustawiczna destabilizacja zachodnich społeczeństw, wzmacnianie antyamerykańskich nastrojów w Europie, podsycanie amerykańskiej irytacji na Europę, walka z rzekomym zachodnim imperializmem i rasizmem i, oczywiście, antysyjonizm jako niezawodny środek na wzmocnienie kretynizmu, czyli stara gra lewicy, która nie umiała wyprodukować porządnych grabi, ale osiągnęła mistrzostwo na polu propagandy.

W ramach dyplomacji NATO zapewnia dyktatora, że Ukraina nigdy nie zostanie jego członkiem, Unia Europejska zapewnia, że właściwie uznaje prawo Ukrainy do obrony swoich granic, a nawet dostarcza trochę broni, ale drugiego sortu i z zastrzeżeniem, żeby jej przypadkiem nie używać do atakowania rosyjskiej armii na rosyjskiej ziemi.

Putin patrzy na giełdy, dostaje przeglądy zachodniej prasy, często rozmawia z prezydentem Chin. Czy mówią sobie szczerze, co myślą o Republice Islamskiej? Wątpię. Prawdopodobnie o niczym nie mówią szczerze, ale niektóre zdania mogą być zbliżone do szczerości i odrobinę różnić się od oficjalnych oświadczeń. Na tym polu mamy jednak tylko domysły. Wnioskujemy z fusów, jakimi są działania na forum ONZ. Troska o przetrwanie Islamskiej Republiki Iranu jest chwilowo ważna dla jednego i drugiego.

Walka o cieśninę Ormuz jest dla Putina żyłą złota w czasie teraźniejszym (Rosja jest jednym z nielicznych krajów mających pozytywny bilans w handlu z Chinami), na nieco dłuższą metę daje nadzieję, że za dwa lata rządy w USA przejmą demokraci, a w dalszej perspektywie, że islam skutecznie zdestabilizuje Zachód. Chwilowo kontrolowane podtrzymywanie konfliktu zarówno w cieśninie Ormuz, jak i na Morzu Czerwonym trzęsie rynkami energii, a to wpływa na eskalację dyplomacji i pustych słów, które kwitowane są złośliwymi uśmiechami w Moskwie i w Pekinie.

Czytałem niedawno futurologiczny esej, w którym Europa Zachodnia pojawia się jako emirat.

Obecnie Islamska Republika Iranu jest w sojuszu z niewiernymi w Chinach, z niewiernymi w Rosji i z niewiernymi w Korei Północnej. Oczywiście gardzi nimi i jej przywódcy prawdziwie wierzą, że z boską pomocą islam podbije świat. Były komunistyczny aparatczyk Putin chodzi do cerkwi, nie wiemy, czy modli się o odzyskanie przez Rosję rangi drugiego mocarstwa świata, ale zapewne jest świadomy, że to jego marzenie jest związane z generalną zmianą układu sił, w którym tym pierwszym mocarstwem byłyby Chiny. Trudno uniknąć myśli o krótkotrwałym, ale intensywnym sojuszu Stalina z Hitlerem, kiedy Rosja miała pozytywny bilans handlowy z Niemcami, gdyż zaopatrywała niemiecką armię i niemiecki przemysł w energię.

Tymczasem chińscy ateiści ćwiczą masową reedukację muzułmanów na skromną lokalną skalę. Wyobrażanie sobie świata za sto lat wydaje mi się stratą czasu. Obserwacja tego, co się dzieje w czasie teraźniejszym, skłania do obaw, że im więcej wkładamy w to pracy, tym bardziej zdajemy sobie sprawę z ogromu tego, co jest przed naszym wzrokiem ukryte. A jednak ta eskalacja dyplomacji skłania do ponurego wniosku, że państwa osi zyskują coraz większą przewagę.

Szukając odpoczynku, czytałem opowieść o Miguelu de Cervantesie, który przez pięć lat był niewolnikiem w Algierii. Kiedy w wieku 33 lat dostał się w łapy muzułmańskich rozbójników, nie był ani sławny, ani nie pochodził z bogatej rodziny, więc długo czekał na wykupienie.

Moją uwagę zwrócił przytoczony przez autora eseju cytat z Don Kichota:

„Wolność, Sancho, jest jednym z najcenniejszych darów, jakimi Niebo obdarzyło człowieka; nie dorównują jej żadne skarby, które kryje ziemia ani skrywa morze; dla wolności, podobnie jak dla honoru, można i należy ryzykować życie; niewola zaś jest największym złem, jakie może spotkać człowieka.”

Ciekawe, że tym razem odebrałem go inaczej niż ponad 70 lat temu, kiedy pierwszy raz czytałem tę zdumiewającą książkę.

Mam wrażenie, że żyjemy w czasach zarazy, zwanej ucieczką od wolności.

‘Baseless’ to say State Dept didn’t vet charity with history of terror ties, senior department official says

Mike Wagenheim

World Vision headquarters in Washington, D.C. Credit: Chris Light via Wikimedia Commons.

The U.S. State Department is doing a good job vetting the nonprofits with which it works, a senior Foggy Bottom official told JNS, after the department drew criticism for working with a U.K. charity, World Vision, with a history of ties to Islamic terrorism.

JNS reported that the State Department was working with World Vision as part of what it called a “historic” $2 billion distribution of global health foreign assistance. It made the announcement despite an Israeli court convicting World Vision’s Gaza operations manager of funneling up to $50 million to Hamas in 2022.

The Senate Finance Committee probed World Vision in 2019 and found that the Christian charity transferred $125,000 to Islamic Relief Agency, which the U.S. Treasury Department sanctions for terror ties, in 2014 as a sub-grantee for a U.S. Agency for International Development-backed humanitarian project in Sudan. The Senate panel called World Vision’s vetting procedures “borderline negligent.”

A senior State Department official told JNS that the department “actively conducts counterterrorism vetting of implementers and their employees to ensure U.S. taxpayer funds and department-managed award activities never provide support intentionally or inadvertently to terrorists, their supporters or their affiliates.”

The department’s vetting process “safeguards our programs while ensuring the department can continue delivering initiatives that advance U.S. national security and foreign policy priorities.”

Washington’s collaboration with World Vision and two other charities, which it announced on Aug. 6, “reflects the Trump administration’s commitment to partnering with organizations that have demonstrated operational capacity, extensive in-country networks, and a proven track record of delivering results in the world’s most difficult environments,” the State Department official told JNS.

The White House Faith Office led the initiative, and members of Congress and Office of Management and Budget officials attended the announcement event, which demonstrated “coordination across the administration,” the official told JNS.

The senior official said that World Vision “reached 35.6 million people through 104 separate disaster responses, with an operational footprint spanning more than 100 countries” last year.

World Vision denied that its employee, who was convicted of funding Hamas, did anything wrong.

A World Vision spokesman told JNS that “regarding Gaza, World Vision immediately suspended operations in 2016, commissioned a thorough independent forensic investigation that found no evidence of aid diversion or ties to Hamas, and has not operated in Gaza since.”

“World Vision has previously briefed U.S. government stakeholders, including the Department of State, on these matters,” the charity’s spokesman told JNS.

No U.S. funding would go to Gaza for the newly announced initiative, as World Vision no longer operates there.

“World Vision condemns terrorism and the misuse of humanitarian aid, and we take seriously our responsibility to operate with strong compliance, oversight and accountability in complex humanitarian settings,” the World Vision spokesman told JNS.

“In the Sudan matter, World Vision did not knowingly work with a sanctioned organization,” the spokesman said. “We suspended payments when concerns arose, we sought U.S. government guidance, and we have since strengthened vetting, escalation and blocked-party screening processes.”

JNS asked World Vision for an unredacted copy of its legal team’s audit of the Gaza case. World Vision has declined to share that with Congress.

‘Hit the ground running’

In 2020, the Senate Finance Committee said that after the Islamic Relief Agency incident, World Vision “created additional screening methods in an effort to prevent future disbursements of U.S. tax dollars to sanctioned entities,” including extra layers of legal review.

JNS asked World Vision if it added any more vetting processes in response to the Gaza case.

“World Vision was selected based on their demonstrated operational capacity, extensive in-country networks and long track record of delivering health and humanitarian assistance in complex environments,” the senior State Department official told JNS.

“World Vision is able to leverage in-kind and private donations and volunteer networks to keep overhead costs low, which in turn helps stretch American taxpayer dollars,” the official said.

The senior official told JNS that World Vision and its partner faith-based organizations can use their strong local relationships and networks to “hit the ground running in affected communities, without having to start from scratch.”

Former charities that have received State Department funding have used just 35% to 40% of the funding for frontline health services, and the rest has gone to overhead and management costs. World Vision spends 80% on health services, according to the senior U.S. official.

“The proposal that the department received reflected a unique capability to perform the global rapid response and humanitarian assistance services required for this project,” the official told JNS. “The proposal demonstrated a proven history of success, responding to natural disasters and complex humanitarian crises.”

The State Department told JNS that it disagrees with a senior Trump administration official, with close ties to the Office of Management and Budget, who told JNS that Jeremy Lewin, acting U.S. undersecretary of state for foreign assistance, humanitarian affairs and religious freedom, “failed to do his homework” in partnering with World Vision.

The Trump administration official told JNS that World Vision is “severely compromised by ties to Islamist terrorists and a radical left-wing climate change agenda” and cited Lewin’s “obsession in funding communist U.N. agencies.” (The latter referred to a funding partnership with the United Nations Office for the Coordination of Humanitarian Affairs.)

The senior State Department official told JNS that its “assertion the Trump administration-led State Department has not applied the same rigorous vetting for World Vision that we have used across the board is unsubstantiated.”

“We expect all organizations that have received U.S. funding to cooperate with the appropriate U.S. authorities to facilitate the proper administration of justice and prevent the occurrence of fraud and abuse,” the senior official said. “Any implication on the contrary is simply false.”

Under Lewin, the State Department has worked to defund the U.N. Relief and Works Agency, or UNRWA, whose employees participated directly in the Oct. 7 attacks and whose staff have long documented ties to Palestinian terror.

“I write in absolute shock at the anonymous attacks on my colleague Jeremy Lewin, whose record from defunding UNRWA to supporting faith-based community organizations speaks unmistakably to his dedication to an America First agenda, not the falsehoods now being leveled against him,” Yehuda Kaploun, a rabbi and State Department special envoy for monitoring and combating antisemitism, told JNS.

Kaploun called Lewin a “hero” for his work helping the Jewish community, most of which goes unrecognized.

“Those who hide behind anonymity to impugn the character of a man who has earned genuine admiration for his service to this country should have the courage to attach their names to their accusations,” Kaploun said.

JNS asked the State Department why it thinks that World Vision’s work outside of Gaza is viable, while the terror-tied UNRWA needs to be dismantled both inside and outside of the Strip.

The senior State Department official told JNS that comparing World Vision and UNRWA “is invalid for many reasons.”

UNRWA, which operates across Gaza, Judea and Samaria, Jordan, Lebanon and Syria, “has accumulated decades-long controversies over antisemitic educational materials, militant exploitation of schools, employee affiliations to Hamas and corruption,” the official said.

The senior official told JNS that “members of organizations designated by the United States as foreign terrorist organizations infiltrated UNRWA,” which has “repeatedly and intentionally exploited U.N.-controlled aid channels for the purpose of furthering the activities of Hamas.”

The Senate panel probe of World Vision “found no evidence” that the charity knew Islamic Relief Agency was sanctioned, the senior State Department official said. “Following this finding, World Vision took accountability, strengthened its vetting standards and compliance.”

The Senate investigation determined there was no evidence that World Vision knew of Islamic Relief Agency’s sanctioned status, but it also found that “World Vision had access to the appropriate public information and should have known how, but failed to, properly vet” Islamic Relief Agency. It also decried the charity for its “attempt to shift the blame to the federal government for their own inability to properly vet a subcontractor.”

“Our review demonstrates this failure occurred because World Vision’s system for vetting prospective sub-grantees was borderline negligent and ignored elementary-level investigative procedures, such as failing to conduct basic secondary research that is widely available to the public on the internet via free search engine,” the panel found.

Despite changes that World Vision made after the Islamic Relief Agency incidents, Senate panel staff still have “reservations concerning World Vision’s ability to avoid situations similar” to the Islamic Relief Agency, the Senate report concluded.

“World Vision’s posture during and after this episode gives the impression they have externalized the responsibility for vetting the groups and organizations with which they choose to affiliate,” it added.

‘Outrageously given the stiff-arm’

Sen. Chuck Grassley (R-Iowa), who has led much of the investigatory work of World Vision, wrote to the law firm DLA Piper, which represents World Vision, in April 2024 that the charity was refusing to provide Congress with an unredacted copy of the audit of its internal forensic investigation.

Grassley noted that the charity shared that information with other national governments and with some U.S. government entities.

“World Vision’s refusal to be fully transparent to the public is ironic considering World Vision’s Aug. 6, 2016, press release where it called for a ‘fair and transparent legal process’ regarding Halabi’s arrest,” Grassley wrote.

The law firm told Grassley that a “copy of the final report was provided to the U.S. State Department and to the U.S. Agency for International Development.”

Grassley wrote that Congress was “outrageously given the stiff-arm” by a charity that is tax-exempt in the United States and that received $200 million of U.S. appropriated funds in 2023.

“World Vision has an obligation to be fully transparent to Congress and the American people, and its failure to do so is without any legitimate basis,” Grassley wrote. (JNS sought comment from Grassley and USAID.)

World Vision conducts “rigorous risk management, including recurring sanctions screening, multi-phase partner vetting and independent financial audits,” the senior State Department official told JNS.

The World Vision spokesman told JNS that the charity is “committed to constant improvement in our systems and our controls to ensure resources reach their intended beneficiaries.”

“We believe our record demonstrates both our transparency and the significant measures we took to strengthen compliance, oversight and accountability,” the spokesman said. “Our work focuses on meeting the needs of vulnerable children and families, and we remain committed to transparency and accountability in order to safeguard aid.”